Πριν Πας Ύπνο

Πριν Πας Ύπνο

Όταν απόψε πας να ξαπλώσεις,
με της λάμπας το φως χαμηλωμένο,
και το σεντόνι καθαρό, έστω λίγο τσαλακωμένο·
θυμήσου πως τούτη η ευκολία δεν είναι όλων.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάρηκαν πολλά·
ή μάλλον - που δεν χάρηκαν σχεδόν τίποτα.
Τα λίγα που γνώρισαν απ’ τη ζωή,
ήρθαν μέσα από πόνο - του σώματος ή της ψυχής·
και τούτο το λίγο, δεν είχε ποτέ ησυχία.

Εσύ, βεβαίως, είσαι κουρασμένος·
η μέρα σου είχε φροντίδες, ομιλίες,
ίσως και κάποια μικρή χαρά ή θλίψη· τίποτα μεγάλο.

Αλλά αυτοί - εκείνοι - ούτε καν τον ύπνο δεν έχουν.
Ο πόνος τους κρατά ξάγρυπνους·
κάθε βράδυ, με ακρίβεια.
Και το σκοτάδι τους, βαραίνει περισσότερο
όταν δεν έχουν να περιμένουν από το φως.

Μη νιώσεις ενοχή·
απλά, όταν σβήσεις το φως,
να το θυμάσαι αυτό:
Ακόμα κι ο ύπνος, μερικές φορές,
είναι προνόμιο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Στο σπίτι εκείνο το παλιό, το μισοφωτισμένο
μένει σιωπηλός από συνήθεια
κι όχι από κάποια βαθύτερη επιλογή·
τα λόγια του, αν υπήρχαν, δε θα ’χαν κάπου να σταθούν.

Τηλέφωνο πια δε χτυπά, μόνο το ρολόι,
με μια επίμονη, σχεδόν θορυβώδη αδιαφορία,
του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να περάσει,
μα κανείς δεν τον περιμένει.

Ανοίγει πότε-πότε τα παράθυρα
για να δοκιμάσει αν ο αέρας έχει ακόμα δύναμη
να μπει στους χώρους που έμπαιναν κάποτε άνθρωποι.

Στο μικρό τραπέζι
ποτήρια που δεν χρειάστηκαν ποτέ δεύτερο στόμα,
κι ένα βιβλίο μισοδιαβασμένο, από αγανάκτηση,
γιατί οι ήρωές του είχαν περισσότερη συντροφιά απ’ αυτόν.

Ίσως να ήθελε να μιλήσει - αλλά σε ποιον;
Οι τοίχοι, κι αυτοί κουρασμένοι, δεν απαντούν πια·
κι αν καμιά φορά του φαίνεται πως κάτι του λένε,
είναι μόνο η ηχώ απ’ όσα ειπώθηκαν κάποτε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Στην οδό Φειδιππίδου
- ακριβώς απέναντι απ’ το φαρμακείο με τις ιριδίζουσες βιτρίνες -
ένα παιδί μοιράζει διαφημιστικά
κι ο ήλιος στάζει ροδόνερο
πάνω στα καλώδια του τραμ.

Το απόγευμα, οι άνθρωποι
- φορώντας χαμόγελα σιλικόνης
και παπούτσια οξυκόρυφα από έρημα σουπερμάρκετ -
αγοράζουν
και πάλι αγοράζουν
κι όταν χορτάσουν
αγοράζουν την πείνα.

Μια κυρία με σιδερένια γάντια σκούπισε την καρδιά της
και την έκρυψε στο ντουλάπι με τα σερβίτσια,
δίπλα στο παλιό πορσελάνινο ρολόι
που έδειχνε πάντα οκτώ και είκοσι δύο.
Την ώρα της μεγάλης σιωπής.

Κανείς δεν μιλά πια για έρωτες,
μόνο για επενδύσεις
μόνο για μονάδες αποθήκευσης συναισθημάτων,
μόνο για εκπτώσεις στα όνειρα.
Κρυπτονομίσματα αγοράζουν κρυπτοόνειρα.

Ο Αριστοτέλης
- Ναι ο γνωστός. Αυτός ο αρχαίος. -
μεταμφιεσμένος σε ελεγκτή λεωφορείου
γράφει με κόκκινο στυλό:
“οὐδὲν χρῆμα ἀνθρώπῳ ἀρκεί·
μόνον ἡ ἀνάσα τῆς καρδίας σώζει”

Αλλά κανείς δεν τον διαβάζει,
και κανείς δεν τον πιστεύει,
αφού όλοι έχουνε κάνει mute
τις λέξεις που πονούν.

Κι έτσι το φεγγάρι
κατεβαίνει κάθε βράδυ
να κοιμηθεί στην άδεια αγκαλιά
ενός παλιού, χαλασμένου
ψυγείου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν ήταν Άνοιξη

Δεν ήταν Άνοιξη

Ζούσε, όπως λένε, μ’ ένα τρόπο ήσυχο.
Λίγος καφές, λίγη εφημερίδα,
συνήθειες φτιαγμένες από σκόνη
και χαμόγελα ευγενικά,
όπως τ’ αφήνουν στις βιτρίνες.

Τα βράδια του είχαν κάτι από νοσοκομείο,
κάτι από ταχυδρομείο που πάντα φτάνεις όταν κλείσει.
Συχνά μιλούσε με τον εαυτό του,
μόνο για να ’χει ήχο η σιωπή.

Μια μέρα, τον είδε μια Άνοιξη
και τον λυπήθηκε.
Λίγη ζέστη στα μάτια,
ένα αεράκι στο πρόσωπο,
πράγματα ανάξια κατάθλιψης.

Τότε το σώμα θυμήθηκε
πως κάποτε ήξερε να θέλει.
Τόλμησε να ονειρευτεί,
τόλμησε να γελάσει.

Τρόμαξε.

Η Άνοιξη έφυγε όπως ήρθε,
κι ο ίδιος επέστρεψε
στην αναμονή των ασήμαντων πραγμάτων.
Πιο μόνος, πιο γερασμένος και 
- το χειρότερο -
απείρως γελασμένος.

Δεν ήταν Άνοιξη.
- Σπανίως είναι. -

Μονολογεί με πίκρα ο δυστυχής
ζώντας ξανά τη γνώριμη ζωή του.
“Το λάθος δεν ήταν η απελπισία.
Το λάθος μου ήταν η ελπίδα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων
(Σ.Π.Α.)

Σ’ ένα στενό, πίσω απ’ τα σκηνικά της Warner,
κάθονται οι τρεις που έχουν στήσει
όλες τις παγίδες - και τις πάτησαν.

Ο Τομ, με αυτί τσαλακωμένο,
κουβαλά στη μνήμη του
μια ζωή να κυνηγά το ανέφικτο
(έναν Τζέρυ που πάντα γελά
πριν του ρίξει το σίδερο).

Ο Κογιότ, πιστός πελάτης της ACME,
ανάβει το πούρο-ρουκέτα με φιλοσοφική ηρεμία:
“Η ελπίδα είναι του τελευταίου δυναμίτη”,
ψιθυρίζει, λίγο πριν σκάσει.

Ο Έλμερ, με το καπέλο ριγμένο χαμηλά,
μουρμουράει κάτι για "wabbits" και "season",
μα στο βάθος γνωρίζει :
Ο Μπαγκς δεν είναι λαγός, είναι Ιδέα.
Και δεν πιάνεται.

Κι εκεί, ανάμεσα σε κονσέρβες τόνου και manual επιβίωσης,
συντάσσουν το καταστατικό του Συλλόγου:

Άρθρο 1: Κάθε αποτυχία
οφείλει να είναι θεαματική.

Άρθρο 2: Δεν επιτρέπεται η αυτογνωσία.
Θα έβλαπτε το γέλιο.

Άρθρο 3: Οι φίλοι είναι όσοι γελούν μαζί σου,
όχι μ’ εσένα.

Και στο τέλος της βραδιάς,
ανάβουν φωτιά μ’ απορριφθέντα σενάρια
και ψήνουν μαρσμέλοους πάνω σε ένα καμένο σχέδιο δράσης.

Γιατί κάποτε μαθαίνεις πως
το να πέφτεις ξανά και ξανά
μπορεί να μην είναι θάρρος
μα συνήθεια.
- Ίσως και μάθηση αν είσαι δεκτικός σε αυτήν. -

Κι όμως αυτοί γελούν.
Πάντα γελούν.
Ίσως γι’ αυτό δεν τους ξεχνά κανείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Ένα βλέμμα που ακουμπά
χωρίς να ζητήσει.

Ένα χέρι που περνά
αφήνοντας φως.

Δεν ζυγίζεται.
Δεν πουλιέται.
Δεν λυγίζει.
Δεν ανταλλάσσεται.

Κι όμως,
αλλάζει τον κόσμο.


 (c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

1. Όραση
(Στο βλέμμα γεννιέται ο πρώτος ίλιγγος)

Σε είδα,
κι ο κόσμος συρρικνώθηκε.
Ένα φως σα φλόγα,
μια αντανάκλαση εσωτερικού σεισμού.
Ό,τι ήξερα για την ομορφιά
δεν ίσχυε πια.
Είχες διαγράψει τον ορισμό
και τον είχες γράψει από την αρχή,
με χρώματα που δεν υπάρχουν στον κόσμο.

2. Αφή
(Εκεί που τα σύνορα του σώματος γίνονται επιθυμία)

Το δέρμα μου ανασύρθηκε στη μνήμη σου
πριν το ακουμπήσεις.
Η απόσταση ανάμεσα σε δύο χέρια
γίνεται εύφλεκτη όσο σιμώνουν.
Όταν σε άγγιξα
δεν ένιωσα επιφάνεια·
ένιωσα ρίγος.
Σαν να διάβασα μια μυστική γλώσσα
που μόνο το σώμα γνωρίζει.

3. Όσφρηση
(Η μνήμη των πραγμάτων που δεν ειπώθηκαν)

Μύριζες όπως μυρίζουν τα όνειρα.
Δεν ήταν άρωμα, ήταν υπονοούμενο,
κάλεσμα αρχέγονο,
αυτό που η καρδιά αναγνωρίζει
πριν αντιληφθεί.
Μια μόνο ανάσα σου και ήξερα:
η επιθυμία έχει μυρωδιά συγκεκριμένη.
Δική σου.

4. Ακοή
(Ό,τι δεν είπε το στόμα, το πρόδωσε η σιωπή)

Δεν ήταν η φωνή σου,
ήταν το πώς έλεγες το όνομά μου.
Ένας ψίθυρος
που ήθελε να γνωρίζει
για μένα όσα εγώ δεν ήξερα.
Γελούσες,
κι οι τοίχοι άνθιζαν.
Κι όταν σωπαίναμε,
η σιγή σου είχε τόσες αποχρώσεις
όσες και οι λέξεις
που ποτέ δεν χρειάστηκε να πεις.

5. Γεύση
(Στο στόμα το ίχνος του ανείπωτου)

Τα χείλη σου,
όχι καρπός,
μα υπομονετικά καλλιεργημένο χώμα
που άνθιζε όταν τα πλησίαζα.
Η γεύση σου
ήταν αίσθηση και μνήμη.
Μια υπόσχεση του αιώνιου
στο στόμα της στιγμής.
Κάθε φιλί
ένας μικρός αφορισμός
του κόσμου που προϋπήρξε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άγγιγμα

Άγγιγμα

Δεν χρειάστηκαν λέξεις·
η ανάσα σου αρκούσε
μια συλλαβή σου κυλούσε στο δέρμα μου
σαν μουσική γραμμένη με χάδι.

Πριν σ’ αγγίξω, σε κρατούσα
μες στην αγκαλιά της προσμονής·
εκεί όπου η αφή ξεκινά
πολύ πριν υπάρξει το σώμα.

Ένας λεπτός ηλεκτρισμός
που ανεβαίνει απ’ τη μέση ως τα βλέφαρα,
μια ανατριχίλα ντυμένη φως,
κι εκείνη η γλυκιά αδημονία
να χωρέσει ο χρόνος σε μια στιγμή.

Το άγγιγμα σου
κάτι πιο πάνω από πράξη, ευχή.
Μια θερμότητα που σιγοκαίει,
σμιλεμένη απ’ την παύση
ανάμεσα στις κινήσεις.

Ήσουν φωνή και σιωπή,
μια τυραννία αναπόδραστα γλυκιά.
Ήσουν ο αέρας που γνώριζε το σχήμα μου
πριν καν εγώ το θυμηθώ.

Σε θέλησα.
Σε ανάσανα. Σε άγγιξα κι εγώ.
Σε ένιωσα σαν ήλιο του μεσημεριού
πάνω στα βλέφαρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Θεραπευτής

Ο Θεραπευτής

Δεν μίλησε ποτέ του για θαύματα.
Ούτε φοίτησε σε σχολές θορύβου ή καταναγκασμού.
Μονάχα διέσωζε ψυχές που είχαν ξεχάσει να μιλούν.

Η επιμονή του, σιγή.
Η πράξη του, αναμονή.

Μέσα από έτη συντροφιάς στις χαρακιές των άλλων,
έμαθε να διακρίνει
πότε ο άνθρωπος ζητά βοήθεια
και πότε απλά αποσύρεται.

Και τώρα νά τον.
Μπροστά σ’ εκείνον που δεν φωνάζει.
Που ντύνει το άλγος του με ευγένεια,
που φυλάει τη θλίψη του σαν μυστικό.

Και γνωρίζει:
Ο άνθρωπος τούτος πονά βαθιά, σιωπηλά και σταθερά.
Κι όμως, αντιστέκεται στη σωτηρία
σαν να 'ναι μια πράξη βίας.

Η ψυχή του φρουρείται
από σιωπές που βρυχώνται
και από συνήθειες
που τον τρυπούν σα λόγχες.

Η θεραπεία δεν είναι εισβολή.
Είναι πρόσκληση.
Δεν επιβάλλεται, προσφέρεται.

Με έπαρση μηδενική,
χωρίς ανούσιες προσηλώσεις
τοποθετεί την παρουσία του
ανάμεσα στην άρνηση και στη δυνατότητα.

Με την ευγένεια της σταθερότητας,
με την αρετή της υπομονής,
με την προσδοκία όχι του αποτελέσματος,
μα της απελευθέρωσης.

Διότι ακόμη κι αν δεν τον αφήσουν να εισέλθει,
εκείνος θα έχει σταθεί εκεί.
Θα έχει υπάρξει.
Ως φως στο παράθυρο,
που δεν κατηγορεί το σκοτάδι.
Το περιμένει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Υπόσχεση

Η Υπόσχεση

Τη μέρα που η σκόνη δεν είχε προλάβει
να καλύψει τα πάντα,
δόθηκε υπόσχεση
- ή έτσι φάνηκε -
σαν άνοιγμα στον τοίχο.

Ήταν υπόσχεση·
όχι θορυβώδης,
μα σαν χαραμάδα από όπου περνά
ένα φως αγνώστου πατρός.

Κι ο χρόνος άλλαξε.
Οι ώρες απόκτησαν αιχμές,
κι οι μέρες ανέμιζαν
σαν υφάσματα σε πρόβα αναχώρησης.

Ο κόσμος ίδιος, οι στέγες βαριές, οι σκιές εκεί.
Μα στο βλέμμα,
υπήρχε κάτι που ήλπιζε
ένα σχεδόν, ένα μακάρι.

Αν το μέλλον επιστρέψει στο χθες
κι αν τα κλειδιά γυρίσουν ξανά
στις κλειδωνιές της συνήθειας,
παράπονο δεν θα υψωθεί.

Διότι ακόμα κι αν η πράξη δε συμβεί
το ενδεχόμενο
- και μόνον αυτό, αρκετό είναι -
κατέστη ικανό να αφυπνίσει.

Κι αυτή η ρωγμή στον τοίχο
συνεχίζει να υπόσχεται όμορφα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χωρίς Επιστροφή

Χωρίς Επιστροφή

Κατέβηκε στο λιμάνι νωρίς,
- και μόνος -
όταν ακόμα ο ήλιος
δεν είχε αποφασίσει αν θέλει να ανατείλει.

Με το φως αμφίρροπο,
 - σαν την καρδιά του -
σα να μην ήξερε αν θα ενηλικιωθεί
ή θα γυρίσει στην κούνια του.

Μια σμιλεμένη σιωπή
- η θάλασσα -
με μια ελαφρά υπόσχεση κινδύνου
που μονάχα οι έτοιμοι καταλαβαίνουν.

Το καράβι ήταν ήδη εκεί
- πάντα ένα καράβι είναι εκεί -
βαρύ και αγέρωχο,
σαν υποζύγιο φορτωμένο μυστικά.

Δεν τον χαιρέτησε.

Ανέβηκε κρατώντας την απόφαση σε μια μικρή βαλίτσα.
Τα υπόλοιπα
- ονόματα, συνήθειες, μνήμες -
τα άφησε πίσω, ακουμπισμένα στο ίδιο πεζοδρόμιο
που τον ανέχτηκε για χρόνια.

Χαιρόταν που έφευγε.
Το ένιωθε στις φλέβες του,
σαν φως που ξεμπλοκάρει αρτηρίες.
Γλίτωνε.

Γλίτωνε από προσδοκίες που βάραιναν
μετά από κάθε ήττα.
- και ήταν οι ήττες πολλές -
Από παρουσίες που απαιτούσαν εξηγήσεις
και από φωνές που δε σώπαιναν.

Κι όμως, ήταν στιγμές 
- στιγμές μονάχα -
 που κάτι μέσα του τσιμπούσε.
Η ανάμνηση του καφέ στο παλιό φλιτζάνι,
η συνήθεια του δρόμου με τα γιασεμιά,
το πρόσωπο που τον αγάπησε
χωρίς να μάθει πώς να τον κρατήσει.

Δεν ήταν απλά ένας αποχωρισμός.
Ήταν η απόθεση ενός παρελθόντος
σε ασφαλή απόσταση.

Ο άνεμος του χάιδεψε το πρόσωπο.
- ο άνεμος πάντα γνωρίζει -
Κι η θάλασσα, χωρίς υποσχέσεις,
χωρίς παρηγοριά,
τον αποδέχτηκε όπως ήταν.
Κουρασμένο, διψασμένο
και αθόρυβα ελεύθερο.

Ήξερε πια πως δεν θα γυρνούσε.
Όχι από πείσμα,
αλλά γιατί δεν είχε πού να επιστρέψει.
Δεν τον κρατούσε τίποτα στο πριν.

Μέσα σε εκείνη τη ρευστή, ιώδη σιγή της αυγής,
κάτι καινούριο γεννιόταν.
Κάτι σαν αρχή, μα και σαν κλείσιμο
που επιτέλους είχε ειπωθεί με τ’ όνομά του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η πόλη θυμάται, δεν το κάνει με θόρυβο.
Το κάνει θροΐζοντας, μονολογώντας,
με αυτό το βουητό που κάποιοι το λένε
απλά θόρυβο της πόλης,

Οι δρόμοι της κρατούν ακόμα τα ψίχουλα φωνών,
τ’ αρώματα της απουσίας και τ’ αγγίγματα σκιών
που έμειναν πίσω χωρίς εξήγηση.
Ψυχές περιπλανώμενες στο χρόνο.

Τα σκαλοπάτια της φθαρμένα από βήματα αναχώρησης,
μα όχι επιστροφής, θυμούνται τους ανθρώπους βιαστικούς.
Πόρτες που τρίζουν από παλαιότητα και κόπωση
προσπαθούν να υπενθυμίσουν ό,τι δεν ειπώθηκε εγκαίρως.

Η πόλη θυμάται
τα φανάρια που έκλεισαν βλέμματα εραστών,
τα παγκάκια που κράτησαν σώματα κουρασμένα,
τα καφενεία που έγιναν ιεροτελεστίες μοναξιάς.

Θυμάται τον πόλεμο
με τις χήρες που έπλεναν ρούχα στη σκάφη.
Θυμάται τα παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες,
πριν γίνουν αριθμοί σε διαμερίσματα.

Θυμάται νεκρούς, θυμάται πορείες, φωνές.
Θυμάται ψέμματα κι αλήθειες. Δεν κρίνει, μόνο θυμάται.
Θυμάται κι εμάς πριν γίνουμε οι βιαστικοί,
οι απρόσεκτοι, οι περαστικοί.

Κι όταν τη νύχτα φυσά απ’ το παρελθόν,
δεν είναι ο άνεμος που σαλεύει τα δέντρα·
είναι η πόλη που ανοίγει τα παλιά της συρτάρια
και ψιθυρίζει σα μάνα:

“Σε βλέπω. Σε θυμάμαι.
Να προσέχεις.“


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήμουν

Ήμουν

Περπατούσα στις ώρες
κρατώντας στο χέρι μου λέξεις.
Τους άλλαζα σειρά και
γίνονταν ερωτήσεις.

Μιλούσα στα φύλλα,
στα δέντρα,
στις πέτρες που δεν απαντούν·
επειδή ξέρουν.

Αφογκραζόμουν τον άνεμο·
φωνή ενός παλιού θεού
που ξεχάστηκε απ’ τον κόσμο
μα θυμάμαι το όνομά του.

Δεν βρήκα τίποτα.
Καμία απάντηση.

Κι όμως ένιωσα
πως δεν ήμουν χαμένος.
Ήμουν απλά μέρος του ερωτήματος
που γεννά τον κόσμο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν Ταξίδευα

Δεν Ταξίδευα

Δεν ταξίδευα.
Μετατόπιζα το βάρος της ψυχής μου
από το ένα μέσα
στο άλλο.

Κάθε δρόμος με ξέβραζε
- ίδια χαμένο -
σε πιο βαθύ εαυτό.
Κι η επιστροφή
κρατούσε πάντα περισσότερο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Σαν ανασαίνει ο Ζέφυρος,
με την πνοή που μόλις αγγίζει τις άκρες των φύλλων
και κυλά σαν χάδι στις φτέρνες των αμμουδερών ακτών,
γέρνει νωχελικά η θάλασσα στο φως.

Ξαπλώνει τα κύματά της σαν μακριά μαλλιά
που χτενίζονται από δάχτυλα φωτός·
κι ο ήχος της μοιάζει με παλμό ευτυχισμένου ύπνου.
Με έναν ρυθμό που δεν βιάζεται, μόνο υπάρχει.

Μα αν γίνει βοριάς που αναστατώνει,
με πάθος που δεν γνωρίζει όριο
τότε η θάλασσα αφρίζει και υψώνεται.
Ξεχνά τη γαλήνη και γίνεται θεριό.

Τα κύματά απείθαρχα
σηκώνονται σαν στήλες ποίησης,
σπάνε στα βράχια
και γράφουν, με ορμή, λέξεις από νερό και λύσσα.

Ο αφρός της γεύεται τον ουρανό·
οι γλάροι ξεστρατίζουν,
και τα καΐκια πια δεν λικνίζονται,
παλεύουν.

Άγρια, αδάμαστη, γεννιέται
μια παράξενη ομορφιά
Μια γοητεία που δεν μπορείς να την προβλέψεις.
Το κάλλος του κινδύνου,
η σαγήνη εκείνου που δεν μπορείς να το χωρέσεις
μα σε καλεί.

Κι έτσι,
- η θάλασσα -
γίνεται λίκνο ή τάφος,
ψίθυρος ή κραυγή,
καθρέφτης ή χάος·
Μα πάντοτε,
ζει για να ονειρεύεται τον άνεμο
να την αγγίζει,
να την ορίζει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Χρονικό του Τζιτζικιού

Το Χρονικό του Τζιτζικιού

Σε υπόγειο ύπνο 
εκεί όπου οι ρίζες φλυαρούν σιωπηλά
κι οι πέτρες έχουν μια δική τους εκδοχή της ιστορίας,
ένα σώμα αφουγκράζεται.

Μετράει εποχές,
όπως μετρά κανείς όνειρα που δεν του ανήκουν.
Σα να κρατά μια χειραψία με το μέλλον.

Δεν ξέρει,
μόνο θυμάται μια υποψία φωτός,
από άλλη ζωή,
σα μια υπόσχεση απ’ το χώμα.

Ο ήλιος του δείχνει το δρόμο.
Ούτε ερώτηση, ούτε σκέψη·
μονάχα το λευκό της ημέρας
καθώς το δέρμα ξεφλουδίζει το παλιό του εγώ.

Κι αρχίζει.
Ήχος.
Όχι παράπονο, ριπές φωτός
που πάλλονται στον ουρανό
και τρυπούν το αιώνιο

Στο στήθος του κατοικεί Καλοκαίρι.

Δεν θέλει τίποτα·
δε ζητά τίποτα.
Μόνο να γίνει εκείνο το τραγούδι
που αφήνει τα μεσημέρια γεμάτα.

Κι όταν το φως τον αφανίσει
σα θεός που αγαπάει πολύ,
πέφτει.
Ήσυχα. Όπως βγήκε.

Χωρίς να κλείσει την τελευταία του συλλαβή·
την αφήνει να συνεχίζει κάπου,
ίσως μέσα σ’ ένα φύλλο που τρέμει,
ίσως στις λέξεις μιας θάλασσας,
ίσως σ’ ένα άλλο, πολύ μακρινό μεσημέρι.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Πολυθρόνα είς τό Παλαιό Σπίτι

Η Πολυθρόνα είς τό Παλαιό Σπίτι

Εἰς τὴν γωνίαν της,
ἐκεῖ ὅπου τὴν εἶχον τοποθετήσει 
πρὶν ἀπὸ χρόνια οἱ ἔνοικοι τοῦ οἰκήματος, 
καθ’ ὑπόδειξιν μιᾶς κάποιας συμμετρίας. 

Τώρα οὐδεὶς κάθεται ἐπ’ αὐτῆς. 
Οὐδὲν σῶμα τὴν βαρύνει. 
Κανένα βάρος ἀνθρωπίνης παρουσίας 
δὲν τῆς προσφέρει πιὰ τὴν πρώην λειτουργίαν της. 

Πλὴν ὅμως, 
ὄχι ἐντελῶς νεκρά. 
Ἔτι διακρατεῖ ἐν ἑαυτῇ 
μίαν σκιὰν ζώσης χρήσεως. 
Ἴχνη, σχεδὸν φαντάσματα, 
χειρῶν ποὺ κάποτε ἀφέθησαν ἐπάνω της, 
κορμιῶν ποὺ ἐκουράσθησαν 
κατὰ τὸ μεσημβρινὸν φῶς τοῦ θέρους. 

Τὰ ὑφάσματά της ξεθώριασαν μέν, 
μὰ ὄχι ἄνευ ἀξιοπρεπείας. 
Τὸ ξύλον της, ἐλαφρῶς ραγισμένον, 
δὲν ἐκπέμπει θρῆνον· 
μονάχα τὴν ὑπομονὴν τῶν πραγμάτων 
ποὺ ἐγνώρισαν τὸ πέρας. 

Εἶν’ ἀπὸ τὰ πράγματα ἐκεῖνα 
ποὺ ἡ λήθη δὲν κατέστη ἀξία νὰ τὰ ἀφανίσει ἐντελῶς. 
Ὄχι διότι τὰ χρειάζεται κανείς, 
ἀλλὰ διότι ἡ μνήμη ἐνίοτε ἐκφράζεται σιωπηλῶς, 
διὰ τῆς ἐπιβιώσεως ἑνὸς ἀντικειμένου. 

Σὰν ἕνα εἶδος μαρτυρίας ὅτι ὑπῆρξε ζωή, 
κίνησις, ἢ καὶ συνήθεια. 

Κι ὅταν, κάποια ἡμέρα, ὁ κληρονόμος 
- ἢ ἴσως ὁ μεσίτης - 
διατάξει τὴν ἀπομάκρυνσίν της, δὲν θὰ ὑπάρξει σκηνή. 
Οὔτε λόγος. Οὔτε ἀποχαιρετισμός. 

Ἡ πολυθρόνα θὰ ἐξέλθει, σιωπηλή, 
ὡς ἁρμόζει εἰς τὰ πράγματα 
ποὺ ὑπῆρξαν χρηστικά.
Μὰ κυρίως, 
ἦσαν κάποτε ἀγαπημένα.


(c) 2025 Δημήητρης Βραχιολάς

Τα Ξεχασμένα Πράγματα

Τα Ξεχασμένα Πράγματα

Σιωπηλά,
όπως πρέπει να είναι όσα δεν τα ρωτούν
και δε ρωτούν κι εκείνα.
Ένα κουτάλι με λυγισμένο χερούλι,
μια κορνίζα χωρίς πρόσωπο,
ένα ρολόι που σταμάτησε στις 4:17
μια μέρα που δεν θυμάται κανείς.

Κάποτε είχαν θέση, νόημα.
Μικρά κέντρα εξουσίας του καθημερινού.
Παραφερνάλια της ζωής, σημαντικά.
Μα ο χρόνος έχει άλλες προτεραιότητες.

Δε λογαριάζει χρησιμότητες.
Μήτε αξίες.
Αφήνει για λίγο αναμνήσεις
που στο τέλος γίνονται πληγές.

Τα ξεχασμένα πράγματα
δεν κάνουν φασαρία.
Δε διαμαρτύρονται.
Δεν παρακαλούν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Περί του εφήμερου

Περί του εφήμερου

Δεν είναι κάθε τι που αγγίζουμε
φτιαγμένο να αντέχει.
Ούτε κάθε δεσμός να διαρκεί.
Η φύση δεν υπόσχεται συνέχεια.
Μόνο κύκλους.

Το νερό, όταν φυλακιστεί, σαπίζει.
Η φλόγα, όταν τη σκεπάσεις, σβήνει.
Η αγάπη, όταν δεν χωρά στην αλήθεια της,
λυγίζει.

Ό,τι είναι εφήμερο
δεν είναι λιγότερο αληθινό.
- Ούτε φθηνό. -
Μα γίνεται ψέμα
όταν του ζητήσεις να κρατήσει
πέρα από το χρόνο που του δόθηκε.

Φύγε ή άσε να φύγει.
Όχι από αδιαφορία,
αλλά από κατανόηση
ή καλοσύνη.

Ό,τι δεν μπορεί να σταθεί
πλάι σου χωρίς εξαναγκασμό,
δε σού ήταν σύντροφος.
Σου ήταν σκιά.

Να μάθεις να αποχαιρετάς χωρίς πίκρα,
να αγαπάς χωρίς ιδιοκτησία,
να ζεις χωρίς δεσμά.
Ίσως τότε ν’ αγγίξεις κείνη τη γαλήνη
που μοιάζει ελευθερία.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

… μα δρόμος

… μα δρόμος

Φαινόταν φως στο πρόσωπο
και στη φωνή μια ηρεμία, λεπτή σαν ύφασμα μεταξωτό.
Κανείς δεν είδε τον καιρό μέσα του να βαραίνει,
ούτε το χιόνι να εισχωρεί βαθιά
και να σκεπάζει την καρδιά του.

Κάθε μέρα και λίγο πιο μακριά.
Όχι από τον κόσμο,
μα από τον ήχο του.

Η ματιά του έμεινε καθαρή
- κάποιοι τη βάφτισαν και λαμπερή -
μα έπαψε να καθρεφτίζει.
Γύρω χαμόγελα. Άνθρωποι έρχονται,
μένουν ή φεύγουν.
- Όλοι στο τέλος φεύγουν. -
Γυαλί και φλόγα.

Μια σφαίρα από σιωπή.
Γυάλινη, διάφανη, όμορφη σχεδόν.
Μα παγωμένη. Άγονη.
Ούτε χαρά. Ούτε λύπη. Ούτε μουσική.

Μα.
Ίσως μια ασήμαντη στιγμή.
Μια μελωδία από παλιά.
Ίσως ένα βλέμμα που δεν τον προσπέρασε.
Ίσως μια μικρή η ρωγμή
που ίσα να χωρέσει μιαν ανάσα.

Ίσως να υπάρχει δρόμος πίσω.
Όχι σύντομος,
όχι εύκολος,
μα δρόμος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Φωτιά

Η Φωτιά

Δεν ήρθε να μείνει.
Ποτέ δεν μένει.
Μπαίνει απ’ τη χαραμάδα σαν ιδέα
κι απλώνεται σαν απόφαση.

Όμορφη στην αρχή, μαγευτική,
θερμή, σχεδόν παρήγορη.
Ζεσταίνει λέξεις, λιώνει τις άμυνες,
κάνει τον χρόνο να νομίζει πως ανήκει αλλού.

Κι ύστερα, ξυπνά.

Καίει ό,τι δεν ειπώθηκε,
ό,τι δεν άντεξε να μείνει,
ό,τι φτιάχτηκε για πάντα,
χωρίς να ρωτήσει.

Δεν ξεχωρίζει αν είναι σπίτι,
βιβλίο ή δάσος,
καρδιά ή καρέκλα.
Μόνο τρέφεται και καίει.

Μα στο τέλος,
το χώμα είναι καθαρό.
Ο αέρας, ελαφρύς.
Το δέρμα, καινούργιο.

Μόνο η στάχτη ξέρει
τι προηγήθηκε της γαλήνης.
Οι ζωές πρέπει να καίγονται
για να ξαναρχίσουν.

Ό,τι δεν άλλαξες μόνος,
θα το αλλάξει εκείνη.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Δε Μαθαίνει η Θάλασσα

Δε Μαθαίνει η Θάλασσα

Μίλησαν στη θάλασσα
τα βράχια που πονούν στην παλίρροια.
"Ήρθε καιρός να χαμηλώσεις."
- Δε χαμήλωσε -

Της έδειξαν πως το φεγγάρι,
κατεβάζει το φως με σκοινί
και δένει την γαλήνη στο νερό.
- Δεν γαλήνεψε -

Έβαλαν ήλιο στα βάθη της
με ζεστασιά κι υπομονή,
σαν χέρια που απλώνουν σεντόνια.
- Δε ζεστάθηκε -

Εκείνη, τα βράδια,
κάθε που κοιμόταν ο κόσμος,
έσπαγε βράχους μανιασμένα.
- Έτσι ήξερε -

Δεν άλλαξε ρυθμό.
Δεν κράτησε τραγούδι.
Δεν θυμήθηκε τίποτα.
- Δεν ήθελε -

Δεν την αγγίζουν πια.
Κι αν την αγάπησαν,
τώρα που φεύγουν εκείνη λυπάται.
- Μα είναι αργά -

Δεν αλλάζει όποιος δεν θέλει.
- Κι ας λέει πως θέλει. -
Όσες αυγές κι αν του φέρεις,
πάντα θα κοιτά προς τη δύση.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

H Ζωή των Πτηνών

H Ζωή των Πτηνών

Δεν ζουν όλα τα πουλιά την ίδια ζωή.
Κάποια χαράζουν κύκλους στις κορφές των βουνών,
με φτερά που δεν λυγίζουν στον άνεμο,
και όραση που αγγίζει τον ορίζοντα.

Άλλα, τα πιο μικρά, κουρνιάζουν σε σκιές,
με καρδιές που χτυπούν γρήγορα
και σε κάθε θρόισμα φοβούνται το τέλος
πριν καν νιώσουν την αρχή.

Υπάρχουν κι εκείνα που ζουν τη νύχτα,
με μάτια στρογγυλά σαν απορίες.
Σ’ έναν κόσμο που κοιμάται
εκείνα ξαγρυπνούν, ανασαίνοντας σιωπή.

Κι άλλα που τα ’κλεισαν σε σύρματα,
με ράμφη θολά απ’ τη σκόνη,
που δεν τραγουδούν για να κελαηδήσουν,
μα για να θυμούνται πως κάποτε πετούσαν.

Δεν ζουν όλα τα πουλιά την ίδια ζωή.
Μα όλα έχουν φτερά.
Άλλα γεννήθηκαν να τα ανοίγουν,
κι άλλα να τα διπλώνουν,
για να μην ενοχλούν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς