Το Τριαντάφυλλο

Το Τριαντάφυλλο

Ήταν όντως ωραιότατο -
του εφάνη εξαρχής.

Στον κήπο το συνάντησα.
Μόλις ανθισμένο·
γεμάτο χρώμα και αρώματα.

Στάθηκα· δεν το πλησίασα αμέσως.
Το θαύμασα από μακριά -
με την ήσυχη εκείνη χαρά
που μόνον όσοι έχουν πείρα γνωρίζουν
όταν βλέπουν τη νεότητα.

Η επιθυμία ήλθε - φυσικά.
Να σκύψω, να το μυρίσω·
να το κρατήσω λίγο έστω στα δάχτυλα.
Να δώσω στην όσφρηση μου
τη μαγεία της στιγμής.

Αλλά εγνώριζα
- η πείρα τόσων ετών το έλεγε καθαρά -
πως όταν το άνθος είναι ακόμα τρυφερό,
έστω και μία πνοή, ενίοτε το πληγώνει.
Το άγγιγμα το ελαφρό,
το ταράσσει, το μαραίνει.

Κι έτσι δίστασα.
Κι έμεινα εκεί, λίγο μακρύτερα·
μες την ευγενή μου συγκράτηση
και τη μισή μου λύπη.

Δεν το εκόμισα ποτέ στο δωμάτιό μου.
Δε δοκίμασα το άρωμα του εκ του πλησίον.
Το φύλαξα μόνο εντός μου·
ως εικόνα αβλαβή·
ως ανάμνηση ασφαλή,
που μήτε χρόνος μήτε θλίψη θα την φθείρουν.

Ίσως - και το ελπίζω -
το άνθος εκείνο ακόμη ν’ ανθίζει·
στον ίδιο κήπο, κάτω απ’ τον ίδιον ήλιο.
Ίσως, κι αν ποτέ με θυμάται,
να με ευγνωμονεί που δεν το άγγιξα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κομμάτια

Κομμάτια

Πάντα αναζητούσα τους ανθρώπους
που μπορούσαν να με σπάζουν σε κομμάτια.
Σε δέκα, σε εκατό, σε χίλια.
Από αυτούς γνώριζα σίγουρα
τι να περιμένω.
Γιατί από τους άλλους,
τους ανιδιοτελείς, τους χαριστικούς,
τους “όμορφους”,
η προσμονή της προδοσίας,
ήταν χειρότερη από θραύση,
ήταν έγκαυμα και βεβαιότητα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Νέες Λέξεις

Οι Νέες Λέξεις

Πολλές εμφανίστηκαν εσχάτως -
λέξεις και φράσεις νέες, ξενόφερτες,
παράξενες στο άκουσμα,
εύκολες στην εκφορά, μα άδειες στην ψυχή.

Τις λέγουν συχνά με στόμφο οι νέοι·
τις γράφουν ταχέως στις οθόνες τους,
και νομίζουν - έτσι νομίζουν -
πως επικοινωνούν σπουδαίως.

Μα εμένα, που ενθυμούμαι ακόμη
λέξεις παλιές, εύηχες, γλυκιές,
φορτωμένες με μιαν αλλοτινή συγκίνηση,
με λυπεί η ελαφρότητα των νεωτέρων.

Λέξεις κάποτε είχαμε
που ήθελαν φροντίδα στην εκφορά·
που ήθελαν προσοχή,
γιατί σήμαιναν περισσότερα απ’ όσα έλεγαν.

Τώρα - update, scroll, bro, slay,
like και stream - και τόσα άλλα
που δεν κρατούν τον ήχο, δεν αφήνουν ίχνος·
εξανεμίζονται πριν ακόμη τελειωθούν.

Δεν αντιλέγω - η πρόοδος αναγκαία·
και το εμπόριο, και τα μηχανήματα,
και η ταχύτητα. Όμως,
να μην μας πάρει ολωσδιόλου και τη γλώσσα.

Γιατί τότε, όταν όλα πια τελειώσουν,
κι η τεχνολογία παλαιωθεί κι αυτή
(όπως όλα τα πράγματα παλαιώνονται),
θα δυσκολευθούμε πολύ να ξαναθυμηθούμε
πώς ήταν να ομιλεί κανείς με ποίηση.


(c) 2025 Δημήμτρης Βραχιολάς

Πράξις Δευτέρα: Φινάλε

Πράξις Δευτέρα: Φινάλε

Η αυλαία έπεσε. Η σκηνή άδεια.
Ό,τι ειπώθηκε, πλέον κενό,
σβήνει σε μια ομίχλη που πυκνώνει.
Απ την πλατεία και τους εξώστες
χειροκροτήματα από στοιχειωμένα χέρια.
Ένας λυγμός που δεν τελειώνει.
Σαν άδειος θάλαμος, χωρίς φωνές,
χωρίς αλήθειες, χωρίς ψέμματα.
Ο χρόνος βουβός, αργός, περνά και τρεμοσβήνει.
Πράξις δευτέρα: Φινάλε.
Δίχως λύτρωση.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Λέων

Λέων

Κοίταξέ τον, λαμπερός, περήφανος, ανδρείος!
Με την εντυπωσιακή του χαίτη,
να κυματίζει στου ανέμου τα πειράγματα.
Ο βασιλεύς των βασιλέων,
αγέρωχος περνά γνωρίζοντας, δικαιωματικά,
πως η γη τούτη του ανήκει.

Στο βάθος δες, ανέστιος πια,
ισχνός κι αδύναμος,
περίπτυστος από όλα τα στοιχειά,
ο βασιλιάς που έχασε το θρόνο του.

Κοιτά με μια ευχαρίστηση ανεξήγητη
τον λαμπερό μονάρχη.
Με ένα μειδίαμα φθονερό 
- σα να του λέγει - 
“Να χαίρεσαι το χρόνο που σου δόθηκε.
Σύντομα - πιο σύντομα από όσο περιμένεις - 
Τα ίδια βήματα, που μου όρισες να πάρω, θα διαβείς.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άσβεστον Φως

Άσβεστον Φως

Σε τούτο το δωμάτιο γεννήθηκα.
Σε τούτο το δωμάτιο όπου το φως δεν έσβησε ποτέ.
Ένα σταθερό, ατελείωτο, ανεξάντλητο φως.
Κι έζησα τη ζωή μου δίχως αυγή ή δειλινό.

Δεν επιθύμησα μεγάλες εξόδους·
ουδέ πλανήθηκα σε πόλεις ή σε θορύβους μαγικούς.
Δε γεύτηκα ηδονές εξωτικές.
Τις αναμνήσεις μου ελόγιζα, ένα συμπίλημα από φώτα.

Μα ήθελα μονάχα μια φορά
να δοκιμάσω το βάθος της σιωπής,
τη γλυκύτητα του σκοταδιού
που υπόσχεται αναπαμό.

Πόσες φορές το μέτρησα τούτο το δωμάτιο!
Κάθε γωνία, κάθε ρωγμή, κάθε ψεγάδι του έμαθα.
Και κάθε λίγο, αναθαρρούσα πως τούτη τη φορά,
ο διακόπτης θα βρισκόταν μπρος μου.

Ματαίως έψαχνα ο αφελής.
Στο τέλος έμαθα απλώς να ανοιγοκλείνω
αργά τα βλέφαρά μου και να φαντάζομαι
τη γλυκιά λύτρωση της νύχτας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενός Λεπτού Σιγή

Ενός Λεπτού Σιγή

Μόνο τα δέντρα λύγισαν βαριά το φύλλωμά τους.
Τα περιστέρια σκύψαν το κεφάλι.
Στων πόλεων τους αδιάφορους δρόμους.
Σε κόρνες, τηλεβόες, σημαίες και πανό.
Υπενθυμίζοντας πως δεν κρατήθηκε
ούτε ενός λεπτού σιγή,
για την καμένη τράπεζα,
για την καμένη σημαία,
για το καμένο θέρετρο,
για το καμένο δάσος,
για το καμένο τρένο,
για το καμένο παιδί,
για τη φωτιά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Εικόνα στο Βάθος

Η Εικόνα στο Βάθος

Περνούν οι μέρες και σαν σκιές
πιο μακρινές γίνονται οι επιθυμίες.
Οι ελπίδες, μαραμένα λουλούδια,
που πέφτουν απ' τα χέρια μου.

Πού πήγε η νιότη, η αδίστακτη;
Πως έγινε το γέλιο τόσο αχνό
που μετά βίας πια
μπορώ να το ακούσω;

Οι φίλοι λιγοστοί,
σαν τα φαντάσματα περνούνε
και δεν στέκονται,
υπολογίζοντας με ακρίβεια το χρόνο.

Σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα,
μετρούν τις ήττες τις κρυφές.
Μετρούν τα χρόνια που έσβησαν
σαν το κερί που μες στην κάμαρα πεθαίνει.

Μεγαλώνω ...
Δίχως φωνή ...
Μια ξεχασμένη εικόνα στο βάθος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Γενέθλια Σήμερα

Γενέθλια Σήμερα

Μην κάνεις φασαρία.
Έχω γενέθλια σήμερα.
Μα μην κάνεις φασαρία.
Ίσως ξυπνήσεις το παρελθόν
κι έχω τόσα χρόνια να το κοιμίσω.

Έσβησα τα κεράκια μου από νωρίς,
πριν καν τα ανάψω.
Μη μπει καμιά επιθυμία κατά λάθος
και μου χαλάσει την ησυχία.

Ήρθαν και δυο ευχές στο κινητό.
Συμπιεσμένες.
“Χρόνια πολλά”
Δεν προσδιόρισαν πόσα, πού,
ούτε με ποιον.

Έκανα και έναν απολογισμό
- στα γρήγορα -
πριν προλάβει και καταλάβει
πως δεν βγαίνει το σύνολο.

Κι έπειτα γύρισα προς τον καθρέφτη,
να βεβαιωθώ πως δεν ήρθε κανείς.

Γενέθλια σήμερα.
Μικρός, περίμενα τούρτα·
τώρα, ένα ήσυχο απόγευμα
είναι υπεραρκετό.

Και του χρόνου,
αν έχει την ευγένεια ο καιρός,
να ξεχάσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Πως χάθηκαν στη λήθη τόσα όνειρα;
Καταναλώθηκαν. “Eδώδιμα αποικιακά.”

Παντοπωλείον. “Η αφθονία.”
Πιο πέρα “Ψιλικά, σιγαρέτα, νεωτερισμοί.”

Ο κόσμος που γνώρισα τελειώνει.
Αφήνω πίσω μια γενιά κουρασμένων εφήβων.

Δαίμονες και Άγγελοι ψηφίζουν δια βοής:
Ένοχος! Δεν είπες τίποτα! Δεν έκανες τίποτα!

Άνοιξα το παράθυρο,
να αναληφθούν στον ουρανό
όσα δε φαγώθηκαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ας Πάμε για Ύπνο Νωρίς

Ας Πάμε για Ύπνο Νωρίς

Δεν έχει νόημα να μείνουμε ξύπνιοι.
Ο καναπές έχει κουραστεί να μας σηκώνει
και η τηλεόραση κάνει πως μιλάει,
αλλά ούτε αυτή δεν πιστεύει
όσα λέει για αύριο.

Ας πάμε για ύπνο νωρίς.
Αφού απλά τελείωσε κι απόψε η ελπίδα
πως κάτι θα γίνει.

Το φλιτζάνι από το απόγευμα
αφήνει ένα δαχτυλίδι καφέ στο τραπέζι.
Το κινητό σωπαίνει αξιοπρεπώς
και το φως του διαδρόμου
αντέχει λίγο ακόμη,
μα και αυτό, άμα του πεις, θα σβήσει.

Πάμε.
Πριν αρχίσει η νύχτα να θυμάται.
Πριν αρχίσεις κι εσύ να ρωτάς
τι ήταν αυτό όλο.
Μάζεψε τη μέρα,
όπως μαζεύουμε ασπρόρουχα πριν τη βροχή
κι ας μη στέγνωσαν.
Δεν έχει πια νόημα να τα αφήνουμε έξω.

Ας πάμε για ύπνο νωρίς.
Αύριο ίσως…

Όχι, ψέματα.
Ούτε αύριο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σταυροδρόμι

Σταυροδρόμι

Στο τέλος της μικρής πλατείας,
όπου κάποτε συχνάζαν οι νέοι
με τα λευκά τους πουκάμισα
και τα χαλασμένα τους ρολόγια,
στάθηκες.
Ήσουν ακόμη μισός απ’ τον ύπνο,
μισός απ’ τα κρασιά της χθεσινής σου ανεμελιάς.

Δυό δρόμοι εμπρός σου.
Ο ένας, στρωμένη με λιθάρια γυαλιστερά,
καθώς οι λέξεις στα βιογραφικά των σωφρόνων·
ο άλλος, ακανόνιστος, σκονισμένος,
με γραμμένα στους τοίχους συνθήματα
που δεν θα 'γραφαν οι “ώριμοι” ποτέ .

“Ή τώρα θα περπατήσεις ίσια, με το μέτωπο ψηλά και σοβαρό,
στην οδό των προθεσμιών, των συμβουλίων και των υπευθύνων,
ή θα γυρίσεις ξανά προς το σοκάκι
όπου το φως αλλάζει χρώμα κάθε ώρα
και δεν μετρά κανείς τι ώρα πήγες για ύπνο.”

Δεν γίνεται 
- στο είπαν και άλλοι -
στο είπαν και μέσα σου·
δεν γίνεται να φοράς το ίδιο πρωί
και τη γραβάτα και το φθαρμένο φούτερ του Σαββάτου·
δεν γίνεται να χαιρετάς τον διευθυντή
με τα μάτια του παιδιού που γελούσε ως τα χαράματα.

Διάλεξε.
Γιατί αν μείνεις πολύ στο σταυροδρόμι,
αν μείνεις να κοιτάζεις
με την ψευδαίσθηση πως προλαβαίνεις,
θα σε βρει το σκοτάδι εκεί.

Κι ούτε η σοβαρότης, ούτε η εφηβεία πια
θα σε γνωρίζουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κάλεσμα

Κάλεσμα

Έλα.
Όχι με δρεπάνι, όχι με βροντή.
Έλα αθόρυβα, όπως έρχεται ο ύπνος
στο σκοτεινό μου κρεβάτι.

Τί να σου δώσω;
Οι λέξεις πέφτουν, χάνονται
πριν καν ακόμα γεννηθούν.
Σιωπή μου
 - παλιά μου ερωμένη, 
πιστή σύζυγος - 
σφίξε τα χέρια και σώπασέ με.

Έλα.
Ξεκρέμασέ με απ’ τον τοίχο.
Σβήσε το φως.
Δεν έχει πιο πέρα αυτό το ταξίδι.

Εσύ τουλάχιστον
θα καταλάβεις.
Δεν θα τρομάξεις
απ’ τις ρωγμές του χρόνου.

Μόνο εσύ μου έμεινες
να μην υπόσχεσαι τίποτα
και να μην προδίδεις τίποτα.

Έλα
να με μαζέψεις.
Σα φύλλο που δεν άντεξε άλλο
να προσποιείται πως κρατιέται απ’ το κλαδί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Να Σπάσει Λίγο η Νύχτα

Να Σπάσει Λίγο η Νύχτα

Ήξερες.
Δεν ήθελα πολλά,
ούτε ανάλυση,
ούτε σωτηρία.
Μονάχα ένα “είσαι καλά;”
να σπάσει λίγο τη νύχτα.

Αλλά κι η σιωπή σου
με βρήκε ακριβώς
εκεί που πονούσα.

Μη νοιάζεσαι.
Έμαθα να μετράω 
τους ανθρώπους
με σιωπές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Τελευταία μου Αμαρτία

Η Τελευταία μου Αμαρτία

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Εκείνη η γλυκιά,
η σχεδόν συγχωρεμένη,
που δεν ζητάει τίποτα
κι όμως τα παίρνει όλα.

Είχα κρατήσει χώρο,
λίγο φως που υπόσχεται,
κι ένα ξεκούμπωτο κουμπί
για την περίσταση.

Δεν ήθελα πια σωτηρία.
Ούτε άλλο παρελθόν να ξεκαθαρίσω.
Ήθελα μόνο να χαθώ
με κάποια που θα έμοιαζε λίγο με τέλος.

Να μην εξηγώ. Να μην υπόσχομαι.
Να καώ για να τελειώσω όμορφα.

Κι εσύ, τόσο ήσυχη,
τόσο αθώα πρόθυμη, που είπα :
“Να τος ο τελευταίος μου σεισμός.”

Μα ούτε ράγισε κάτι.
Ούτε η καρδιά μου θυμήθηκε να τρέξει.

Πέρασες,
μου άφησες δυο φράσεις ανοιχτές,
ένα υπονοούμενο “ίσως” με ωραία γραμματοσειρά,
και έφυγες πιο ήσυχα κι από παλιά φωτογραφία.

Κι εγώ;
Έμεινα με το κρασί μου μισό,
τη λέξη “έλα” χωρίς αποδέκτη,
και κάτι ρίγη που δεν ολοκληρώθηκαν.

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Μα τελικά…
ήσουν απλώς ένα ακόμα "σχεδόν"
που δεν ήρθε για να με κάψει.
Ήρθε για να μην ανάψει καν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Διάλογος στην Αίθουσα των Σκιών

 Διάλογος στην Αίθουσα των Σκιών

Ιπποκράτης
Ποιος σε δίδαξε να λες εαυτόν ιατρό,
όταν η φλέβα σου ρίγος δεν ένιωσε μπροστά στον πόνο;

Μένγκελε
Τη γνώση υπηρέτησα.
Κι αν έτρεξε αίμα, ήταν το αντίτιμο.

Ιπποκράτης
Ποιον όρκο ορκίστηκες;
Τι θεούς επικαλέστηκες όταν οι σιαγόνες των παιδιών
σπάραζαν στον πόνο;

Μένγκελε
Τον άνθρωπο εξερεύνησα.
Μηχανή, ιστό, αντίδραση.
Όχι ψυχή

Ιπποκράτης
Η ψυχή είναι το πρώτο σου όργανο.
Χωρίς αυτήν, το νυστέρι σου κόβει μόνον σάρκα, όχι την ασθένεια.

Μένγκελε
Εσύ μίλησες για ισορροπία.
Εγώ την αναζήτησα σε ακραία συνθήκη.

Ιπποκράτης
Η ισορροπία δεν είναι πείραμα.
Είναι το χέρι που αγγίζει με σεβασμό.
Είναι πράξις που δεν σβήνει την αξιοπρέπεια του ασθενούς.

Μένγκελε
Το μέλλον απαιτεί θυσίες.

Ιπποκράτης
Το μέλλον δεν θα σε θυμάται ως ιατρό.
Θα σε μνημονεύει ως παράνοια.

Μένγκελε
Κι αν τα γραμμένα που έμειναν είναι δικά μου;

Ιπποκράτης
Ακόμη κι ο εφιάλτης
γράφεται με γράμματα.

Μα δεν γίνεται όραμα.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν υπήρχα,
το φως θα έπεφτε το ίδιο
στη γωνία του δρόμου.
Τα χελιδόνια θα γύριζαν
στην ίδια κουρασμένη τροχιά.

Ο ήλιος
δεν θα σταματούσε να ανατέλλει
επειδή θα έλειπα.
Κι η βροχή θα έβρισκε άλλα τζάμια
να γράψει τις λέξεις της.

Η θέση μου στο λεωφορείο,
δεν θα ήταν κενή.
Ίσως και να είχε την ίδια σιωπή
δίχως να την υποψιάζεται.

Αν δεν υπήρχα,
δεν θα είχα να διαψεύσω τόσες προσδοκίες.
Δεν θα χρειαζόταν να γράφω ποιήματα
για να εξηγήσω γιατί σωπαίνω.
Δεν θα γνώριζα εκείνη την αργή πτώση
που ονομάζουμε “εμπειρία”.

Αν δεν υπήρχα,
ίσως κάποιος άλλος θα κρατούσε
αυτόν τον ανεπαίσθητο φόβο
που φτιάχνει τους ανθρώπους ευγενικούς.
Ίσως κάποιος άλλος θα ζητούσε συγγνώμη
χωρίς να φταίει, μόνο και μόνο επειδή ένιωσε
πως το βάρος του κόσμου είναι κοινόχρηστο.

Ίσως τίποτα να μην έλειπε.
Ούτε εγώ. Ούτε καν η απουσία μου.

Μα υπήρξα.
Και αυτό είναι δυστυχώς
το μόνο που δεν διορθώνεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Βόλοι

Βόλοι

Σαν βόλοι πεταμένοι μαζί,
κυλούν οι ζωές μας σε απέραντα πεδία,
από τα χέρια του παιδιού του σύμπαντος.
Αναπηδούν, γλιστρούν, συγκρούονται.

Άλλοτε βαδίζουν σε χορό παράλληλων δρόμων,
άλλοτε ξαφνικά εκτοξεύονται προς άγνωστες τροχιές.
Σπάνε, σκορπίζονται, φθείρονται στο άγγιγμα μιας δύναμης αμείλικτης,
και η ύπαρξη ανασχηματίζεται από θραύσματα και χάος.

Κάθε σύγκρουση και μια έκρηξη που διασχίζει το χρόνο,
ένα σήμα μέσα στην ακαταστασία των τροχιών,
κι εμείς, παγιδευμένοι στο χορό της σύμπτωσης,
αναζητούμε το δρόμο προς το ακέραιο.

Η πορεία μας, φευγαλέα και παράλληλη,
συμπλέκεται σε λεπτούς δεσμούς, αόρατους,
μέχρι να σπάσουν από τη βία μιας τυχαίας σύγκρουσης,
κι εκεί, στα κομμάτια που σκορπίστηκαν,
γεννιέται η σιωπή και η απόσταση.
Με το χρόνο να συνεχίζει, αδιάκοπα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Ξεθωριασμένα Παιχνίδια

Δε θυμάμαι πια το γέλιο σου όπως ήταν.

Μόνο τη σκιά του.

Κι ούτε μπορώ να πω με σιγουριά

αν φορούσες εκείνη την κόκκινη μπλούζα,

που σε έκανε να μοιάζεις φωτιά.

Μπορεί να το έφτιαξα εγώ

με το μυαλό μου

για να σε κρατήσω

λίγο ακόμη εντός μου.

Έτσι είναι οι αναμνήσεις, καρδιά μου.

Ξεθωριάζουν.

Σαν τα παλιά παιχνίδια στη βιτρίνα

που τα βλέπει ο ήλιος για καιρό

και κανείς δεν τ' αγοράζει.

Στο τέλος,

μένουν εκεί,

άχρηστα κι ακίνητα,

με λίγη σκόνη επάνω τους

και τιμές που κανείς πια δεν κοιτάζει.

Κι εμείς,

περνάμε κάθε μέρα

έξω από το κατάστημα,

τάχα αδιάφοροι,

μα με κάτι σπασμένο βαθιά

που δεν διορθώνεται.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Παράδεισος των Αλόγων

Ο Παράδεισος των Αλόγων

Υπάρχουν κάτι μέρη
που οι χάρτες δεν τα δείχνουν.
Που δεν ακούγονται στις ειδήσεις,
ούτε μνημονεύονται σε τραγούδια.
Εκεί πηγαίνουν τα άλογα για να κοιμηθούν.

Εκείνα που ζούσαν μέσα μας,
όταν τρέχαμε ξυπόλητοι,
όταν δεν φοβόμασταν το χώμα στα γόνατα,
όταν η ταχύτητα ήταν ανάσα κι όχι θόρυβος.

Σ’ αυτόν τον τόπο δεν υπάρχει θόρυβος,
δεν έχει μαστίγια, ούτε χαλινάρια.
Μονάχα γαλήνη και καταφύγιο.
Μονάχα ελευθερία.

Εκεί πάνε οι ψυχές που δεν άντεξαν τον κόσμο.
Οι ψυχές που αγάπησαν πολύ,
που έκλαψαν χωρίς να κάνουν φασαρία,
που σήκωσαν βάρη χωρίς να ζητήσουν βοήθεια.

Κι αν είσαι τυχερός και εκεί βρεθείς
τ’ αρχαία άλογα θα σε δουν.
Θα σου τρίψουν το πρόσωπο
με το μέτωπό τους
και δεν θα ρωτήσουν τίποτα.
Μόνο θα σε δεχτούν, ως ίσο.

Μπορεί να είναι η στιγμή
που κανείς πια δεν σε κοιτάζει
κι εσύ επιτέλους θα είσαι
ό,τι ήσουν όταν δεν προσπαθούσες
να είσαι κάτι.



(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με τον Καιρό

Με τον Καιρό

Το είπες
όπως λένε “τα λέμε”
σε πάρκινγκ, σε στοές,
σε κάτι μισοφωτισμένα απογεύματα
που δεν είναι ακριβώς αποχαιρετισμοί
αλλά σίγουρα δεν είναι κι επιστροφές.

"Με τον καιρό", είπες,
θα βρεθούμε.
Θα πιούμε έναν καφέ.
Θα μιλήσουμε.

Δεν σε κατηγόρησα.
Είχα μάθει κι εγώ
να λέω "με τον καιρό"
αντί για "ποτέ".

Ξέραμε κι οι δυο
πως δεν θα γίνει.
Μα ήταν και πιο κομψό
- χρηστικό θα ‘λεγα -
να μην το πούμε δυνατά.

Κάπως έτσι διατηρούνται
οι χρήσιμες επαφές,
που δεν θες πια να βλέπεις
αλλά φοβάσαι
μην τις χρειαστείς.

Κι αν δεν απαντήσεις στο μήνυμα,
μην ανησυχείς.

Έχω κρατήσει τη σιωπή σου
σε φάκελο ασφαλή,
με ημερομηνία λήξης.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

The Show Must Go On

The Show Must Go On

Δεν ήταν επιλογή·

ούτε υπήρξε ενθουσιασμός.

Μου εδόθη ο ρόλος

χωρίς πρόβα,

χωρίς καν τη δυνατότητα άρνησης.

Και φόρεσα την μάσκα,

όχι την τραγική,

την άλλη, την καθημερινή,

εκείνη που δεν πέφτει ούτε την νύχτα.

Έπραξα ως όφειλα·

ομιλία, μειδίαμα,

περίπατο στην σκηνή,

και μία μικρή υπόκλιση

όχι βαθειά,

μηχανική, όπως απαιτείται.

Ενίοτε κάποιοι αποχωρούν

πριν τη λήξη του δράματος.

Τους κατενόησα.

Και εγώ, αν είχα τη δυνατότητα,

θα είχα ήδη εγκαταλείψει.

Αλλά ο σκηνοθέτης είναι αυστηρός·

και ο χρόνος δεν συγχωρεί

παύσεις αδικαιολόγητες.

Το κοινό αδιάφορο πλέον.

Προσδοκά μόνο

την αλλαγή του σκηνικού,

όχι του ήθους.

Και εγώ συνεχίζω να παίζω.

Όχι διότι πιστεύω

στην κάθαρση,

ούτε διότι ελπίζω σε “εύφημον μνείαν”.

Αλλά διότι το έργο

- παρ’ όλη τη ματαιότητά του -

οφείλει να συνεχισθεί.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Παραίτησις (τότε)

 Παραίτησις (τότε)

Δεν το διεκήρυξα, ούτε με φωνές,
ούτε με επιστολές ρητορικές.
Μόνον ήρεμα εσήκωσα το βάρος
απ’ τους ώμους μου
και το άφησα κάπου πλάι, χωρίς χειρονομίες.

Είχον επιμείνει πολύ,
ίσως και πέραν του πρέποντος.
Με επιμονή σχεδόν παιδική
να συνεχίζω μια προσπάθεια
που ο χρόνος, με τρόπους διακριτικούς,
είχε καταστήσει μάταιη.

Δεν ήταν δειλία, ούτε φόβος.
Ήταν η σπουδή εκείνη
που διδάσκει κάποτε η ήττα,
όταν την παρατηρείς από κοντά
και βλέπεις πως δεν καταστρέφει,
μονάχα καθορίζει.

Αυτή η παραίτησις, λοιπόν,
δεν ήταν παραίτησις απ’ τη ζωή.
Ήταν, θα έλεγα, η αποδοχή του πλαισίου.
Το να μην απαιτώ πια περισσότερα
απ’ όσα μπορεί να δοθούν.
Το να μείνω εντός του εφικτού, χωρίς θρήνο,
χωρίς την προσποίηση πως μπορώ
εκείνα που δεν μπορώ.

Και ίσως - ποιος ξέρει -
μ’ αυτή τη σιωπηλή υποχώρηση,
να διατηρήσω κάτι απ’ την αξιοπρέπεια
που τόσο εύκολα χάνεται
στις θορυβώδεις επιμονές.



(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πίσω Ξανά

Πίσω Ξανά

Δεν προχώρησε·
ή, μάλλον, δεν προχώρησε πολύ.
Κάμποσα βήματα, ὡς συνήθως·
με προσοχή, με κάποια προσδοκία,
χωρίς να δίνει την εντύπωση πως ελπίζει υπερβολικά.
Αλλά προχώρησε.

Ύστερα, ήλθαν κάτι φωνές
- όχι δυνατές -
όμως αρκετές.
Και κάτι που του θύμισε
πώς μοιάζει ο ενδοιασμός.

Κι εκείνον τον δρόμο,
τον μεσαίο,
τον είχε ξαναδεί.

Δε χρειάστηκε μεγάλη σκέψη.
Το έκρινε λογικότερο,
και σχεδόν αθόρυβα
επέστρεψε.

Δον ήταν φόβος.
- ποτέ του δεν είχε την παραδοχή αυτή -
Ούτε δειλία,
ούτε αδυναμία.

Ήταν, όπως το είπε κάποτε,
μια στιγμιαία,
πρακτική αποτίμησις·
να μη χαθεί κι εκείνο το λίγο που διατηρούσε
ανεπέμβλητο.

Κι έτσι, πίσω ξανά.
Στο δωμάτιο,
στους γνωστούς ήχους,
στους ήρεμους καθρέφτες.

Δεν ήταν ακριβώς ήττα.
Μα έτσι έμοιαζε.

Και το χειρότερο;
Το ήξερε.


(c) 2025 Δημητρης Βραχιολάς

Και (δεν) Εγένετο Φως

Και (δεν) Εγένετο Φως

Το είπα σαν άσκηση ελπίδας.

“Γενηθήτω.”

Απ’ το στόμα μου δεν βγήκε φως·

ούτε ήλιος, ούτε σπίθα

ούτε καν ο λιγότερος αναπτήρας

που τρεμοπαίζει στις διακοπές ρεύματος.

Μόνο λίγες λέξεις βγήκαν,

μπλεγμένες με ασήκωτες παύσεις·

λες και κάθε συλλαβή

κουβαλούσε ένα δεν.

“Γενηθήτω το φως” είπα,

για να μην βλέπω εμένα.

Το σκοτάδι, μου έχει μάθει πια

να στέκομαι σωστά,

χωρίς σκιές,

χωρίς αντιρρήσεις

και χωρίς το ενοχλητικό περίγραμμά μου.

Κάθε που τολμώ να φωτίσω,

κάτι καίγεται.

Γι’ αυτό και δεν εγένετο φως.

Ή εγένετο,

αλλά αλλού.

Ίσως στο σχήμα σου

που δεν με είδε φεύγοντας.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα (Μανώλη)

 

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα (Μανώλη)



Κοίταξα τον πίνακα.
- Σπουδαίος πίνακας, του Βατώ. -
Όλοι χαμογελούσαν.
Ο ουρανός ήξερε τον ρόλο του.
Η θάλασσα ήσυχη σαν επιβράβευση και το νησί εκεί
προσβάσιμο.

Κι εγώ
με τη ζωή στα χέρια μου,
ένα φάκελο που δεν άνοιξα ποτέ.

Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα.
Ή αν υπάρχουν,
εγώ έφυγα νωρίς.
Ή πολύ αργά.
Ή περίμενα κάποιον
να μου δώσει εισιτήριο.

Και τώρα
ούτε καράβι,
ούτε μουσική.
Μόνο εγώ
και ένα “αν”
που τρίζει μέσα μου
σαν ξύλινο δάπεδο.

Όλα έγιναν.
Απλά όχι για μένα.
Έζησα στο περίπου,
περιμένοντας ένα σήμα
που δεν στάλθηκε.

- Δεν υπάρχουν τα Κύθηρα, Μανώλη.
Μόνο κάτι τοπία στο μυαλό μου,
που κι αυτά ξεθωριάζουν
όσο δεν τα πλησιάζω.


(c) 2025 Δημήτρης Βταχιολάς

Το Άλμπατρος

Το Άλμπατρος

Ἔτυχε νὰ τὸ δῶ μιὰ φορὰ
σὲ ἐκεῖνο τὸ μικρὸ λιμάνι τῆς Κιλικίας,
μίαν ἡμέραν ποὺ ἦταν ἥσυχη,
μὲ τὴν θάλασσα ὅλως ἀκίνητη αλλά θολὴ.

Τὸ πλῆθος ἦταν διάσπαρτο·
λίγοι φορτωτές, καὶ δυὸ στρατιώτες
ποὺ ἔπιναν νερό κάτω ἀπὸ τὴν ἐλιά.

Κι ἐκεῖ, στὸν παλαιὸ προβλήτα,
μεταξὺ ἑνὸς ἐγκαταλειμμένου κάρου
καὶ μιας ἀλατισμένης πέτρας
ἦλθε καὶ ἔκατσε 
- σχεδὸν ἀναίτια -
ἕνα ἄλμπατρος.

Τὸ χρῶμα του ἦταν θαμπό·
οὔτε τὸ λευκὸ τῆς ἀγνότητος,
οὔτε τὸ μέλαν τοῦ προμηνύματος.
Καὶ τὰ φτερά του ἀπλωμένα,
ὡς ἄλλοθι ἐνὸς ταξιδιοῦ
ποὺ δὲν ἐπελέγη, μᾶλλον ἐπεβλήθη.

Ἔμεινε ὥρες ἐκεῖ,
δίχως φόβον, δίχως ἀνάγκην ἐπικοινωνίας·
ὅπως ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔζησε πολλά
καὶ δὲν ἀποζητεῖ νὰ τοῦ τὰ ἀναγνωρίσουν.

Ὕστερα ἀνασηκώθηκε
μὲ ἐκεῖνο τὸ βάρος
ποὺ ἔχουν οἱ πράξεις ὅταν μὲνουν ἀδιευκρίνιστες.

Καὶ ἐνῷ οἱ ἄλλοι δὲν ἔδωσαν σημασία,
ἐγὼ
- νέος ἀκόμη τότε,
ἀλλ’ ὄχι ἄπειρος πιά -
ἐνόησα πὼς τὸ πτηνὸν αὐτό
δὲν ἦταν ἀπλῶς διαβατικὸ.

Ἦταν ἐκείνο
ποὺ μεταφέρει τὰ ἀνεξιλέωτα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με Εφόνευσα Πάλι

 

Με Εφόνευσα Πάλι

Δεν ήταν, υποθέτω, πλήρης φόνος.

Ούτε καν πράξις ωμή.
Μα την ώρα εκείνη
- όπως στεκόμουν με το φως χαμηλωμένο,
και τον ήχο της πόρτας να μην έρχεται -,
κάτι μέσα μου διέταξε σιγή.

Δεν ήταν η πρώτη φορά.

Κατά καιρούς
- συνήθως όταν ήσυχα φαίνονται όλα -
παρουσιάζεται πάλι το πρόσωπό μου·
εκείνο που ήθελα να κρατήσω·
εκείνο που δεν έπρεπε.
Και με πραότητα σχεδόν επιμελητή,
το διαγράφω.

Ούτε θυμός, ούτε λύπη·
μόνον η γνωστή διαδικασία.
Απ’ τα ράφια αφαιρώ τις μικρές ενδείξεις,
καίω το σημείωμα που είχα φυλάξει,
σκεπάζω τον καθρέπτη
και, πάντοτε, αφήνω την λάμπα σβηστή.

Και τούτο, το ονομάζω λογική.

Όμως κάποιες φορές
- λίγες, μα αρκετές -
ξυπνώ μέσα στην νύχτα
και αισθάνομαι ξανά
την πρώτη φωνή μου·
εκείνη που θα μπορούσε να υπάρχει
αν δεν με είχα
- ήσυχα και προνοητικά -
εξαλείψει.

Με εφόνευσα πάλι.

Διότι, όπως όλοι οι συνετοί άνθρωποι,
φοβήθηκα να υπάρξω για πολύ.

(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς