Εραστές στον Πόλεμο

Εραστές στον Πόλεμο

Δεν είχε στο δωμάτιο φως,
μόνο αντανάκλαση από κάτι
που καιγόταν μέσα τους
κι αυτό ήταν αρκετό.

Η επιθυμία
ξεκίνησε από το βήμα.
Εκείνο το μικρό, αποφασιστικό βήμα
που κόβει τη σκέψη στη μέση
και κάνει το σώμα να θυμάται τι ήρθε να κάνει.

Κανείς δεν περίμενε.
Δεν υπήρχε χρόνος
ούτε στάδια, ούτε τελετουργικά
παρά μόνο η αναγκαία κίνηση.

Τον άρπαξε απ’ τον γιακά
για να τον προκαλέσει.
Κι εκείνος απάντησε
με τα δόντια στον ώμο της.
Ούτε φιλί, ούτε χάδι
μόνο το σημάδι που έλεγε:
“Εδώ είμαι,
και θα με θυμάσαι απόψε”

Δεν είχε πρόλογο, ούτε χάδι εισαγωγής
μονάχα δυο χείλη που διεκδίκησαν
για να πάρουν. 

Τα χέρια,
ξεκούμπωναν, τραβούσαν,
γκρέμιζαν ρούχα και ενοχές μαζί.
Όχι τρυφερά, μα σίγουρα,
γνώριζαν πού να σφίξουν, 
πού να τραβήξουν, πού να κρατήσουν
σαν να εξουσίαζαν την ίδια τη στιγμή απ’ τον λαιμό. 

Τα σώματα ενώθηκαν για να καούν.
Διεκδικούσαν το ένα στο άλλο
χωρίς περιττές ευγένειες,
χωρίς μεταφορές,
όλα στο παρόν, όλα στο τώρα.

Δεν ακουμπήσαν απαλά. 
Βρόντηξαν σαν σύννεφο που σκάει πάνω σε στέγη.
Όλα υγρά, όλα θερμά,
όλα απροστάτευτα.

Το κορμί της δίπλωνε υποτακτικά μα όχι αδύναμα.
Σαν τόξο που τραβιέται για να εκτοξεύσει
Κι εκείνος δε ζήτησε άδεια.
Δεν ήθελε συναίνεση, την είχε ήδη,
στην ανάσα της που άλλαζε ρυθμό
στον τρόπο που το σώμα της τον δέχτηκε
πριν καν την αγγίξει.

Ένα δαχτυλίδι από πόδια
δεν του επέτρεπε να φύγει.
Κι εκείνος δεν αγαπούσε, καταλάμβανε.

Έσπαγε η σιωπή
με κοφτές φωνές  που δεν ήταν κραυγές.
Ήταν όρκοι
Και κάθε ώθηση ήταν επίθεση
αλλά και υπόσχεση.

Και το τέλος δεν ήταν λύτρωση.
Ήταν κατάρρευση.

Τα σώματά τους έμειναν
σα κουρασμένα σπαθιά στο νοτισμένο χώμα.
Ήσυχα κι εξαντλημένα.

Αν τους έβλεπε κανείς
θα έλεγε πως σώθηκαν απ’ τον πόλεμο.
Ενώ το αντίθετο συνέβη.

Τον έζησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Εραστές στην Ειρήνη

Εραστές στην Ειρήνη

Αγγίζει την άκρη του ώμου
σαν να ζητά
μα και σαν να του ανήκει.

Η άκρη ενός δαχτύλου διατρέχει
τη γραμμή όπου τελειώνει η ανάσα
και αρχίζει η αναμονή.

Όλα λέγονται
στον τρόπο που γέρνει ελαφρά ο λαιμός
στον παλμό που αυξάνεται
χωρίς λογική, χωρίς ντροπή,

Δε μιλούν.
Οι λέξεις περιττεύουν σ’ αυτές τις στιγμές.
Αρκεί ο τρόπος που ενώνονται οι ανάσες,
ο ρυθμός που αλλάζει καθώς το σώμα μαθαίνει.

Τα χείλη, ούτε βιαστικά, ούτε αθώα
ψάχνουν να μάθουν πριν κατακτήσουν.
Δοκιμάζουν τις λέξεις στο λαιμό της,
και τα θέλω στους ώμους της.

Τα ρούχα αφήνονται,
σαν φύλλα που πέφτουν μόνα τους
ήσυχα, αθόρυβα.
Να μη χαλάσουν τη στιγμή.

Κι εκεί, το πρώτο άγγιγμα χωρίς ύφασμα.

Το στήθος, ο λαιμός,
οι μηροί που σφίγγουν σιγά
και τρέμουν λίγο από αναμονή.

Το στόμα δεν φιλά μόνο,
ψάχνει, ζητάει, με μικρές ερωτήσεις.
Η γλώσσα, ένας λεπτός αγωγός
που φέρνει ρίγος όπου αγγίζει.

Τα χέρια ανοίγουν σιγά
σαν παράθυρα στο βραδινό αεράκι.
Τώρα πια δε ρωτούν, οδηγούν.
Όλα είναι εύθραυστα
μα τίποτα δεν σπάει ετούτη την ώρα.

Το φως παίρνει τη θέση του στο δωμάτιο.
Τραβιέται πίσω
όπως το κύμα που ξέρει πως έρχεται πλημμυρίδα.

Το ένα σώμα βρίσκει το άλλο
όχι βιαστικά αλλά με βεβαιότητα.
Σα να το ήξεραν από πάντα,
σα να περίμεναν απλώς την ευκαιρία.

Και καθώς ενώνονται,
δεν υπάρχει δύναμη.
Μόνο παράδοση.
Καμία υποταγή.
Μια συμφωνία των αισθήσεων,
μια πάλη που δεν έχει νικητή.

Κάθε κίνηση, χορός χωρίς μουσική
κάθε ανάσα, στίχος δίχως λέξεις.

Και όταν έρχεται η στιγμή
που η κραυγή συγκρατείται
για να χαθεί μέσα στα σώματα
εκεί που ξεκινούν όλα,
τότε, ο χρόνος παγώνει.

Δεν είναι τέλος, είναι αναγέννηση.
Τα πάντα σβήνουν για λίγο
σαν να κλείνει ο κόσμος τα μάτια
κι όταν τ’ ανοίξει, είναι όλα αλλιώς

Εκείνη γέρνει.
Εκείνος ανασαίνει.
Και το σεντόνι
κρατά τα σημάδια τους,
σα ποίημα που γράφτηκε
μόνο για εκείνους.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Wi-Fi και Άλλα

Wi-Fi και Άλλα

Τα μάτια, οθόνες κινητού.
Ανοιγοκλείνουν με φωτεινότητα στο auto.
Scrollάρουν πάνω κάτω.
Όπως η ζωή στο Tik Tok.

Το χέρι κεραία,
σηκωμένο ψηλά ψάχνει το σήμα
όπως ο ναυαγός το καράβι στον ορίζοντα.

Ο εγκέφαλος,
- όσος απέμεινε -
storage cloud με περιορισμένη
δυνατότητα αποθήκευσης.
- Θέλει Upgrade σε Pro -

Οι σκέψεις ανοιχτά tabs,
πάντα τρέχουν στο background.
Και ποτέ δεν κάνεις restart
να μη χαθεί η cache.

Η καρδιά αθόρυβη πλέον
ρυθμισμένη στη δόνηση.
Χτυπάει μόνο όταν έρθει μήνυμα.
Τότε μονάχα βαϊμπάρει.

Το στόμα,
φωνητική αναζήτηση.
Δεν λέει πια “Καλημέρα”,
μιλάει τις ειδοποιήσεις 
με εξελιγμένες ai φωνές.

Τα πόδια μετρητές βημάτων.
Δεν πάνε πουθενά
αν δεν υπάρχει GPS.
Αν βγεις από το Google Maps,
χάνεσαι σαν κόκκος άμμου σε παραλία.

Η ψυχή Wi-Fi protected.
Χρειάζεται κωδικό για να μπεις.
Αν τον ξεχάσεις,
πρέπει να γυρίσεις στις
εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Το γέλιο emoji.
Κίτρινο, στρογγυλό,
που δεν βγαίνει ποτέ από τον λαιμό.
Πάλι καλά που υπάρχει κι αυτό
για μια κάποια
κατανόηση των συναισθημάτων.

Αν τους τραβήξεις την πρίζα,
πέφτουν κάτω
όπως τα Sims χωρίς μπάρα ενέργειας.
Η ίδια η ζωή ένα story ή ένα reel
δεν αξίζει αν δεν πάρει
views και likes.

Και κάπου μέσα σ’ όλο αυτό,
ένα περιστέρι περνάει απ’ το παράθυρο.
Κανείς δεν το βλέπει.
Δεν έχει QR code.
Δε σκανάρεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Μπορώ και να Υπάρχω

Μπορώ και να Υπάρχω

Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος
που σκοντάφτει στην πέτρα
και μετά την κλωτσά
λες κι έφταιγε εκείνη.

Κάποιες μέρες
φοράω την αξιοπρέπειά μου ανάποδα
και με κοιτούν περίεργα τα δέντρα.

Όταν μιλάω με βεβαιότητα,
ξέρω πως μέσα μου γελά
το πιο γελοίο μου κομμάτι.

Έχω πιστέψει
πως είμαι αναγκαίος
κι ύστερα βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει
χωρίς να ρωτήσει καν αν υπάρχω.

Κι όμως, αυτή η μικρή μου βλακεία
 - που την κουβαλώ όπως το σακάκι στον ώμο -
με σώζει.

Γιατί όταν γελάω με μένα,
δεν με φοβάμαι.
Κι όταν δεν με φοβάμαι,
ίσως να μπορώ και να υπάρχω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Σχισμένο Φόρεμα

Το Σχισμένο Φόρεμα

Στο τέλος του κήπου
υπήρχε ένα πηγάδι.
Ήσυχο, πάντα γεμάτο,
όχι βαθύ, ασφαλές,
και πάντα παρόν.
Το νερό του δεν άλλαζε γεύση,
ούτε θερμοκρασία.
Μπορούσες να το πιεις άφοβα.

Απέναντι,
στον τοίχο με τους ξεχασμένους καθρέφτες,
υπήρχε ένας ραγισμένος.
Αντανακλούσε ένα φως που δεν υπήρχε στον κήπο.
Κι αν τον κοιτούσες πολύ,
ένιωθες να φεύγεις απ’ το σώμα σου.

Το φόρεμα της κρεμόταν σε δύο γάντζους,
ο ένας ξύλινος, στρογγυλός,
λείος και ασφαλής.
Ο άλλος λίγο ταλαιπωρημένος,
με μυτερή άκρη που τρυπούσε
λίγο το ύφασμα κάθε φορά,
μα φωτεινός και ηγετικός.

Τα βράδια,
το πηγάδι μιλούσε με σταγόνες.
Ο καθρέφτης, με θραύσματα εικόνων.
Και τα δύο την καλούσαν:
το ένα για να γείρει,
το άλλο για να καεί.

Κι εκείνη στάθηκε ανάμεσά τους,
γυμνή,
με το φόρεμά της σκισμένο,
να το κρατά από τη μέση,
σαν να 'θελε να φύγει
και προς τις δύο κατευθύνσεις.

- Ταυτόχρονα -


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Είδα Μονόκερους

Είδα Μονόκερους

Είδα μονόκερους να πίνουν πετρέλαιο
μέσα σε κρυστάλλινα φλιτζάνια σιωπής.
Χόρευαν σε ταράτσες από ξεχασμένα όνειρα,
και στα πέτα τους ήταν ραμμένα χαρτάκια
με αριθμούς προτεραιότητας.

Ένας άντρας με ουρά ψαριού
τους κυνηγούσε μ' ένα δίχτυ φτιαγμένο
από λόγια που δεν είπε ποτέ στη μάνα του.

Κάθε που έφτανε κοντά,
το σύμπαν μετακινούσε τα σύνορά του.

Είδα ανθρώπους να φυτεύουν σκάλες στον ουρανό,
να ανεβαίνουν χωρίς σκαλοπάτια,
πιστεύοντας πως η βαρύτητα είναι παρεξήγηση
κι η θέληση αλεξίπτωτο.

Ένας μάλιστα, έδεσε ένα ρολόι στο στήθος του
και φώναζε:
«Δες! Χτυπάει! Άρα προχωρώ!».

Μα οι μονόκεροι γελούσαν,
ή έκλαιγαν, δεν είμαι σίγουρος.
Τα δάκρυά τους έγιναν αστέρια
που κανείς δεν θα φτάσει.

Έτρεξα κι εγώ μαζί τους,
φορώντας ένα καπέλο από αποτυχίες
και δύο κίτρινες μπότες γεμάτες σκοπό.

Γιατί το να μην φτάσεις είναι άλλο
από το να μην ξεκινήσεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άκου Λίγο

Άκου Λίγο

Άκου λίγο.
Μη βολεύεσαι στο ίσιο.
Το ίσιο είναι δρόμος πλήξης.

Μην εξισώνεσαι με το μέτριο.
Μην το υιοθετείς.
Θέλει να δείχνει γενναίο.
- Δεν είναι -
Ακόμα κι αν δε φοράει προσωπεία,
μυρίζει φόβο.

Το ύψος πονά.
Μα είναι το μόνο που βλέπει το γαλάζιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με τον Ηλίθιο

Με τον Ηλίθιο

Τον συνάντησα.
- δεν ήταν και δύσκολο. -
Κυκλοφορούν παντού·
σε αίθουσες, σε καφενεία,
σε γραφεία με τίτλους και καθίσματα δερμάτινα.

Μιλούσε πολύ.
Με πάθος,
σα να ήθελε απελπισμένα να γεμίσει το κενό.
Με λόγια. Με απόψεις. Με σιγουριές.
Περισσότερες σιγουριές απ’ όσες αντέχει το σύμπαν.

Έμεινα να τον ακούσω.
Πίστεψα για λίγο
πως η υπομονή είναι αρετή,
ή ίσως μια μορφή καλλιέργειας.
Μα η ανοησία, φίλε μου,
δεν καλλιεργείται,
θεριεύει.

Του μίλησα λογικά.
Του έθεσα ερωτήματα απλά.
Μα εκείνος απαντούσε όπως το ρολόι της γιαγιάς μου:
Ακατάπαυστα!

Κάποια στιγμή είπα να φύγω.
Είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο ζωής.
Κι αυτή, ως γνωστόν, δεν ανακυκλώνεται.

Έτσι έμαθα:
πως ο διάλογος με τον ηλίθιο
δεν είναι ούτε χρήσιμος ούτε επιμορφωτικός.
Είναι παγίδα.
Και εσύ ο αφελής ποντικός
που την πλησιάζει από… ενδιαφέρον.

Τώρα, όταν τους βλέπω,
χαμογελώ ευγενικά.
Ίσως γνέψω,
ίσως πω κάτι ακατανόητο, κάτι σαν :
“Η γεωμετρία της ψυχής είναι πολυεδρική”.

Τους μπερδεύει.
Σου επιτρέπει να φύγεις νικητής.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε, ψυχή μου,
σα να μην έχει ο χρόνος σκιά.

Σαν να γεννήθηκες από άνεμο
που δε φυλακίζεται,
από φλόγα που δε γνωρίζει το όριο
ούτε συμβιβασμό.

Μην ψιθυρίζεις τη ζωή,
τραγούδα την.
Με χείλη άδολα,
με μια τόλμη πρωτόγνωρη
να κοιτάζει κατάματα το φως
χωρίς να δακρύζει.

Μη φείδεσαι λέξεις.
Πες "σ’ αγαπώ”, “σε χρειάζομαι”, “σε θέλω”
πριν προλάβει το αύριο
να γίνει κορνίζα.

Μη συμβιβάζεσαι 
μετρώντας τα λόγια των άλλων.
Ο κόσμος θα μιλήσει
ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις.
Ας μιλήσει γι’ αυτό που είσαι,
κι όχι γι’ αυτό που φοβήθηκες να γίνεις.

Χόρεψε,
έστω και μόνη,
στη βροχή που όλοι αποφεύγουν.
Πάρε την Άνοιξη και μοίρασέ την
στους “φτωχούς”.

Και σαν έρθει το βράδυ, να λες:

"Έζησα.
Όχι σιωπηλά. Όχι δειλά.
Σαν αστραπή μέσα στη θύελλα.
Ολόφωτη.
Ελεύθερη."


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Ήταν λαμπρός σαν ήλιος
το λιοντάρι της κοιλάδας·
είχε μάθει να συντρίβει,
να ορίζει, να τρέφεται απ’ τον φόβο.

Μα μιαν αυγή
σαν έσκυβε στη λίμνη για να πιει,
είδε να πλέει ένας κύκνος.
Ήσυχος. Αιθέριος.
Με λευκά φτερά που δεν γνώριζαν ψεγάδι.

Δεν μίλησαν.

Ο κύκνος κράτησε απόσταση,
σαν να του έγνεφε:
“Μην έρθεις κοντά·
το νερό δεν σε σηκώνει.”

Μα το λιοντάρι δεν ήξερε το λίγο.
Περνούσε μέρες στις όχθες
με λουλούδια σπασμένα στα δόντια
κι άκομψες προσφορές.

Την Άνοιξη, προσπάθησε να κολυμπήσει.
Το νερό δεν σήκωσε το βάρος του.
Πνίγηκε ο βρυχηθμός του·
η χρυσή του χαίτη έσταζε αδυναμία.
Ο κύκνος πλησίασε.
από κάτι που έμοιαζε με δέος.

“Γιατί με θες;” ρώτησε.
“Γιατί είσαι ό,τι δεν μπορώ να κρατήσω
και γιατί δεν με φοβήθηκες.”
είπε το λιοντάρι.

Έμειναν έτσι έως το τέλος,
ο ένας στην όχθη, ο άλλος στο νερό·
χωρισμένοι απ’ το στοιχείο τους
ενωμένοι απ’ το ανέφικτο.

Και λένε πως αν ακούσεις καλά,
τα βράδια ακούγεται ένας βρυχηθμός που δεν είναι απειλή,
κι ένα τραγούδι κύκνου που δεν είναι θρήνος.

Ύμνοι
στο πείσμα ενός έρωτα
που αρνήθηκε να γίνει λογικός.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς