Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Ήταν λαμπρός σαν ήλιος
το λιοντάρι της κοιλάδας·
είχε μάθει να συντρίβει,
να ορίζει, να τρέφεται απ’ τον φόβο.

Μα μιαν αυγή
σαν έσκυβε στη λίμνη για να πιει,
είδε να πλέει ένας κύκνος.
Ήσυχος. Αιθέριος.
Με λευκά φτερά που δεν γνώριζαν ψεγάδι.

Δεν μίλησαν.

Ο κύκνος κράτησε απόσταση,
σαν να του έγνεφε:
“Μην έρθεις κοντά·
το νερό δεν σε σηκώνει.”

Μα το λιοντάρι δεν ήξερε το λίγο.
Περνούσε μέρες στις όχθες
με λουλούδια σπασμένα στα δόντια
κι άκομψες προσφορές.

Την Άνοιξη, προσπάθησε να κολυμπήσει.
Το νερό δεν σήκωσε το βάρος του.
Πνίγηκε ο βρυχηθμός του·
η χρυσή του χαίτη έσταζε αδυναμία.
Ο κύκνος πλησίασε.
από κάτι που έμοιαζε με δέος.

“Γιατί με θες;” ρώτησε.
“Γιατί είσαι ό,τι δεν μπορώ να κρατήσω
και γιατί δεν με φοβήθηκες.”
είπε το λιοντάρι.

Έμειναν έτσι έως το τέλος,
ο ένας στην όχθη, ο άλλος στο νερό·
χωρισμένοι απ’ το στοιχείο τους
ενωμένοι απ’ το ανέφικτο.

Και λένε πως αν ακούσεις καλά,
τα βράδια ακούγεται ένας βρυχηθμός που δεν είναι απειλή,
κι ένα τραγούδι κύκνου που δεν είναι θρήνος.

Ύμνοι
στο πείσμα ενός έρωτα
που αρνήθηκε να γίνει λογικός.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Συμπόσιο των Ζώων

Το Συμπόσιο των Ζώων

Μια φορά, λέει, ο Λύκος κάλεσε φίλους
στο ξέφωτο του Δάσους των Εποχών.
Ήταν τότε που κουβαλούσε σάρκα στα δόντια
και τα νύχια του έλαμπαν απ’ τα πρόσφατα κυνήγια.

Ήρθαν όλοι:
ο Αλεπού με τα πονηρά της χαμόγελα,
ο Πίθηκος που χειροκροτούσε χωρίς λόγο,
ο Σκατζόχοιρος με καρφιτσωμένα κομπλιμέντα στ’ αγκάθια του,
κι η Κουκουβάγια που ήξερε τα πάντα
αλλά μιλούσε μόνο όταν την άκουγαν.

Έφαγαν, ήπιαν, φώναζαν “Στην υγεία του φίλου μας”
κι έκρυβαν νύχια κάτω απ’ το τραπέζι.
“Όσο σφάζεις, θα ‘χουμε να τρώμε”,
είπαν, κι ο Λύκος τους χαμογέλασε με δόντια εκτεθειμένα.

Μα ήρθε χειμώνας.
Ο Λύκος αρρώστησε, δεν κυνηγούσε πια.
Η ανάσα του μύριζε φόβο.
Τα μάτια του βράχηκαν και θάμπωσαν.

Τότε η Αλεπού είπε: “Έχω υποχρεώσεις”.
Ο Πίθηκος βρήκε νέο ήρωα να θαυμάσει.
Ο Σκατζόχοιρος χώθηκε στη σιωπή.
Και η Κουκουβάγια… πέταξε ψηλά.
“Έτσι είναι η ζωή”, φώναξε.

Ο Λύκος έμεινε μόνος,
να μασάει τις αναμνήσεις τους,
σαν ξεραμένα κόκκαλα.

Μα δεν πέθανε.

Έμαθε να ζει με άδειο στομάχι
και γεμάτο μυαλό.
Και κάπου-κάπου,
τους βλέπει απ’ το λόφο να χαχανίζουν σε ξένα τραπέζια
πάντα με κάποιον καινούργιο Λύκο
που ακόμα σκοτώνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Υπομένων

Υπομένων

Υπομένω
όπως ο λίθος υπομένει το κύμα
κι ο ήλιος τη νύχτα ώσπου να την κάνει φως.

Υπέμενα
όταν τα πέλματά μου έκαιγε η ανάγκη
κι οι μέρες ήταν άηχες και χωρίς έλεος.

Υπέμεινα
όπως ο Θεός υπέμεινε σαν άνθρωπος
κι ο άνεμος σ’ ένα φύλλο που δεν πέφτει.

Θα υπομένω
όπως ο λόγος που δεν είπα ακόμη
κι η πληγή που δεν έκλεισε.

Είχα υπομείνει
τη σιωπή, την ορφάνια του ψέμματος,
την ντροπή της αλήθειας.

Έχω υπομείνει
αστραπές που ανέβαιναν ψηλά,
κι είπα: "Ιδού η ζωή."

Θα έχω υπομείνει
όσα δεν έμαθαν οι λέξεις να φέρουν,
όσα δεν έκλαψε η θάλασσα εκείνη
που θέριευε μέσα μου.

Αν υπομείνω ακόμη,
θα γεννηθεί ένα καινούργιο φως
που να μου μοιάζει.

Να υπομένω λοιπόν,
όπως ο άνθρωπος στο θαύμα,
όπως ο στίχος στη σιωπή του.

Εάν υπέμεινα μία φορά,
θα υπομείνω πάλι.
Έστω ένα λεπτό ακόμη θεός.
Έστω ένα λεπτό ακόμη άνθρωπος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ρόλοι

Οι Ρόλοι

Δεν ήταν υποκριτής.
Όχι όπως το λένε.
Απλώς… έπρεπε.
Στις αίθουσες, στους διαδρόμους,
στις δύσκολες συνομιλίες με τα πρόσωπα που έχουν εξουσία,
ή και με τα πρόσωπα που περίμεναν κάτι απ’ αυτόν.
Περίμεναν κάποιον άλλο.
Και τους τον έδινε.

Σωστά μιλούσε, σωστά κοιτούσε,
με το μέτρο που διδάσκει η εμπειρία.
Έμαθε νωρίς πως η αλήθεια
ούτε ωφελεί, ούτε σώζει.
Μονάχα φθείρει.

Κι όμως, κάποιες φορές,
σαν έμενε μόνος,
όταν δεν είχε πια θεατές,
σ’ ένα δωμάτιο άδειο ή μ’ έναν άνθρωπο
που δεν περίμενε κάτι από αυτόν,
προσπαθούσε να πει την αλήθεια.

Προσπαθούσε να υποδυθεί τον εαυτό του.

Μα ήταν δύσκολο.
Δεν ήξερε τα λόγια.
- Δεν υπήρχαν σενάρια.
Μονάχα αυτοσχεδιασμοί -.
Τα χέρια του δεν ήξεραν πού να σταθούν.
Το βλέμμα γινόταν αδέξιο.
Η φωνή του έτρεμε
και πάντα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη
που τόλμησε να φανεί αληθινός.

Δεν τον θυμούνται για τους ρόλους.
Ήταν πολλοί. Καλοπαιγμένοι.
Μα οι λίγες στιγμές που ήταν αυτός,
- οι αδέξιες, οι άβολες, οι σχεδόν ντροπιαστικές —
εκείνες έμειναν.

Γιατί εκεί, για μια στιγμή,
δεν ζήτησε να τον αγαπήσουν·
ήθελε μονάχα να τον δουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ούτε μια Λέξη

Ούτε μια Λέξη

Με δυσκολία επήλθε η λησμονιά ‘κείνου του έρωτα
που δεν αξίωσε του πρωινού να νιώσει τη φρεσκάδα.
Κι ας συνεπήρε την καρδιά κι ας τύφλωσε τα μάτια.
Ίσα που θέριεψε, που πλάνεψε και χάθηκε.

Κι εγώ γι’ αυτόν τον έρωτα, τον άτυχο,
δεν πρόκαμα να γράψω ούτε μια λέξη.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Μετά το Χορό

Μετά το Χορό

Κι αφού οι χοροί και τα τραγούδια
που μας ένωσαν για μια στιγμή τελειώσανε.
Αφού σταμάτησε η μουσική και σβήσανε τα φώτα.
Ήρθε η ζωή να μας τραβήξει από το εφήμερο στο καθημερινό.
Θύμισες μένουνε τα βλέμματα, τ’ αγγίγματα, τα γέλια.
Και υποσχέσεις καρτερούν να εκπληρωθούν
σε κάποιο χρόνο άγνωστο ακόμα.
Ποιός ξέρει που θα είσαι αύριο.
Άμα το λόγο θα κρατήσεις και ξανάρθεις.
Το μόνο που γνωρίζεις είναι το που ήσουν χθες,
πως ήσουν χθες και πόσο χάρηκες.
Που είσαι σήμερα και κατά πούθε θα κινήσεις
ακόμα ούτε εσύ δεν το γνωρίζεις.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Ψέμματα

Ψέμματα

Πού νά’ ναι εκείνο το παιδί
που σα ζαρκάδι ξέφευγε απ’ τις παγίδες του καιρού;
Πού χάθηκε; Πού κρύφτηκε;
Σε ποιά γωνιά του χρόνου ζάρωσε
σα τρομαγμένο σύννεφο;
Το είδε άραγε κανείς
του “πρέπει” δάκρυα να κλαίει;
Ή μήπως το ανταμώσανε
στο γυρισμό του “θέλω”;

Ψέμματα του είπαν.
Ψέμματα.

Πού νά’ ναι αυτό το φως που φώτιζε χαρά
σα πανωφόρι αφόρετο στο πρωτοβρόχι;
Πού έδυσε; Ποιά λύπη το έσβησε;
Σε ποιά νυχτιά θολή το κρύψανε
και έπαψε να φέγγει;
Μην έτυχε να φύλαξε κανείς
δυο στάλες απ’ το φως του;
Μην τό’ κλεισε σε κάποιου
άδειου χρόνου το σεντούκι;

Ψέμματα μας είπαν.
Ψέμματα.


(c) 2013 Δημήτρης Βραχιολάς

Ὠράριον (Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ὠράριον
(Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ἐτοποθετήθην ἐκουσίως εἰς ταύτην τὴν γωνίαν τοῦ γραφείου,
οὕτως ὥστε νὰ διατηρῶ μίαν ἀπόστασιν ἐπαρκῆ,
ἱκανὴν νὰ διαφυλάσσῃ τὰ προσχήματα
καὶ νὰ περιoρίσῃ ὅσον δύναται
τὰς ἀνωφελεῖς κοινωνικὰς συναναστροφάς.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δύναμαι νὰ βλέπω ἔκθετα
(μέσω τῆς ἀνεῳγμένης θύρας)
τὸ ἐπὶ τοῦ τοίχου ὡρολόγιον -
μέλανος χρώματος, πλαστικὸν,
μετρίως ἀξιόπιστον κατασκευὴς ἐξ Ἀσίας,
ὃ ἀκαταπαύστως μετρεῖ
σύντομους, ἀναρίθμητους θανάτους.

Ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς ἓν μόνον λεπτόν
χωροῦν τόσοι θάνατοι.
(Λαβέτε δε εἰς τὸν νοῦν σας μίαν ὥραν τοῦ ἡμερολογίου,
καὶ ἕν ἄθροισμα ἡμερῶν ἑβδομαδιαῖον…)

Ἔξωθεν, ὁ κόσμος κινείται μεθοδικῶς·
πρόσωπα ἔρχονται καὶ ἀπέρχονται
ἐκπληροῦντες ἐργασίας,
ὡς φαίνεται, σημαντικὰς δι᾽ αὐτούς -
μικρᾶς ὅμως, μηδαμινῆς ὀντολογικῆς ἀξίας.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ἐξ ἐκείνων τῶν ἐργασιῶν
αἵτινες ἀποφέρουσιν τινὰν μικρὰν πρόσοδον
καὶ κινοῦσι, καθ’ ὅσον λέγεται, τὸν κόσμον.
Ἄφετε ταῦτα· οὐκ ἔχει νόημα νὰ ἐπαναλαμβάνονται.

Ἕκαστος ἐπιτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ·
ἀθροίζων ὑπεραξίας ἀνεπαρκείς, ἀνάξιας ἀληθῶς,
ἀψηφῶν ἀτενῶς τὰ ἀναρίθμητα χρονικὰ ὁλοκαυτώματα,
ἃ μετατρέπονται, ἀπαθῶς,
εἰς δεκαδικὰ τινά ψηφία ψυχρῶν λογιστικῶν μηχανῶν.

Γεμίζουσι καὶ ἐκκενώνονται -
ὡς εἶθισται κατὰ τὰς τάσεις τῆς ἀγορᾶς -
λογαριασμοὶ ἐικονικοί,
με τραπεζογραμμάτια ὁμοίως φανταστικὰ καὶ ἄϋλα.

Ἔως τὴν πέμπτην - ἢ καὶ τὴν ἕκτην -
θὰ ἔχωμεν, ὡς συνήθως, περατώσει τὸ καθῆκον μας.
Ίσως, ἐὰν ἀπαιτηθῇ, καὶ πέραν τοῦ ὡρισμένου ὡραρίου.
Τὸ χρέος ἡμῶν, πάντως,
θὰ ἔχῃ ἀποδοθῇ καὶ διὰ τὴν σήμερον.

Καὶ αὔριον πάλιν,
θὰ ὁπλίσωμεν ἐκ νέου τοὺς δείκτας
τοῦ μελανοῦς ὡρολογίου,
καὶ θὰ ἀναθέσωμεν πάλιν εἰς αὐτό
τὴν ἀργὴν, ἀνελέητον ἐκτέλεσιν
τοῦ χρόνου μας..


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οκτάωρο

Οκτάωρο

Τοποθετήθηκα οικειοθελώς σε τούτη τη γωνιά του γραφείου,
έτσι ώστε να έχω μιαν απόσταση ικανή
για να κρατήσει τα προσχήματα
και να περιορίσει όσο το δυνατόν
τις ανούσιες συναναστροφές.

Από τη θέση αυτή μπορώ ευδιακρίτως να βλέπω
- από την ανοικτή πόρτα -
το ρολόι του τοίχου
- ένα μαύρο πλαστικό με λευκούς δείκτες,
μάλλον φθηνής ασιατικής κατασκευής -
να μετρά ανελλιπώς μικρούς σύντομους θανάτους.

Αξιοθαύμαστο είναι
το πόσοι θάνατοι χωρούν σε ένα λεπτό της ώρας.
- Βάλτε με το νους σας σε μια ώρα της ημέρας
και σε μια ημέρα της εβδομάδας -.

Απ’ έξω άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται
διεκπεραιώνοντας σημαντικές γι’ αυτούς,
ανάξιες λόγου όμως εργασίες.
Ξέρετε από εκείνες που αποφέρουν
κάποιο μικρό κέρδος και κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.
Ας μην τα ξαναλέμε αυτά.

Ο καθένας κάνει τη δουλειά του
αθροίζοντας υπεραξίες,
αψηφώντας τα αναρίθμητα χρονικά ολοκαυτώματα
που μεταφράζονται σε ασήμαντα δεκαδικά ψηφία αριθμομηχανών.
Γεμίζουν και αδειάζουν, κατά τις τάσεις της αγοράς
εικονικούς λογαριασμούς με εικονικά τραπεζογραμμάτια.

Μέχρι τις πέντε ή τις έξι θα έχουμε τελειώσει τη δουλειά.
Ίσως και παραπάνω αν χρειαστεί.
Το χρέος μας θα το έχουμε κάνει και για σήμερα.
Αύριο πάλι θα οπλίσουμε τους δείκτες του μαύρου ρολογιού
και θα το αφήσουμε να εκτελεί ανελέητα το χρόνο μας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενέδωσα

Ενέδωσα

Γεννήθηκα όπως όλοι.
Έζησα όπως πολλοί.
Πως θα πεθάνω, ακόμα δε γνωρίζω.

Δεν έκαμα τίποτα.
Δεν έκαμα τίποτα που να αξίζει να το διηγηθεί κανείς.
Δεν έκαμα κανέναν άνθρωπο περήφανο,
μηδέ τον εαυτό μου.
Ειδικά τον εαυτό μου.

Σπατάλησα το χρόνο που μου δόθηκε
μονάχα σε συμβιβασμούς
και με μεγάλη ευκολία ενέδωσα στα λάθη μου.
Εδώ που τα λέμε,
τα λάθη,
είναι τα μοναδικά πράγματα
που μου επέτρεψα να ενδώσω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πέντε Λεπτά

Πέντε Λεπτά

Πέντε λεπτά.
Όχι παραπάνω.
Καμία αιωνιότητα.
Μια αναπνοή,
ένα κομμάτι μέρας 
που θα 'λεγες και "τίποτα".

Κι όμως.
Ο ήλιος έσπασε στα φύλλα της λεύκας
σαν φωνή παιδιού που γελά
χωρίς να ξέρει γιατί.

Ένα σκυλί σταμάτησε
μόνο και μόνο για να κοιτάξει τον αέρα.
Ίσως είδε κάτι που ξέχασες πως υπάρχει.

Μια γυναίκα στο παγκάκι,
που κρατά ένα γράμμα που δεν θα στείλει,
αλλά το κρατά όπως κάποτε
κρατούσαμε τον έρωτα:
με τα δύο χέρια.

Σταγόνες νερού που επιμένουν
να στάζουν από τη στέγη
χωρίς λόγο, χωρίς βροχή.

Το κόκκινο φανάρι
που δεν σε σταματά
σε προκαλεί.

Κι εσύ,
με μια καρδιά που ίσως χθες βαριόταν,
σήμερα είδες ένα σύννεφο
που έμοιαζε με εκείνο το πρόσωπο
που δεν ξέχασες ποτέ.

Πέντε λεπτά.
Κι όμως, όλος ο κόσμος
αν αφεθείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το θαύμα δεν κάνει θόρυβο.

Συμβαίνει.

Αρκεί να θέλεις να το βλέπεις.

Παράκλησις

Παράκλησις

Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι.
Ούτε να επιστρέψεις ποτέ στα μέρη που μιλούσαμε.

Δεν σου ζητώ να με διαλέξεις,
ούτε καν να σκεφτείς πώς θα ήταν αν...
- αυτό το "αν" είναι τόσο άβολο πια 
σαν το παλιό παλτό που δεν μυρίζει τίποτα -

Μονάχα,
αν τύχει και με δεις κάπου
να ξεστρατίζω απ’ την παρουσία σου,
να κρατώ χαμηλά τα μάτια
και να προσπερνώ,
μείνε σιωπηλή.

Δώσε μου τουλάχιστον την ευκαιρία
να αποσυρθώ με αξιοπρέπεια.
Όχι για να σωθώ·
μα για να μην καταστρέψω 
αυτό που κράτησα όρθιο τόσον καιρό,
την ιδέα σου.

Γιατί εσύ,
έστω κι αν ποτέ δεν μου ανήκες,
υπήρξες ένας κόσμος που εφηύρα
για να αντέξω τον δικό μου.

Κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
είναι η σιωπή μου όταν σε δω
κι ο κόσμος που αντέχω
χάρις σε σένα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νέρων

Νέρων

Ρώμη, πόλη απείθαρχη,
μητέρα και σκύλα μαζί,
κάθε σου δρόμος μυρίζει αχαριστία
και τις νύχτες σου τις ξοδεύεις βλασφημώντας
ό,τι δεν καταλαβαίνεις.

Να σου χτίσω τι;
Να σου τραγουδήσω τι;
Δεν έχεις αυτιά,
έχεις δόντια.

Τα μάρμαρά σου κενά.
Δεν αντηχούν τίποτα.
Ούτε εμένα.

Κι αν σε κάψω;
Αν καθαρίσω τη σάρκα σου
απ’ τα παράσιτα,
κι απ’ τις αναμνήσεις που δεν μου ανήκουν;

Θα καώ κι εγώ μέσα σου το ξέρω.
Αλλά ίσως, επιτέλους,
μες στις φλόγες
να με δεις.

Όχι ως τύραννο,
όχι ως γιο του Κλαύδιου,
όχι ως θεό της παρακμής,
μα σαν φλόγα που γεννά
μια νέα πόλη,
ένα νέο πρόσωπο,
έναν Νέρωνα που δεν θα σας χρειάζεται πια.

Ανάψτε.
Ας γίνει η Ρώμη καμβάς
και η τέφρα της
η πρώτη νότα του μεγάλου μου έργου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ο Αυτοκράτωρ δεν μίλησε.
Έδειξε μόνο προς την Ανατολή
εκεί όπου γεννιέται το φως
κι η λέξη γίνεται πνοή.

Αρκούσε ένα νεύμα
στην πέτρα που έλαμπε,
στους θόλους που κράταγαν
μιαν ηχώ του Αιγαίου
μέσα στα ιερά σήμαντρα.

“Από εδώ και πέρα ελληνικά”
ψίθυρος που πέρασε
από την Κωνσταντινούπολη
ως τη Ρόδο, τη Μυτιλήνη,
κι ακόμη μακρύτερα.

Το ελληνικό ως φως,
ως άνεμος που περνά μέσα από κυπαρίσσια
και ανεβαίνει στ’ ασημένια εικονίσματα.

Η αυτοκρατορία μίλησε.
Και μιλώντας,
αναγνώρισε το πρόσωπό της
στη θάλασσα που γερνά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ήταν μεσημέρι ζεστό, ανοιξιάτικο, 
ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα,
και στο πρόσωπό σου
έπαιζαν σκιές από δέντρα και σύρματα.

Εγώ δίπλα σου,
με χέρια σχεδόν ακίνητα
και φωνή λίγο πιο ψιθυριστή απ’ ό,τι συνήθως.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω.
Ήξερα μόνο πως αν δεν το έλεγα εκείνη τη στιγμή,
θα χανόταν για πάντα.

Κι όταν το είπα,
με εκείνη τη δειλή αβεβαιότητα
που έχουν μόνο οι στιγμές που διαλύουν,
εσύ δεν μίλησες.
Χαμήλωσες τα μάτια,
χαμογέλασες μ’ εκείνο το μειδίαμα που δεν ήξερες ότι έχεις,
και τα δάχτυλά σου
έπιασαν μηχανικά την άκρη της τσάντας σου.

Δεν μου απάντησες
αλλά το φως στα μάτια σου
ήταν η πιο καθαρή συγκατάθεση που γνώρισα ποτέ.

Κι εκείνα τα μάτια!

Εκείνα τα μάτια
δεν τα είχα δει ποτέ τόσο χαρούμενα,
τόσο ανοιχτά,
σαν να γεννιόταν όλο το Καλοκαίρι μέσα τους.

Κι αν είχα να διαλέξω μια στιγμή από σένα
θα κρατούσα εκείνη:
το κάθισμα στο τρένο,
το φως στα μάτια σου,
και το ντροπαλό σου χαμόγελο
που έλεγε "ναι",
χωρίς να πει λέξη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Εκείνη δεν έμεινε.
Έκανε ένα βήμα πίσω,
σαν να μην της δόθηκε χώρος.

Δίχως κακία·
δίχως άρνηση.
Από μια μνήμη βαθιά,
μιαν αφή παλιά
που ήξερε μόνο τη σκληράδα της πέτρας
και το κενό που τη βαραίνει.

Ένα κεράκι, 
τρεμόπαιξε λίγο 
κι ύστερα έσβησε,
χωρίς καπνό ή παράπονο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νύχτα Καλοκαιριού

Νύχτα Καλοκαιριού

Ήταν απ’ αυτές τις νύχτες
που δεν πατούν στη γη·
μια σιγανή ανάσα του Αυγούστου
με πέπλα ασημένια στον αέρα
και τον ήχο της θάλασσας
να τρίβεται στους ώμους των βράχων
σαν πρόθυμη ερωμένη.

Η σιγαλιά πλήρης από γεύσεις και αρώματα.
Δροσερή σάρκα ροδάκινου,
λεπτή πίκρα από κουκούτσι κερασιού,
κι εκείνο το διάφανο, σχεδόν άυλο άρωμα
που ανεβαίνει απ’ το αλμυρό νερό
όταν η παλίρροια σωπαίνει.
Οι μυρωδιές πύκνωναν αργά·
μια ελαφριά θέρμη από ψήγματα μελιού,
το άρωμα του βασιλικού να γέρνει στο περβάζι
και μια ιδέα από δαμάσκηνα ώριμα,
εκείνα που σπάνε με το άγγιγμα
κι αφήνουν τη γλύκα τους στα χέρια.

Στον ουρανό, τα αστέρια ψιθύριζαν φως,
σαν σκέψη που δε λέγεται μα στέκει στα χείλη
που λαχταράνε ν’ αγγιχθούν.

Κάποια φώτα μακρυά έμοιαζαν νησιά
που χάνονταν αργά στον ορίζοντα
όπως λιώνει ο πάγος στο ποτήρι,
τούτη τη νύχτα που κανείς δε θέλει να τελειώσει.

Στη βεράντα, ένα τραπέζι χαμηλό·
δυο ποτήρια λευκό κρασί,
που δεν προλάβανε ν’ αδειάσουν.
Μια κουρτίνα λευκή
 - λεπτή σαν αύρα -
σαλεύει απαλά σαν χέρι που τολμά να αγγίξει ένα κορμί
- αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μα τόσο ερωτικά -
σε μια μυσταγωγία, αισθαντικής, άνευ όρων παράδοσης.

Και μόνο στο τέλος,
ανάμεσα στις δυο σκιές μας που σχεδόν αγγίζονταν,
με ένα βλέμμα που πήρε το χρώμα του φεγγαριού,
υπήρξε για λίγο η αίσθηση
πως κάποιος  ήταν έτοιμος ν’ αγαπήσει και κάποιος ν’ αγαπηθεί.
Σα να το ’χε γράψει η νύχτα, με κύματα, πάνω στη θάλασσα
και να το γιόρταζαν τ’ αστέρια τ’ ουρανού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

- Σε είδα σ’ ένα όνειρο.
Ήσουν κουρασμένος, κρατούσες ένα κλειδί.
Δεν μίλησες.

- Ίσως ήμουν εγώ,
ίσως κάποιος που μου έμοιαζε.
Τον καιρό εκείνο, πολλοί περπατούσαν σκυφτοί
με κάτι κρυφό στην παλάμη.

- Λένε πως πρόδωσες.
Πως έδειξες ένα μονοπάτι με τα δάχτυλα.
Πως δεν κοίταξες πίσω.

- Εσύ τον φίλησες.
Εγώ μόνο πέρασα.
Κανείς δεν άκουσε τα βήματά μου.

- Κι όμως, τα θυμούνται!

 - Με γράφουν στις πέτρες.
Λένε το όνομά μου όπως λένε
μια κατάρα που ξέχασαν από πού ήρθε.

- Το δικό μου δεν το φωνάζουν.
Το ψιθυρίζουν μονάχα,
σαν αέρα που περνά απ’ τις σχισμές των πραγμάτων.
Και μοιάζει μ’ εσένα καμιά φορά
σχεδόν αθώο.

(παύση)

- Νομίζεις πως μας έκριναν σωστά;

- Δεν μας έκριναν.
Απλώς μας θυμούνται
όταν δεν έχουν ποιον άλλον να φωνάξουν
για τα λάθη τους.

(παύση)

Κι ύστερα, η πέτρα.
Ο ήλιος που τη ζεσταίνει.
Κι ο ίσκιος μας
ο ίδιος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νενικήκαμεν

Νενικήκαμεν

“Νενικήκαμεν”, είπε και σωριάστηκε στη γη.
Το στόμα του είχε ακόμα γεύση απ’ τη σκόνη των στρατοπέδων,
τα μάτια του κρατούσαν λίγο φως απ’ το δόρυ του ήλιου
που τον είχε συνοδέψει μέχρι εκεί.

Και τότε, για λίγο, έμοιαζε ο κόσμος μεγάλος.
Οι ήρωες είχαν πρόσωπα, κι η ήττα 
- όταν ερχόταν -
ήταν τραγική, όχι γελοία.

Οι πόλεις σήκωναν στήλες και όχι προσφορές·
τα σώματα των νεκρών τα έκαιγαν με περηφάνια,
και στα ποτάμια που ξέπλεναν το αίμα,
ο χρόνος στεκόταν σιωπηλός, με σεβασμό και δέος.

Τώρα, κανείς δεν χρειάζεται να πέσει·
οι μάχες δίνονται σε γραφεία καθαρά,
- μόνο στην όψη -
και η κόπωση, όταν έρχεται, δεν είναι από πολέμους ή σπαθιά,
μα από την απόλυτη αποχή από το αληθινό.

Οι νίκες είναι αριθμοί, ποσοστά και ανακοινώσεις·
δεν μυρίζουν καμένο ξύλο, ούτε ιδρώτα·
δεν έχουν βαρύτητα, ούτε τίμημα·
απλώς περνούν όπως περνούν τα σύννεφα
σε ουρανούς που έχουν ξεχάσει το γαλάζιο.

Κι αν κάποιος ξεστομίσει “Νενικήκαμεν”,
δεν θά’ βρει αφτιά να τον ακούσουν.
Όλοι θα κοιτούνε αλλού,
από μια συνήθεια που έγινε αλήθεια.

“Μη δίνετε χώρο σε ό,τι μοιάζει μεγάλο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Στο Τραπέζι

Στο Τραπέζι

Υπάρχουν σιωπές
που κάθονται απέναντί σου στο τραπέζι
και σου ζητούν να τους βάλεις νερό.

Δε μιλούν,
αλλά γεμίζουν το δωμάτιο
πιο πολύ κι από κραυγές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Όχι από εκείνες που το φωνάζουν.
Δεν φορούσε ήλιο κραυγαλέο
αλλά ούτε και ουρανό με υποψίες.

Απλώς,
δεν έγινε τίποτα τρομακτικό.
Το τηλέφωνο έμεινε ήσυχο
!! ευτυχία είναι κι αυτή !!
Η σιωπή των απρόβλεπτων.

Το μεσημέρι, βγήκα λίγο.
Καφές με δυο-τρεις φίλους
- κάποιοι πιο ξεχωριστοί -
ο καθένας με τα μικρά του βαρίδια,
που τα αφήσαμε για λίγο κάτω από το τραπέζι
και γελάσαμε σαν να ήμασταν άλλοι.
Ή σαν να ήμασταν πιο ελαφριοί
από όσο μας ξέραμε.

Έπεσε λίγο φως στο χαλί
και δεν του είπα να φύγει.
Του πρόσφερα ένα στίχο.

Και κάποια στιγμή,
άρχισα να μαζεύω ρούχα
χωρίς να με ενοχλεί
που ήταν τα ίδια,
που δεν αγοράστηκε τίποτα νέο,
που τίποτα δεν άλλαξε.

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Δεν έγινε κάτι.
Αλλά δεν χρειαζόταν και να γίνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έβαλα λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ.
Μου είπαν πως η γλυκύτητα βοηθάει στην αισιοδοξία
- στατιστικά βέβαια -
Τον ήπια, βέβαια, κρύο.
Είχα ξεχαστεί να κοιτάζω το ταβάνι
που δεν υπόσχεται τίποτα,
αλλά κι αυτό με τον τρόπο του
είναι ίσως το μόνο συνεπές.

Η πρωινή γκρίνια,
πιστός σύντροφος πια, εδώ και χρόνια,
με επανέφερε στην τάξη
τη στιγμή που έσκασα το πρώτο μου χαμόγελο.
- Συνεπής κι αυτή! -

Το ραδιόφωνο,
έπαιζε κάτι που θύμιζε παλιό
ή μπορεί και να ήταν καινούργιο
και να μου φάνηκε παλιό
επειδή εγώ δεν αλλάζω πια ρυθμούς.

Βγήκα να πετάξω τα σκουπίδια.
Μια πράξη προσφοράς.
Η συμβολή μου στη δημόσια υγεία
και στο νόημα.

Κάλεσα ένα φίλο
να τον ακούσω να λέει "παρακαλώ;".
Δεν απάντησε.
Ίσως καλύτερα έτσι.
Έχω και κάτι να περιμένω αύριο.

Έβαλα κι ένα άρωμα
εκείνο που δεν φοράω ποτέ.
Να νιώσω πως κάτι αλλάζει.
Ότι περπατώ με άρωμα προθέσεων.

Έγραψα μια λέξη στο χαρτί.
Τυχαία: "ήλιος".
Και την κοίταξα.

Έτσι, για να πάει καλά η μέρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ό,τι Δεν Είπες

Ό,τι Δεν Είπες

Έχω μια εμμονή με τα "τυχαία" που λες.
Εκείνα τα ανεπαίσθητα.
Όπως χθες που είπες
πως σου έλειψε κάτι απροσδιόριστο
και εγώ ένιωσα να πατάω επάνω του.

Δεν είπα τίποτα,
για να μη σου δώσω αφορμή
να το μαζέψεις.

Ένα μικρό "λοιπόν",
ένα τυχαίο "δεν ξέρω γιατί σε σκέφτηκα πριν λίγο",
ένα "θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που βγήκαμε",
θα το έπαιρνα για εξομολόγηση.

Έχω κι έναν αναπτήρα δικό σου.
Ξεχασμένος.
Καπνίζω μόνο όταν δεν μου μιλάς.
Δηλαδή… συχνά.

Ούτε εγώ θα το πω,
για να μη χαθεί η υπόθεση.
Όπως δεν λες ποτέ σε ένα άστρο
"πέσε",
γιατί φοβάσαι πως δεν είναι εκεί για σένα
κι απλώς έκανε λάθος τροχιά.

Άλλωστε,
το σύμπαν δεν θα το άντεχε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς