Τρίστρατο - Ποιήματα

Τρίστρατο

Οδοιπορώντας χρόνους χαλεπούς,

στα πολυδαίδαλα, γεμάτα ενθυμήσεις

νοητά σου στενορύμια,

θα’ ρθει ξανά το νου σου να στοιχειώσει

‘κείνο το τρίστρατο που σε έφερε στο τώρα.

Τι ευτυχίες σου στέρησε η απόφαση που πήρες!

Αυλές γεμάτες γιασεμιά και στράτες ροδομύριστες.

Κεχριμπαρένια δειλινά, γαλήνιες θάλασσες.

Και ηδονές! Πόσες καινούριες ηδονές!

Τι κρίμα που δεν τά’ ξερες αυτά προτού το δρόμο σου επιλέξεις.

Μα κι αν τον άλλον διάλεγες, σίγουρος να’ σαι,

πως πάλι εδώ θα έφτανες ν’ αναλογίζεσαι τα ίδια.

Αφού ο δρόμος σου σε έφερε ως εδώ.

Τούτον εδιάλεξες κι είναι ο δικός σου δρόμος.

Μα ό,τι κι αν έκανες, όπου κι αν έφτασες,

πάντα θα μοιάζει μαγικός, ο δρόμος που δεν πήρες.

Δημήτρης Βραχιολάς

Στην “Αυτοκράτειρα” - Ποιήματα

Στην “Αυτοκράτειρα”

Εσμούς κολάκων μάζεψες τριγύρω σου “Κυρά” μου.

Σ’ ένα κλουβί χρυσό κλεισμένη

βλέπεις μονάχα όσα θέλουν να σου δείξουν.

Με ψέματα ταΐζουν την ψυχή σου

και σου πουλούν φτιασιδωμένο θαυμασμό κι αγάπη δόλια.

Τους συκοφάντες άφησες το κληροδότημά σου να ορίζουν

και να γελούν σε βάρος σου σαν αποφάσεις παίρνεις ήδη ειλημμένες.

Φέρνουν εμπρός σου γελωτοποιούς να διασκεδάσεις,

και σε κρατούνε ήσυχη πως ο λαός σου ευδαιμονεί και χαίρεται μαζί σου.

Του άξιους τους εξόρισαν. Τους τίμιους τους διέφθειραν.

Και όσους μείνανε, τους κάμανε στη λύπη να λυγίσουν τις ψυχές τους.

Λαό βουβό σου αφήσαν να ορίζεις.

Λαό που άλλοτε κοιτούσε ουρανό και τραγουδούσε 

του ξεριζώσανε το χρώμα απ’ τη ζωή και του σκοτείνιασαν τη σκέψη.

Και στρέψανε, με ψέματα περίτεχνα, τον έναν ενάντια στον άλλον.

Μα όταν θά’ ρθουν οι καιροί και οι κόλακες θα φύγουν,

οι έβενοι και τα χρυσά και τα κασμίρια θα θαμπώσουν

και θ’ απομείνεις μόνη σου να διαφεντεύεις ένα λαό σιωπηλό και γκρίζο.

“Κυρά” μου, για κανένα βασιλιά

οιωνός καλός δεν είναι ο λαός του όταν σωπαίνει.

Δημήτρης Βραχιολάς

Στη χώρα των γιγάντων - Ποιήματα

Στη χώρα των γιγάντων

Σε ζηλευτό ονείρεμα σεργιάνησα στη χώρα των γιγάντων.

Να ξαναδώ τα πλούτη και τη δόξα των αρχαίων εποχών νοστάλγησα

και περιδιάβηκα στις αγορές και στους ναούς,

στα μαυσωλεία, στα παλάτια, στα θέατρα και στα λουτρά.

Τα θαυμαστά επιτεύγματα της τέχνης εθυμήθηκα,

της επιστήμης, της ιστορίας και της πολιτικής.

Εκεί, πίσω στα χρόνια που γεννιότανε το γένος των ανθρώπων,

στέκονται οι πόλεις των γιγάντων, με κλέος απαράμιλλο και σιγουριά

πως μνήμη λαμπρή θα μείνουνε στο πέρασμα των χρόνων.

Ξέρανε οι γίγαντες, πως ό,τι ανατέλλει, λάμπει, και δημιουργεί,

θα’ρθει ο καιρός που θα χαθεί και θα σωπάσει.

Πως η βροχή, σιγά-σιγά, θα τις χαλάσει τις γραφές

και ο αέρας θα θαμπώσει το χαλκό και θα σκουριάσει.

Ξέρανε οι γίγαντες, πριν φύγουνε, πως θάλασσες νέες θά’ρθουνε 

και θα λαξέψουνε στο βράχο άλλους θεούς, καινούριους.

Φύγαν’ οι γίγαντες κι αφήσανε στον άνθρωπο κληρονομιά τρανή και μνήμη.

Για να θυμάται από πού έρχεται και να γνωρίζει που πηγαίνει.

Για να μετράει τη ζωή σωστά,

να χαίρεται και να διαβαίνει τους καιρούς με υπερηφάνεια.

Μα αυτό που δεν ήξεραν οι γίγαντες

ήταν πως ο άνθρωπος δεν γνώριζε τη μνήμη να κρατάει.

Κι η υπερηφάνεια δίχως μνήμη δε βρίσκει χώμα να ριζώσει.

Κι έτσι ξεχάστηκαν οι γίγαντες.

Οι πόλεις τους μαράζωσαν και χάθηκαν στη λήθη.

Κι ο άνθρωπος παλεύει πλέον μοναχός

ν’ ανακαλύψει απ’ την αρχή το θαύμα των γιγάντων.

Μα δίχως μνήμη, δεν μπορεί.

Στα ίδια λάθη πέφτουν οι γενιές

και προσπαθούνε να κάνουνε τα πράγματα αλλιώς.

Κι όσο αλλάζουνε, τόσο λαθεύουνε.

Από τον ύπνο το βαθύ τούτης της νύχτας, αν ξυπνήσω.

Τους γίγαντες θα προσπαθήσω να θυμάμαι κι όσα μου δίδαξαν.

Και θα μετράω τη ζωή υπερήφανα, όπως της πρέπει!

Μνήμες λαμπρές μα ξεχασμένες να φέρω πίσω στη ζωή.

Κι αν έτσι ζήσω, μπορεί οι γίγαντες να ξαναρθούν

και να γενεί πάλι καλό το γένος των ανθρώπων.

Δημήτρης Βραχιολάς

Όνειρα δάκρυα - Ποιήματα

Όνειρα - δάκρυα

Σαν ψυχοράισμα μιας ηδονής περαστικής,

μιας αύρας πρωινής ανάσα,

ανεπαισθήτως πέρασε της νιότης μου ο χρόνος.

Εκείνα τα όνειρα που έκανα μικρός,

παλιννοστούν αγέραστα και λαμπυρίζουν στη ματιά.

Μ’ απόγνωση κυλούνε στ’ ακρομάγουλα,

ξέροντας πια πως πλήρωση δε θά’ βρουν.

Δημήτρης Βραχιολάς

Ματαίως

Ματαίως 

Ματαίως ψάχνω να βρω την Ελλάδα που μεγάλωσα. Την Αθήνα που γεννήθηκα, όταν δεν κλείδωνε τις πόρτες της τα βράδια. Τη Φωκίωνος Νέγρη που σεργιάνισα παρέα με τους φίλους μου όταν έσφυζε από ζωή, τότε που τους ήξερα όλους.

Ματαίως ψάχνω να βρω ξανά τη χώρα που με ανάθρεψε, χωρίς αντισηπτικά, με σκισμένα παντελόνια και ματωμένα γόνατα. Όταν μέναμε έως αργά παίζοντας, χωρίς να φοβάται κανείς αν θα μας απαγάγουν για να ζητήσουν λύτρα ή να μας κλέψουν όργανα.

Ματαίως ψάχνω νά’ βρω εκείνους τους φίλους, τους παλιούς, που σ’ αγαπούσανε χωρίς αντάλλαγμα, που σου στεκόντουσαν όταν πονούσες. Κείνους, που ανέμελα τους έλεγες όλα σου τα μυστικά και δεν τα φανερώνανε ποτέ.

Ματαίως ψάχνω. Τη χώρα εκείνη που η δημοκρατία σήμαινε κάτι. Σήμαινε δικαίωμα ιερό αλλά και υποχρέωση να προστατεύεις τη δική σου ελευθερία μα και του άλλου, να λέγει δίχως να φοβάται ότι πιστεύει.

Ψάχνω. Αλλά δε βρίσκω εκείνους τους ήρωες που παλέψανε για μένα και μου δώσανε το δικαίωμα να σκέφτομαι. Κείνους που μου μάθανε να βλέπω κι όχι να κοιτάω. Κείνους που δουλεύανε δυο και τρεις δουλειές για να τα φέρουν βόλτα.

Δε βρίσκω πια τη μουσική μεσ’ στη ζωή μου. Κείνους τους ήχους που σε κάνανε να αναριγάς και να πιστεύεις ότι κρατάς όλον τον κόσμο στην παλάμη σου ή κάποιους άλλους που τους άκουγες και αναστενάζοντας αναρωτιόσουν αν θα έρθει κάποτε ο καιρός εκείνα τα δυο κόκκινα χείλη να φιλήσεις.

Δεν βλέπω πια την Ελλάδα εκείνη που σεβόμουνα και με σεβότανε. Που μ’ έκανε περήφανο που ήμουν παιδί της.

Πού πήγανε τη χώρα μου; Την πόλη μου; Τους φίλους μου; Τη μουσική;

Δεν είναι ο τόπος μου αυτός. Δεν είναι τούτοι οι άνθρωποί μου.

Δημήτρης Βραχιολάς

Για πάντα μαζί - Ποιήματα

Για πάντα μαζί

Ένα ζευγάρι βράχων πλάι στη θάλασσα

Τους όρισε η γη να ζουν και να γερνούν μαζί.

Τους πότισε το κύμα. Τους λάξεψε ο καιρός.

Φορές παρέα με τον άνεμο και με τον ήλιο συντροφιά

κι άλλες με τη βροχή και με το σύννεφο

κοιτούνε πλοία που πηγαίνουνε

σε χίλιους δυο προορισμούς.

Πόσα καράβια έχουνε δει!

Τι μουσικές και τι φωνές έχουν ακούσει!

Τι μυστικά γνωρίζουνε

που έχει η αύρα μεταφέρει απ’ τα καράβια!

Τι έρωτες ν’ ανθίζουνε! Τι λύπες! Τι χαρές!

Αιώνες πια μαζί αγναντεύοντας τη θάλασσα,

στέλνουν στα πλοία ευχή, να’ ν’ το ταξίδι τους καλό.

Να πάνε ή να γυρίσουν, να έρθουν ή να φύγουν.

Να μη σταματήσουνε ποτέ να ταξιδεύουν.

Δημήτρης Βραχιολάς

Το ταξίδι του Λεύκιππου - Ποιήματα

Το ταξίδι του Λεύκιππου

Τον ασπροπάρη Λεύκιππο αν ανταμώσεις στο ταξίδι του

μη γελαστείς απ’ τη θωριά του

και μη βιαστείς το βλέμμα σου να πάρεις

αν κακομούτσουνο τον βρεις.

Σοφός και πολυμήχανος, δεινός ταξιδευτής

από τον Αίνο ξεκινά

κι από την Πέρινθο, περνά στη χώρα των τυφλών

κι απ’ την Ηράκλεια, στην Αμισό.

Κι απ’ τη Φρυγία κατεβαίνει στη Φοινίκη

στην Αντιόχεια, στην Τρίπολη

και στη Σιδώνα και στην Τύρο.

Και από τη Μέμφιδα στις ερημιές τον χάνει η ματιά

σ’ ένα ταξίδι, πάντα ίδιο.

Μην αδικείς τον Λεύκιππο αν τον δεις μικρό.

Δεν κρύβεται στο μέγεθος η αξία,

μήτε στην ομορφιά μήτε στη χάρη.

Να εύχεσαι μονάχα να γυρίσει.

Τον κούκο να επιστρέψει στη Δαδιά πάνω στη ράχη του.

Την Άνοιξη να φέρει και την τύχη.

Δημήτρης Βραχιολάς

Εισαγωή

Τί να γράψει κανείς για να ξεκινήσει ένα καινούριο blog;
Ας ξεκινήσω κι εγώ λέγοντας ότι μέσα από αυτές εδώ τις σελίδες ίσως να προσπαθήσω να μοιραστώ με τον αναγνώστη μου σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς ή ότι άλλο μπορεί να με απασχολεί κάθε στιγμή που θα νιώθω την ανάγκη να δημοσιεύσω ένα νέο κείμενο.
Καλώς ήλθες λοιπόν άγνωστε αναγνώστη στις πιο βαθιές μου σκέψεις, αλλά μην στοχαστείς ούτε για μια στιγμή πως ό,τι διαβάσεις εδώ μπορεί να έχει γραφτεί για σένα. Δικές μου σκέψεις είναι, δικά μου λόγια. Αν όμως τύχει και ταυτιστείς με κάτι που θα διαβάσεις θα είμαι πολύ "χαρούμενος" ξέροντας ότι έχω μοιραστεί τα συναισθήματά μου μαζί σου και ότι με καταλαβαίνεις ...