Εραστές στον Πόλεμο

Εραστές στον Πόλεμο

Δεν είχε στο δωμάτιο φως,
μόνο αντανάκλαση από κάτι
που καιγόταν μέσα τους
κι αυτό ήταν αρκετό.

Η επιθυμία
ξεκίνησε από το βήμα.
Εκείνο το μικρό, αποφασιστικό βήμα
που κόβει τη σκέψη στη μέση
και κάνει το σώμα να θυμάται τι ήρθε να κάνει.

Κανείς δεν περίμενε.
Δεν υπήρχε χρόνος
ούτε στάδια, ούτε τελετουργικά
παρά μόνο η αναγκαία κίνηση.

Τον άρπαξε απ’ τον γιακά
για να τον προκαλέσει.
Κι εκείνος απάντησε
με τα δόντια στον ώμο της.
Ούτε φιλί, ούτε χάδι
μόνο το σημάδι που έλεγε:
“Εδώ είμαι,
και θα με θυμάσαι απόψε”

Δεν είχε πρόλογο, ούτε χάδι εισαγωγής
μονάχα δυο χείλη που διεκδίκησαν
για να πάρουν. 

Τα χέρια,
ξεκούμπωναν, τραβούσαν,
γκρέμιζαν ρούχα και ενοχές μαζί.
Όχι τρυφερά, μα σίγουρα,
γνώριζαν πού να σφίξουν, 
πού να τραβήξουν, πού να κρατήσουν
σαν να εξουσίαζαν την ίδια τη στιγμή απ’ τον λαιμό. 

Τα σώματα ενώθηκαν για να καούν.
Διεκδικούσαν το ένα στο άλλο
χωρίς περιττές ευγένειες,
χωρίς μεταφορές,
όλα στο παρόν, όλα στο τώρα.

Δεν ακουμπήσαν απαλά. 
Βρόντηξαν σαν σύννεφο που σκάει πάνω σε στέγη.
Όλα υγρά, όλα θερμά,
όλα απροστάτευτα.

Το κορμί της δίπλωνε υποτακτικά μα όχι αδύναμα.
Σαν τόξο που τραβιέται για να εκτοξεύσει
Κι εκείνος δε ζήτησε άδεια.
Δεν ήθελε συναίνεση, την είχε ήδη,
στην ανάσα της που άλλαζε ρυθμό
στον τρόπο που το σώμα της τον δέχτηκε
πριν καν την αγγίξει.

Ένα δαχτυλίδι από πόδια
δεν του επέτρεπε να φύγει.
Κι εκείνος δεν αγαπούσε, καταλάμβανε.

Έσπαγε η σιωπή
με κοφτές φωνές  που δεν ήταν κραυγές.
Ήταν όρκοι
Και κάθε ώθηση ήταν επίθεση
αλλά και υπόσχεση.

Και το τέλος δεν ήταν λύτρωση.
Ήταν κατάρρευση.

Τα σώματά τους έμειναν
σα κουρασμένα σπαθιά στο νοτισμένο χώμα.
Ήσυχα κι εξαντλημένα.

Αν τους έβλεπε κανείς
θα έλεγε πως σώθηκαν απ’ τον πόλεμο.
Ενώ το αντίθετο συνέβη.

Τον έζησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Εραστές στην Ειρήνη

Εραστές στην Ειρήνη

Αγγίζει την άκρη του ώμου
σαν να ζητά
μα και σαν να του ανήκει.

Η άκρη ενός δαχτύλου διατρέχει
τη γραμμή όπου τελειώνει η ανάσα
και αρχίζει η αναμονή.

Όλα λέγονται
στον τρόπο που γέρνει ελαφρά ο λαιμός
στον παλμό που αυξάνεται
χωρίς λογική, χωρίς ντροπή,

Δε μιλούν.
Οι λέξεις περιττεύουν σ’ αυτές τις στιγμές.
Αρκεί ο τρόπος που ενώνονται οι ανάσες,
ο ρυθμός που αλλάζει καθώς το σώμα μαθαίνει.

Τα χείλη, ούτε βιαστικά, ούτε αθώα
ψάχνουν να μάθουν πριν κατακτήσουν.
Δοκιμάζουν τις λέξεις στο λαιμό της,
και τα θέλω στους ώμους της.

Τα ρούχα αφήνονται,
σαν φύλλα που πέφτουν μόνα τους
ήσυχα, αθόρυβα.
Να μη χαλάσουν τη στιγμή.

Κι εκεί, το πρώτο άγγιγμα χωρίς ύφασμα.

Το στήθος, ο λαιμός,
οι μηροί που σφίγγουν σιγά
και τρέμουν λίγο από αναμονή.

Το στόμα δεν φιλά μόνο,
ψάχνει, ζητάει, με μικρές ερωτήσεις.
Η γλώσσα, ένας λεπτός αγωγός
που φέρνει ρίγος όπου αγγίζει.

Τα χέρια ανοίγουν σιγά
σαν παράθυρα στο βραδινό αεράκι.
Τώρα πια δε ρωτούν, οδηγούν.
Όλα είναι εύθραυστα
μα τίποτα δεν σπάει ετούτη την ώρα.

Το φως παίρνει τη θέση του στο δωμάτιο.
Τραβιέται πίσω
όπως το κύμα που ξέρει πως έρχεται πλημμυρίδα.

Το ένα σώμα βρίσκει το άλλο
όχι βιαστικά αλλά με βεβαιότητα.
Σα να το ήξεραν από πάντα,
σα να περίμεναν απλώς την ευκαιρία.

Και καθώς ενώνονται,
δεν υπάρχει δύναμη.
Μόνο παράδοση.
Καμία υποταγή.
Μια συμφωνία των αισθήσεων,
μια πάλη που δεν έχει νικητή.

Κάθε κίνηση, χορός χωρίς μουσική
κάθε ανάσα, στίχος δίχως λέξεις.

Και όταν έρχεται η στιγμή
που η κραυγή συγκρατείται
για να χαθεί μέσα στα σώματα
εκεί που ξεκινούν όλα,
τότε, ο χρόνος παγώνει.

Δεν είναι τέλος, είναι αναγέννηση.
Τα πάντα σβήνουν για λίγο
σαν να κλείνει ο κόσμος τα μάτια
κι όταν τ’ ανοίξει, είναι όλα αλλιώς

Εκείνη γέρνει.
Εκείνος ανασαίνει.
Και το σεντόνι
κρατά τα σημάδια τους,
σα ποίημα που γράφτηκε
μόνο για εκείνους.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Wi-Fi και Άλλα

Wi-Fi και Άλλα

Τα μάτια, οθόνες κινητού.
Ανοιγοκλείνουν με φωτεινότητα στο auto.
Scrollάρουν πάνω κάτω.
Όπως η ζωή στο Tik Tok.

Το χέρι κεραία,
σηκωμένο ψηλά ψάχνει το σήμα
όπως ο ναυαγός το καράβι στον ορίζοντα.

Ο εγκέφαλος,
- όσος απέμεινε -
storage cloud με περιορισμένη
δυνατότητα αποθήκευσης.
- Θέλει Upgrade σε Pro -

Οι σκέψεις ανοιχτά tabs,
πάντα τρέχουν στο background.
Και ποτέ δεν κάνεις restart
να μη χαθεί η cache.

Η καρδιά αθόρυβη πλέον
ρυθμισμένη στη δόνηση.
Χτυπάει μόνο όταν έρθει μήνυμα.
Τότε μονάχα βαϊμπάρει.

Το στόμα,
φωνητική αναζήτηση.
Δεν λέει πια “Καλημέρα”,
μιλάει τις ειδοποιήσεις 
με εξελιγμένες ai φωνές.

Τα πόδια μετρητές βημάτων.
Δεν πάνε πουθενά
αν δεν υπάρχει GPS.
Αν βγεις από το Google Maps,
χάνεσαι σαν κόκκος άμμου σε παραλία.

Η ψυχή Wi-Fi protected.
Χρειάζεται κωδικό για να μπεις.
Αν τον ξεχάσεις,
πρέπει να γυρίσεις στις
εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Το γέλιο emoji.
Κίτρινο, στρογγυλό,
που δεν βγαίνει ποτέ από τον λαιμό.
Πάλι καλά που υπάρχει κι αυτό
για μια κάποια
κατανόηση των συναισθημάτων.

Αν τους τραβήξεις την πρίζα,
πέφτουν κάτω
όπως τα Sims χωρίς μπάρα ενέργειας.
Η ίδια η ζωή ένα story ή ένα reel
δεν αξίζει αν δεν πάρει
views και likes.

Και κάπου μέσα σ’ όλο αυτό,
ένα περιστέρι περνάει απ’ το παράθυρο.
Κανείς δεν το βλέπει.
Δεν έχει QR code.
Δε σκανάρεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Μπορώ και να Υπάρχω

Μπορώ και να Υπάρχω

Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος
που σκοντάφτει στην πέτρα
και μετά την κλωτσά
λες κι έφταιγε εκείνη.

Κάποιες μέρες
φοράω την αξιοπρέπειά μου ανάποδα
και με κοιτούν περίεργα τα δέντρα.

Όταν μιλάω με βεβαιότητα,
ξέρω πως μέσα μου γελά
το πιο γελοίο μου κομμάτι.

Έχω πιστέψει
πως είμαι αναγκαίος
κι ύστερα βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει
χωρίς να ρωτήσει καν αν υπάρχω.

Κι όμως, αυτή η μικρή μου βλακεία
 - που την κουβαλώ όπως το σακάκι στον ώμο -
με σώζει.

Γιατί όταν γελάω με μένα,
δεν με φοβάμαι.
Κι όταν δεν με φοβάμαι,
ίσως να μπορώ και να υπάρχω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Σχισμένο Φόρεμα

Το Σχισμένο Φόρεμα

Στο τέλος του κήπου
υπήρχε ένα πηγάδι.
Ήσυχο, πάντα γεμάτο,
όχι βαθύ, ασφαλές,
και πάντα παρόν.
Το νερό του δεν άλλαζε γεύση,
ούτε θερμοκρασία.
Μπορούσες να το πιεις άφοβα.

Απέναντι,
στον τοίχο με τους ξεχασμένους καθρέφτες,
υπήρχε ένας ραγισμένος.
Αντανακλούσε ένα φως που δεν υπήρχε στον κήπο.
Κι αν τον κοιτούσες πολύ,
ένιωθες να φεύγεις απ’ το σώμα σου.

Το φόρεμα της κρεμόταν σε δύο γάντζους,
ο ένας ξύλινος, στρογγυλός,
λείος και ασφαλής.
Ο άλλος λίγο ταλαιπωρημένος,
με μυτερή άκρη που τρυπούσε
λίγο το ύφασμα κάθε φορά,
μα φωτεινός και ηγετικός.

Τα βράδια,
το πηγάδι μιλούσε με σταγόνες.
Ο καθρέφτης, με θραύσματα εικόνων.
Και τα δύο την καλούσαν:
το ένα για να γείρει,
το άλλο για να καεί.

Κι εκείνη στάθηκε ανάμεσά τους,
γυμνή,
με το φόρεμά της σκισμένο,
να το κρατά από τη μέση,
σαν να 'θελε να φύγει
και προς τις δύο κατευθύνσεις.

- Ταυτόχρονα -


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Είδα Μονόκερους

Είδα Μονόκερους

Είδα μονόκερους να πίνουν πετρέλαιο
μέσα σε κρυστάλλινα φλιτζάνια σιωπής.
Χόρευαν σε ταράτσες από ξεχασμένα όνειρα,
και στα πέτα τους ήταν ραμμένα χαρτάκια
με αριθμούς προτεραιότητας.

Ένας άντρας με ουρά ψαριού
τους κυνηγούσε μ' ένα δίχτυ φτιαγμένο
από λόγια που δεν είπε ποτέ στη μάνα του.

Κάθε που έφτανε κοντά,
το σύμπαν μετακινούσε τα σύνορά του.

Είδα ανθρώπους να φυτεύουν σκάλες στον ουρανό,
να ανεβαίνουν χωρίς σκαλοπάτια,
πιστεύοντας πως η βαρύτητα είναι παρεξήγηση
κι η θέληση αλεξίπτωτο.

Ένας μάλιστα, έδεσε ένα ρολόι στο στήθος του
και φώναζε:
«Δες! Χτυπάει! Άρα προχωρώ!».

Μα οι μονόκεροι γελούσαν,
ή έκλαιγαν, δεν είμαι σίγουρος.
Τα δάκρυά τους έγιναν αστέρια
που κανείς δεν θα φτάσει.

Έτρεξα κι εγώ μαζί τους,
φορώντας ένα καπέλο από αποτυχίες
και δύο κίτρινες μπότες γεμάτες σκοπό.

Γιατί το να μην φτάσεις είναι άλλο
από το να μην ξεκινήσεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άκου Λίγο

Άκου Λίγο

Άκου λίγο.
Μη βολεύεσαι στο ίσιο.
Το ίσιο είναι δρόμος πλήξης.

Μην εξισώνεσαι με το μέτριο.
Μην το υιοθετείς.
Θέλει να δείχνει γενναίο.
- Δεν είναι -
Ακόμα κι αν δε φοράει προσωπεία,
μυρίζει φόβο.

Το ύψος πονά.
Μα είναι το μόνο που βλέπει το γαλάζιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με τον Ηλίθιο

Με τον Ηλίθιο

Τον συνάντησα.
- δεν ήταν και δύσκολο. -
Κυκλοφορούν παντού·
σε αίθουσες, σε καφενεία,
σε γραφεία με τίτλους και καθίσματα δερμάτινα.

Μιλούσε πολύ.
Με πάθος,
σα να ήθελε απελπισμένα να γεμίσει το κενό.
Με λόγια. Με απόψεις. Με σιγουριές.
Περισσότερες σιγουριές απ’ όσες αντέχει το σύμπαν.

Έμεινα να τον ακούσω.
Πίστεψα για λίγο
πως η υπομονή είναι αρετή,
ή ίσως μια μορφή καλλιέργειας.
Μα η ανοησία, φίλε μου,
δεν καλλιεργείται,
θεριεύει.

Του μίλησα λογικά.
Του έθεσα ερωτήματα απλά.
Μα εκείνος απαντούσε όπως το ρολόι της γιαγιάς μου:
Ακατάπαυστα!

Κάποια στιγμή είπα να φύγω.
Είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο ζωής.
Κι αυτή, ως γνωστόν, δεν ανακυκλώνεται.

Έτσι έμαθα:
πως ο διάλογος με τον ηλίθιο
δεν είναι ούτε χρήσιμος ούτε επιμορφωτικός.
Είναι παγίδα.
Και εσύ ο αφελής ποντικός
που την πλησιάζει από… ενδιαφέρον.

Τώρα, όταν τους βλέπω,
χαμογελώ ευγενικά.
Ίσως γνέψω,
ίσως πω κάτι ακατανόητο, κάτι σαν :
“Η γεωμετρία της ψυχής είναι πολυεδρική”.

Τους μπερδεύει.
Σου επιτρέπει να φύγεις νικητής.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε, ψυχή μου,
σα να μην έχει ο χρόνος σκιά.

Σαν να γεννήθηκες από άνεμο
που δε φυλακίζεται,
από φλόγα που δε γνωρίζει το όριο
ούτε συμβιβασμό.

Μην ψιθυρίζεις τη ζωή,
τραγούδα την.
Με χείλη άδολα,
με μια τόλμη πρωτόγνωρη
να κοιτάζει κατάματα το φως
χωρίς να δακρύζει.

Μη φείδεσαι λέξεις.
Πες "σ’ αγαπώ”, “σε χρειάζομαι”, “σε θέλω”
πριν προλάβει το αύριο
να γίνει κορνίζα.

Μη συμβιβάζεσαι 
μετρώντας τα λόγια των άλλων.
Ο κόσμος θα μιλήσει
ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις.
Ας μιλήσει γι’ αυτό που είσαι,
κι όχι γι’ αυτό που φοβήθηκες να γίνεις.

Χόρεψε,
έστω και μόνη,
στη βροχή που όλοι αποφεύγουν.
Πάρε την Άνοιξη και μοίρασέ την
στους “φτωχούς”.

Και σαν έρθει το βράδυ, να λες:

"Έζησα.
Όχι σιωπηλά. Όχι δειλά.
Σαν αστραπή μέσα στη θύελλα.
Ολόφωτη.
Ελεύθερη."


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Ήταν λαμπρός σαν ήλιος
το λιοντάρι της κοιλάδας·
είχε μάθει να συντρίβει,
να ορίζει, να τρέφεται απ’ τον φόβο.

Μα μιαν αυγή
σαν έσκυβε στη λίμνη για να πιει,
είδε να πλέει ένας κύκνος.
Ήσυχος. Αιθέριος.
Με λευκά φτερά που δεν γνώριζαν ψεγάδι.

Δεν μίλησαν.

Ο κύκνος κράτησε απόσταση,
σαν να του έγνεφε:
“Μην έρθεις κοντά·
το νερό δεν σε σηκώνει.”

Μα το λιοντάρι δεν ήξερε το λίγο.
Περνούσε μέρες στις όχθες
με λουλούδια σπασμένα στα δόντια
κι άκομψες προσφορές.

Την Άνοιξη, προσπάθησε να κολυμπήσει.
Το νερό δεν σήκωσε το βάρος του.
Πνίγηκε ο βρυχηθμός του·
η χρυσή του χαίτη έσταζε αδυναμία.
Ο κύκνος πλησίασε.
από κάτι που έμοιαζε με δέος.

“Γιατί με θες;” ρώτησε.
“Γιατί είσαι ό,τι δεν μπορώ να κρατήσω
και γιατί δεν με φοβήθηκες.”
είπε το λιοντάρι.

Έμειναν έτσι έως το τέλος,
ο ένας στην όχθη, ο άλλος στο νερό·
χωρισμένοι απ’ το στοιχείο τους
ενωμένοι απ’ το ανέφικτο.

Και λένε πως αν ακούσεις καλά,
τα βράδια ακούγεται ένας βρυχηθμός που δεν είναι απειλή,
κι ένα τραγούδι κύκνου που δεν είναι θρήνος.

Ύμνοι
στο πείσμα ενός έρωτα
που αρνήθηκε να γίνει λογικός.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Συμπόσιο των Ζώων

Το Συμπόσιο των Ζώων

Μια φορά, λέει, ο Λύκος κάλεσε φίλους
στο ξέφωτο του Δάσους των Εποχών.
Ήταν τότε που κουβαλούσε σάρκα στα δόντια
και τα νύχια του έλαμπαν απ’ τα πρόσφατα κυνήγια.

Ήρθαν όλοι:
ο Αλεπού με τα πονηρά της χαμόγελα,
ο Πίθηκος που χειροκροτούσε χωρίς λόγο,
ο Σκατζόχοιρος με καρφιτσωμένα κομπλιμέντα στ’ αγκάθια του,
κι η Κουκουβάγια που ήξερε τα πάντα
αλλά μιλούσε μόνο όταν την άκουγαν.

Έφαγαν, ήπιαν, φώναζαν “Στην υγεία του φίλου μας”
κι έκρυβαν νύχια κάτω απ’ το τραπέζι.
“Όσο σφάζεις, θα ‘χουμε να τρώμε”,
είπαν, κι ο Λύκος τους χαμογέλασε με δόντια εκτεθειμένα.

Μα ήρθε χειμώνας.
Ο Λύκος αρρώστησε, δεν κυνηγούσε πια.
Η ανάσα του μύριζε φόβο.
Τα μάτια του βράχηκαν και θάμπωσαν.

Τότε η Αλεπού είπε: “Έχω υποχρεώσεις”.
Ο Πίθηκος βρήκε νέο ήρωα να θαυμάσει.
Ο Σκατζόχοιρος χώθηκε στη σιωπή.
Και η Κουκουβάγια… πέταξε ψηλά.
“Έτσι είναι η ζωή”, φώναξε.

Ο Λύκος έμεινε μόνος,
να μασάει τις αναμνήσεις τους,
σαν ξεραμένα κόκκαλα.

Μα δεν πέθανε.

Έμαθε να ζει με άδειο στομάχι
και γεμάτο μυαλό.
Και κάπου-κάπου,
τους βλέπει απ’ το λόφο να χαχανίζουν σε ξένα τραπέζια
πάντα με κάποιον καινούργιο Λύκο
που ακόμα σκοτώνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Υπομένων

Υπομένων

Υπομένω
όπως ο λίθος υπομένει το κύμα
κι ο ήλιος τη νύχτα ώσπου να την κάνει φως.

Υπέμενα
όταν τα πέλματά μου έκαιγε η ανάγκη
κι οι μέρες ήταν άηχες και χωρίς έλεος.

Υπέμεινα
όπως ο Θεός υπέμεινε σαν άνθρωπος
κι ο άνεμος σ’ ένα φύλλο που δεν πέφτει.

Θα υπομένω
όπως ο λόγος που δεν είπα ακόμη
κι η πληγή που δεν έκλεισε.

Είχα υπομείνει
τη σιωπή, την ορφάνια του ψέμματος,
την ντροπή της αλήθειας.

Έχω υπομείνει
αστραπές που ανέβαιναν ψηλά,
κι είπα: "Ιδού η ζωή."

Θα έχω υπομείνει
όσα δεν έμαθαν οι λέξεις να φέρουν,
όσα δεν έκλαψε η θάλασσα εκείνη
που θέριευε μέσα μου.

Αν υπομείνω ακόμη,
θα γεννηθεί ένα καινούργιο φως
που να μου μοιάζει.

Να υπομένω λοιπόν,
όπως ο άνθρωπος στο θαύμα,
όπως ο στίχος στη σιωπή του.

Εάν υπέμεινα μία φορά,
θα υπομείνω πάλι.
Έστω ένα λεπτό ακόμη θεός.
Έστω ένα λεπτό ακόμη άνθρωπος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ρόλοι

Οι Ρόλοι

Δεν ήταν υποκριτής.
Όχι όπως το λένε.
Απλώς… έπρεπε.
Στις αίθουσες, στους διαδρόμους,
στις δύσκολες συνομιλίες με τα πρόσωπα που έχουν εξουσία,
ή και με τα πρόσωπα που περίμεναν κάτι απ’ αυτόν.
Περίμεναν κάποιον άλλο.
Και τους τον έδινε.

Σωστά μιλούσε, σωστά κοιτούσε,
με το μέτρο που διδάσκει η εμπειρία.
Έμαθε νωρίς πως η αλήθεια
ούτε ωφελεί, ούτε σώζει.
Μονάχα φθείρει.

Κι όμως, κάποιες φορές,
σαν έμενε μόνος,
όταν δεν είχε πια θεατές,
σ’ ένα δωμάτιο άδειο ή μ’ έναν άνθρωπο
που δεν περίμενε κάτι από αυτόν,
προσπαθούσε να πει την αλήθεια.

Προσπαθούσε να υποδυθεί τον εαυτό του.

Μα ήταν δύσκολο.
Δεν ήξερε τα λόγια.
- Δεν υπήρχαν σενάρια.
Μονάχα αυτοσχεδιασμοί -.
Τα χέρια του δεν ήξεραν πού να σταθούν.
Το βλέμμα γινόταν αδέξιο.
Η φωνή του έτρεμε
και πάντα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη
που τόλμησε να φανεί αληθινός.

Δεν τον θυμούνται για τους ρόλους.
Ήταν πολλοί. Καλοπαιγμένοι.
Μα οι λίγες στιγμές που ήταν αυτός,
- οι αδέξιες, οι άβολες, οι σχεδόν ντροπιαστικές —
εκείνες έμειναν.

Γιατί εκεί, για μια στιγμή,
δεν ζήτησε να τον αγαπήσουν·
ήθελε μονάχα να τον δουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ούτε μια Λέξη

Ούτε μια Λέξη

Με δυσκολία επήλθε η λησμονιά ‘κείνου του έρωτα
που δεν αξίωσε του πρωινού να νιώσει τη φρεσκάδα.
Κι ας συνεπήρε την καρδιά κι ας τύφλωσε τα μάτια.
Ίσα που θέριεψε, που πλάνεψε και χάθηκε.

Κι εγώ γι’ αυτόν τον έρωτα, τον άτυχο,
δεν πρόκαμα να γράψω ούτε μια λέξη.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Μετά το Χορό

Μετά το Χορό

Κι αφού οι χοροί και τα τραγούδια
που μας ένωσαν για μια στιγμή τελειώσανε.
Αφού σταμάτησε η μουσική και σβήσανε τα φώτα.
Ήρθε η ζωή να μας τραβήξει από το εφήμερο στο καθημερινό.
Θύμισες μένουνε τα βλέμματα, τ’ αγγίγματα, τα γέλια.
Και υποσχέσεις καρτερούν να εκπληρωθούν
σε κάποιο χρόνο άγνωστο ακόμα.
Ποιός ξέρει που θα είσαι αύριο.
Άμα το λόγο θα κρατήσεις και ξανάρθεις.
Το μόνο που γνωρίζεις είναι το που ήσουν χθες,
πως ήσουν χθες και πόσο χάρηκες.
Που είσαι σήμερα και κατά πούθε θα κινήσεις
ακόμα ούτε εσύ δεν το γνωρίζεις.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Ψέμματα

Ψέμματα

Πού νά’ ναι εκείνο το παιδί
που σα ζαρκάδι ξέφευγε απ’ τις παγίδες του καιρού;
Πού χάθηκε; Πού κρύφτηκε;
Σε ποιά γωνιά του χρόνου ζάρωσε
σα τρομαγμένο σύννεφο;
Το είδε άραγε κανείς
του “πρέπει” δάκρυα να κλαίει;
Ή μήπως το ανταμώσανε
στο γυρισμό του “θέλω”;

Ψέμματα του είπαν.
Ψέμματα.

Πού νά’ ναι αυτό το φως που φώτιζε χαρά
σα πανωφόρι αφόρετο στο πρωτοβρόχι;
Πού έδυσε; Ποιά λύπη το έσβησε;
Σε ποιά νυχτιά θολή το κρύψανε
και έπαψε να φέγγει;
Μην έτυχε να φύλαξε κανείς
δυο στάλες απ’ το φως του;
Μην τό’ κλεισε σε κάποιου
άδειου χρόνου το σεντούκι;

Ψέμματα μας είπαν.
Ψέμματα.


(c) 2013 Δημήτρης Βραχιολάς

Ὠράριον (Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ὠράριον
(Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ἐτοποθετήθην ἐκουσίως εἰς ταύτην τὴν γωνίαν τοῦ γραφείου,
οὕτως ὥστε νὰ διατηρῶ μίαν ἀπόστασιν ἐπαρκῆ,
ἱκανὴν νὰ διαφυλάσσῃ τὰ προσχήματα
καὶ νὰ περιoρίσῃ ὅσον δύναται
τὰς ἀνωφελεῖς κοινωνικὰς συναναστροφάς.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δύναμαι νὰ βλέπω ἔκθετα
(μέσω τῆς ἀνεῳγμένης θύρας)
τὸ ἐπὶ τοῦ τοίχου ὡρολόγιον -
μέλανος χρώματος, πλαστικὸν,
μετρίως ἀξιόπιστον κατασκευὴς ἐξ Ἀσίας,
ὃ ἀκαταπαύστως μετρεῖ
σύντομους, ἀναρίθμητους θανάτους.

Ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς ἓν μόνον λεπτόν
χωροῦν τόσοι θάνατοι.
(Λαβέτε δε εἰς τὸν νοῦν σας μίαν ὥραν τοῦ ἡμερολογίου,
καὶ ἕν ἄθροισμα ἡμερῶν ἑβδομαδιαῖον…)

Ἔξωθεν, ὁ κόσμος κινείται μεθοδικῶς·
πρόσωπα ἔρχονται καὶ ἀπέρχονται
ἐκπληροῦντες ἐργασίας,
ὡς φαίνεται, σημαντικὰς δι᾽ αὐτούς -
μικρᾶς ὅμως, μηδαμινῆς ὀντολογικῆς ἀξίας.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ἐξ ἐκείνων τῶν ἐργασιῶν
αἵτινες ἀποφέρουσιν τινὰν μικρὰν πρόσοδον
καὶ κινοῦσι, καθ’ ὅσον λέγεται, τὸν κόσμον.
Ἄφετε ταῦτα· οὐκ ἔχει νόημα νὰ ἐπαναλαμβάνονται.

Ἕκαστος ἐπιτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ·
ἀθροίζων ὑπεραξίας ἀνεπαρκείς, ἀνάξιας ἀληθῶς,
ἀψηφῶν ἀτενῶς τὰ ἀναρίθμητα χρονικὰ ὁλοκαυτώματα,
ἃ μετατρέπονται, ἀπαθῶς,
εἰς δεκαδικὰ τινά ψηφία ψυχρῶν λογιστικῶν μηχανῶν.

Γεμίζουσι καὶ ἐκκενώνονται -
ὡς εἶθισται κατὰ τὰς τάσεις τῆς ἀγορᾶς -
λογαριασμοὶ ἐικονικοί,
με τραπεζογραμμάτια ὁμοίως φανταστικὰ καὶ ἄϋλα.

Ἔως τὴν πέμπτην - ἢ καὶ τὴν ἕκτην -
θὰ ἔχωμεν, ὡς συνήθως, περατώσει τὸ καθῆκον μας.
Ίσως, ἐὰν ἀπαιτηθῇ, καὶ πέραν τοῦ ὡρισμένου ὡραρίου.
Τὸ χρέος ἡμῶν, πάντως,
θὰ ἔχῃ ἀποδοθῇ καὶ διὰ τὴν σήμερον.

Καὶ αὔριον πάλιν,
θὰ ὁπλίσωμεν ἐκ νέου τοὺς δείκτας
τοῦ μελανοῦς ὡρολογίου,
καὶ θὰ ἀναθέσωμεν πάλιν εἰς αὐτό
τὴν ἀργὴν, ἀνελέητον ἐκτέλεσιν
τοῦ χρόνου μας..


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οκτάωρο

Οκτάωρο

Τοποθετήθηκα οικειοθελώς σε τούτη τη γωνιά του γραφείου,
έτσι ώστε να έχω μιαν απόσταση ικανή
για να κρατήσει τα προσχήματα
και να περιορίσει όσο το δυνατόν
τις ανούσιες συναναστροφές.

Από τη θέση αυτή μπορώ ευδιακρίτως να βλέπω
- από την ανοικτή πόρτα -
το ρολόι του τοίχου
- ένα μαύρο πλαστικό με λευκούς δείκτες,
μάλλον φθηνής ασιατικής κατασκευής -
να μετρά ανελλιπώς μικρούς σύντομους θανάτους.

Αξιοθαύμαστο είναι
το πόσοι θάνατοι χωρούν σε ένα λεπτό της ώρας.
- Βάλτε με το νους σας σε μια ώρα της ημέρας
και σε μια ημέρα της εβδομάδας -.

Απ’ έξω άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται
διεκπεραιώνοντας σημαντικές γι’ αυτούς,
ανάξιες λόγου όμως εργασίες.
Ξέρετε από εκείνες που αποφέρουν
κάποιο μικρό κέρδος και κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.
Ας μην τα ξαναλέμε αυτά.

Ο καθένας κάνει τη δουλειά του
αθροίζοντας υπεραξίες,
αψηφώντας τα αναρίθμητα χρονικά ολοκαυτώματα
που μεταφράζονται σε ασήμαντα δεκαδικά ψηφία αριθμομηχανών.
Γεμίζουν και αδειάζουν, κατά τις τάσεις της αγοράς
εικονικούς λογαριασμούς με εικονικά τραπεζογραμμάτια.

Μέχρι τις πέντε ή τις έξι θα έχουμε τελειώσει τη δουλειά.
Ίσως και παραπάνω αν χρειαστεί.
Το χρέος μας θα το έχουμε κάνει και για σήμερα.
Αύριο πάλι θα οπλίσουμε τους δείκτες του μαύρου ρολογιού
και θα το αφήσουμε να εκτελεί ανελέητα το χρόνο μας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενέδωσα

Ενέδωσα

Γεννήθηκα όπως όλοι.
Έζησα όπως πολλοί.
Πως θα πεθάνω, ακόμα δε γνωρίζω.

Δεν έκαμα τίποτα.
Δεν έκαμα τίποτα που να αξίζει να το διηγηθεί κανείς.
Δεν έκαμα κανέναν άνθρωπο περήφανο,
μηδέ τον εαυτό μου.
Ειδικά τον εαυτό μου.

Σπατάλησα το χρόνο που μου δόθηκε
μονάχα σε συμβιβασμούς
και με μεγάλη ευκολία ενέδωσα στα λάθη μου.
Εδώ που τα λέμε,
τα λάθη,
είναι τα μοναδικά πράγματα
που μου επέτρεψα να ενδώσω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πέντε Λεπτά

Πέντε Λεπτά

Πέντε λεπτά.
Όχι παραπάνω.
Καμία αιωνιότητα.
Μια αναπνοή,
ένα κομμάτι μέρας 
που θα 'λεγες και "τίποτα".

Κι όμως.
Ο ήλιος έσπασε στα φύλλα της λεύκας
σαν φωνή παιδιού που γελά
χωρίς να ξέρει γιατί.

Ένα σκυλί σταμάτησε
μόνο και μόνο για να κοιτάξει τον αέρα.
Ίσως είδε κάτι που ξέχασες πως υπάρχει.

Μια γυναίκα στο παγκάκι,
που κρατά ένα γράμμα που δεν θα στείλει,
αλλά το κρατά όπως κάποτε
κρατούσαμε τον έρωτα:
με τα δύο χέρια.

Σταγόνες νερού που επιμένουν
να στάζουν από τη στέγη
χωρίς λόγο, χωρίς βροχή.

Το κόκκινο φανάρι
που δεν σε σταματά
σε προκαλεί.

Κι εσύ,
με μια καρδιά που ίσως χθες βαριόταν,
σήμερα είδες ένα σύννεφο
που έμοιαζε με εκείνο το πρόσωπο
που δεν ξέχασες ποτέ.

Πέντε λεπτά.
Κι όμως, όλος ο κόσμος
αν αφεθείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το θαύμα δεν κάνει θόρυβο.

Συμβαίνει.

Αρκεί να θέλεις να το βλέπεις.

Παράκλησις

Παράκλησις

Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι.
Ούτε να επιστρέψεις ποτέ στα μέρη που μιλούσαμε.

Δεν σου ζητώ να με διαλέξεις,
ούτε καν να σκεφτείς πώς θα ήταν αν...
- αυτό το "αν" είναι τόσο άβολο πια 
σαν το παλιό παλτό που δεν μυρίζει τίποτα -

Μονάχα,
αν τύχει και με δεις κάπου
να ξεστρατίζω απ’ την παρουσία σου,
να κρατώ χαμηλά τα μάτια
και να προσπερνώ,
μείνε σιωπηλή.

Δώσε μου τουλάχιστον την ευκαιρία
να αποσυρθώ με αξιοπρέπεια.
Όχι για να σωθώ·
μα για να μην καταστρέψω 
αυτό που κράτησα όρθιο τόσον καιρό,
την ιδέα σου.

Γιατί εσύ,
έστω κι αν ποτέ δεν μου ανήκες,
υπήρξες ένας κόσμος που εφηύρα
για να αντέξω τον δικό μου.

Κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
είναι η σιωπή μου όταν σε δω
κι ο κόσμος που αντέχω
χάρις σε σένα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νέρων

Νέρων

Ρώμη, πόλη απείθαρχη,
μητέρα και σκύλα μαζί,
κάθε σου δρόμος μυρίζει αχαριστία
και τις νύχτες σου τις ξοδεύεις βλασφημώντας
ό,τι δεν καταλαβαίνεις.

Να σου χτίσω τι;
Να σου τραγουδήσω τι;
Δεν έχεις αυτιά,
έχεις δόντια.

Τα μάρμαρά σου κενά.
Δεν αντηχούν τίποτα.
Ούτε εμένα.

Κι αν σε κάψω;
Αν καθαρίσω τη σάρκα σου
απ’ τα παράσιτα,
κι απ’ τις αναμνήσεις που δεν μου ανήκουν;

Θα καώ κι εγώ μέσα σου το ξέρω.
Αλλά ίσως, επιτέλους,
μες στις φλόγες
να με δεις.

Όχι ως τύραννο,
όχι ως γιο του Κλαύδιου,
όχι ως θεό της παρακμής,
μα σαν φλόγα που γεννά
μια νέα πόλη,
ένα νέο πρόσωπο,
έναν Νέρωνα που δεν θα σας χρειάζεται πια.

Ανάψτε.
Ας γίνει η Ρώμη καμβάς
και η τέφρα της
η πρώτη νότα του μεγάλου μου έργου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ο Αυτοκράτωρ δεν μίλησε.
Έδειξε μόνο προς την Ανατολή
εκεί όπου γεννιέται το φως
κι η λέξη γίνεται πνοή.

Αρκούσε ένα νεύμα
στην πέτρα που έλαμπε,
στους θόλους που κράταγαν
μιαν ηχώ του Αιγαίου
μέσα στα ιερά σήμαντρα.

“Από εδώ και πέρα ελληνικά”
ψίθυρος που πέρασε
από την Κωνσταντινούπολη
ως τη Ρόδο, τη Μυτιλήνη,
κι ακόμη μακρύτερα.

Το ελληνικό ως φως,
ως άνεμος που περνά μέσα από κυπαρίσσια
και ανεβαίνει στ’ ασημένια εικονίσματα.

Η αυτοκρατορία μίλησε.
Και μιλώντας,
αναγνώρισε το πρόσωπό της
στη θάλασσα που γερνά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ήταν μεσημέρι ζεστό, ανοιξιάτικο, 
ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα,
και στο πρόσωπό σου
έπαιζαν σκιές από δέντρα και σύρματα.

Εγώ δίπλα σου,
με χέρια σχεδόν ακίνητα
και φωνή λίγο πιο ψιθυριστή απ’ ό,τι συνήθως.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω.
Ήξερα μόνο πως αν δεν το έλεγα εκείνη τη στιγμή,
θα χανόταν για πάντα.

Κι όταν το είπα,
με εκείνη τη δειλή αβεβαιότητα
που έχουν μόνο οι στιγμές που διαλύουν,
εσύ δεν μίλησες.
Χαμήλωσες τα μάτια,
χαμογέλασες μ’ εκείνο το μειδίαμα που δεν ήξερες ότι έχεις,
και τα δάχτυλά σου
έπιασαν μηχανικά την άκρη της τσάντας σου.

Δεν μου απάντησες
αλλά το φως στα μάτια σου
ήταν η πιο καθαρή συγκατάθεση που γνώρισα ποτέ.

Κι εκείνα τα μάτια!

Εκείνα τα μάτια
δεν τα είχα δει ποτέ τόσο χαρούμενα,
τόσο ανοιχτά,
σαν να γεννιόταν όλο το Καλοκαίρι μέσα τους.

Κι αν είχα να διαλέξω μια στιγμή από σένα
θα κρατούσα εκείνη:
το κάθισμα στο τρένο,
το φως στα μάτια σου,
και το ντροπαλό σου χαμόγελο
που έλεγε "ναι",
χωρίς να πει λέξη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Εκείνη δεν έμεινε.
Έκανε ένα βήμα πίσω,
σαν να μην της δόθηκε χώρος.

Δίχως κακία·
δίχως άρνηση.
Από μια μνήμη βαθιά,
μιαν αφή παλιά
που ήξερε μόνο τη σκληράδα της πέτρας
και το κενό που τη βαραίνει.

Ένα κεράκι, 
τρεμόπαιξε λίγο 
κι ύστερα έσβησε,
χωρίς καπνό ή παράπονο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νύχτα Καλοκαιριού

Νύχτα Καλοκαιριού

Ήταν απ’ αυτές τις νύχτες
που δεν πατούν στη γη·
μια σιγανή ανάσα του Αυγούστου
με πέπλα ασημένια στον αέρα
και τον ήχο της θάλασσας
να τρίβεται στους ώμους των βράχων
σαν πρόθυμη ερωμένη.

Η σιγαλιά πλήρης από γεύσεις και αρώματα.
Δροσερή σάρκα ροδάκινου,
λεπτή πίκρα από κουκούτσι κερασιού,
κι εκείνο το διάφανο, σχεδόν άυλο άρωμα
που ανεβαίνει απ’ το αλμυρό νερό
όταν η παλίρροια σωπαίνει.
Οι μυρωδιές πύκνωναν αργά·
μια ελαφριά θέρμη από ψήγματα μελιού,
το άρωμα του βασιλικού να γέρνει στο περβάζι
και μια ιδέα από δαμάσκηνα ώριμα,
εκείνα που σπάνε με το άγγιγμα
κι αφήνουν τη γλύκα τους στα χέρια.

Στον ουρανό, τα αστέρια ψιθύριζαν φως,
σαν σκέψη που δε λέγεται μα στέκει στα χείλη
που λαχταράνε ν’ αγγιχθούν.

Κάποια φώτα μακρυά έμοιαζαν νησιά
που χάνονταν αργά στον ορίζοντα
όπως λιώνει ο πάγος στο ποτήρι,
τούτη τη νύχτα που κανείς δε θέλει να τελειώσει.

Στη βεράντα, ένα τραπέζι χαμηλό·
δυο ποτήρια λευκό κρασί,
που δεν προλάβανε ν’ αδειάσουν.
Μια κουρτίνα λευκή
 - λεπτή σαν αύρα -
σαλεύει απαλά σαν χέρι που τολμά να αγγίξει ένα κορμί
- αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μα τόσο ερωτικά -
σε μια μυσταγωγία, αισθαντικής, άνευ όρων παράδοσης.

Και μόνο στο τέλος,
ανάμεσα στις δυο σκιές μας που σχεδόν αγγίζονταν,
με ένα βλέμμα που πήρε το χρώμα του φεγγαριού,
υπήρξε για λίγο η αίσθηση
πως κάποιος  ήταν έτοιμος ν’ αγαπήσει και κάποιος ν’ αγαπηθεί.
Σα να το ’χε γράψει η νύχτα, με κύματα, πάνω στη θάλασσα
και να το γιόρταζαν τ’ αστέρια τ’ ουρανού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

- Σε είδα σ’ ένα όνειρο.
Ήσουν κουρασμένος, κρατούσες ένα κλειδί.
Δεν μίλησες.

- Ίσως ήμουν εγώ,
ίσως κάποιος που μου έμοιαζε.
Τον καιρό εκείνο, πολλοί περπατούσαν σκυφτοί
με κάτι κρυφό στην παλάμη.

- Λένε πως πρόδωσες.
Πως έδειξες ένα μονοπάτι με τα δάχτυλα.
Πως δεν κοίταξες πίσω.

- Εσύ τον φίλησες.
Εγώ μόνο πέρασα.
Κανείς δεν άκουσε τα βήματά μου.

- Κι όμως, τα θυμούνται!

 - Με γράφουν στις πέτρες.
Λένε το όνομά μου όπως λένε
μια κατάρα που ξέχασαν από πού ήρθε.

- Το δικό μου δεν το φωνάζουν.
Το ψιθυρίζουν μονάχα,
σαν αέρα που περνά απ’ τις σχισμές των πραγμάτων.
Και μοιάζει μ’ εσένα καμιά φορά
σχεδόν αθώο.

(παύση)

- Νομίζεις πως μας έκριναν σωστά;

- Δεν μας έκριναν.
Απλώς μας θυμούνται
όταν δεν έχουν ποιον άλλον να φωνάξουν
για τα λάθη τους.

(παύση)

Κι ύστερα, η πέτρα.
Ο ήλιος που τη ζεσταίνει.
Κι ο ίσκιος μας
ο ίδιος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νενικήκαμεν

Νενικήκαμεν

“Νενικήκαμεν”, είπε και σωριάστηκε στη γη.
Το στόμα του είχε ακόμα γεύση απ’ τη σκόνη των στρατοπέδων,
τα μάτια του κρατούσαν λίγο φως απ’ το δόρυ του ήλιου
που τον είχε συνοδέψει μέχρι εκεί.

Και τότε, για λίγο, έμοιαζε ο κόσμος μεγάλος.
Οι ήρωες είχαν πρόσωπα, κι η ήττα 
- όταν ερχόταν -
ήταν τραγική, όχι γελοία.

Οι πόλεις σήκωναν στήλες και όχι προσφορές·
τα σώματα των νεκρών τα έκαιγαν με περηφάνια,
και στα ποτάμια που ξέπλεναν το αίμα,
ο χρόνος στεκόταν σιωπηλός, με σεβασμό και δέος.

Τώρα, κανείς δεν χρειάζεται να πέσει·
οι μάχες δίνονται σε γραφεία καθαρά,
- μόνο στην όψη -
και η κόπωση, όταν έρχεται, δεν είναι από πολέμους ή σπαθιά,
μα από την απόλυτη αποχή από το αληθινό.

Οι νίκες είναι αριθμοί, ποσοστά και ανακοινώσεις·
δεν μυρίζουν καμένο ξύλο, ούτε ιδρώτα·
δεν έχουν βαρύτητα, ούτε τίμημα·
απλώς περνούν όπως περνούν τα σύννεφα
σε ουρανούς που έχουν ξεχάσει το γαλάζιο.

Κι αν κάποιος ξεστομίσει “Νενικήκαμεν”,
δεν θά’ βρει αφτιά να τον ακούσουν.
Όλοι θα κοιτούνε αλλού,
από μια συνήθεια που έγινε αλήθεια.

“Μη δίνετε χώρο σε ό,τι μοιάζει μεγάλο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Στο Τραπέζι

Στο Τραπέζι

Υπάρχουν σιωπές
που κάθονται απέναντί σου στο τραπέζι
και σου ζητούν να τους βάλεις νερό.

Δε μιλούν,
αλλά γεμίζουν το δωμάτιο
πιο πολύ κι από κραυγές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Όχι από εκείνες που το φωνάζουν.
Δεν φορούσε ήλιο κραυγαλέο
αλλά ούτε και ουρανό με υποψίες.

Απλώς,
δεν έγινε τίποτα τρομακτικό.
Το τηλέφωνο έμεινε ήσυχο
!! ευτυχία είναι κι αυτή !!
Η σιωπή των απρόβλεπτων.

Το μεσημέρι, βγήκα λίγο.
Καφές με δυο-τρεις φίλους
- κάποιοι πιο ξεχωριστοί -
ο καθένας με τα μικρά του βαρίδια,
που τα αφήσαμε για λίγο κάτω από το τραπέζι
και γελάσαμε σαν να ήμασταν άλλοι.
Ή σαν να ήμασταν πιο ελαφριοί
από όσο μας ξέραμε.

Έπεσε λίγο φως στο χαλί
και δεν του είπα να φύγει.
Του πρόσφερα ένα στίχο.

Και κάποια στιγμή,
άρχισα να μαζεύω ρούχα
χωρίς να με ενοχλεί
που ήταν τα ίδια,
που δεν αγοράστηκε τίποτα νέο,
που τίποτα δεν άλλαξε.

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Δεν έγινε κάτι.
Αλλά δεν χρειαζόταν και να γίνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έβαλα λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ.
Μου είπαν πως η γλυκύτητα βοηθάει στην αισιοδοξία
- στατιστικά βέβαια -
Τον ήπια, βέβαια, κρύο.
Είχα ξεχαστεί να κοιτάζω το ταβάνι
που δεν υπόσχεται τίποτα,
αλλά κι αυτό με τον τρόπο του
είναι ίσως το μόνο συνεπές.

Η πρωινή γκρίνια,
πιστός σύντροφος πια, εδώ και χρόνια,
με επανέφερε στην τάξη
τη στιγμή που έσκασα το πρώτο μου χαμόγελο.
- Συνεπής κι αυτή! -

Το ραδιόφωνο,
έπαιζε κάτι που θύμιζε παλιό
ή μπορεί και να ήταν καινούργιο
και να μου φάνηκε παλιό
επειδή εγώ δεν αλλάζω πια ρυθμούς.

Βγήκα να πετάξω τα σκουπίδια.
Μια πράξη προσφοράς.
Η συμβολή μου στη δημόσια υγεία
και στο νόημα.

Κάλεσα ένα φίλο
να τον ακούσω να λέει "παρακαλώ;".
Δεν απάντησε.
Ίσως καλύτερα έτσι.
Έχω και κάτι να περιμένω αύριο.

Έβαλα κι ένα άρωμα
εκείνο που δεν φοράω ποτέ.
Να νιώσω πως κάτι αλλάζει.
Ότι περπατώ με άρωμα προθέσεων.

Έγραψα μια λέξη στο χαρτί.
Τυχαία: "ήλιος".
Και την κοίταξα.

Έτσι, για να πάει καλά η μέρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ό,τι Δεν Είπες

Ό,τι Δεν Είπες

Έχω μια εμμονή με τα "τυχαία" που λες.
Εκείνα τα ανεπαίσθητα.
Όπως χθες που είπες
πως σου έλειψε κάτι απροσδιόριστο
και εγώ ένιωσα να πατάω επάνω του.

Δεν είπα τίποτα,
για να μη σου δώσω αφορμή
να το μαζέψεις.

Ένα μικρό "λοιπόν",
ένα τυχαίο "δεν ξέρω γιατί σε σκέφτηκα πριν λίγο",
ένα "θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που βγήκαμε",
θα το έπαιρνα για εξομολόγηση.

Έχω κι έναν αναπτήρα δικό σου.
Ξεχασμένος.
Καπνίζω μόνο όταν δεν μου μιλάς.
Δηλαδή… συχνά.

Ούτε εγώ θα το πω,
για να μη χαθεί η υπόθεση.
Όπως δεν λες ποτέ σε ένα άστρο
"πέσε",
γιατί φοβάσαι πως δεν είναι εκεί για σένα
κι απλώς έκανε λάθος τροχιά.

Άλλωστε,
το σύμπαν δεν θα το άντεχε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πριν Πας Ύπνο

Πριν Πας Ύπνο

Όταν απόψε πας να ξαπλώσεις,
με της λάμπας το φως χαμηλωμένο,
και το σεντόνι καθαρό, έστω λίγο τσαλακωμένο·
θυμήσου πως τούτη η ευκολία δεν είναι όλων.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάρηκαν πολλά·
ή μάλλον - που δεν χάρηκαν σχεδόν τίποτα.
Τα λίγα που γνώρισαν απ’ τη ζωή,
ήρθαν μέσα από πόνο - του σώματος ή της ψυχής·
και τούτο το λίγο, δεν είχε ποτέ ησυχία.

Εσύ, βεβαίως, είσαι κουρασμένος·
η μέρα σου είχε φροντίδες, ομιλίες,
ίσως και κάποια μικρή χαρά ή θλίψη· τίποτα μεγάλο.

Αλλά αυτοί - εκείνοι - ούτε καν τον ύπνο δεν έχουν.
Ο πόνος τους κρατά ξάγρυπνους·
κάθε βράδυ, με ακρίβεια.
Και το σκοτάδι τους, βαραίνει περισσότερο
όταν δεν έχουν να περιμένουν από το φως.

Μη νιώσεις ενοχή·
απλά, όταν σβήσεις το φως,
να το θυμάσαι αυτό:
Ακόμα κι ο ύπνος, μερικές φορές,
είναι προνόμιο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Στο σπίτι εκείνο το παλιό, το μισοφωτισμένο
μένει σιωπηλός από συνήθεια
κι όχι από κάποια βαθύτερη επιλογή·
τα λόγια του, αν υπήρχαν, δε θα ’χαν κάπου να σταθούν.

Τηλέφωνο πια δε χτυπά, μόνο το ρολόι,
με μια επίμονη, σχεδόν θορυβώδη αδιαφορία,
του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να περάσει,
μα κανείς δεν τον περιμένει.

Ανοίγει πότε-πότε τα παράθυρα
για να δοκιμάσει αν ο αέρας έχει ακόμα δύναμη
να μπει στους χώρους που έμπαιναν κάποτε άνθρωποι.

Στο μικρό τραπέζι
ποτήρια που δεν χρειάστηκαν ποτέ δεύτερο στόμα,
κι ένα βιβλίο μισοδιαβασμένο, από αγανάκτηση,
γιατί οι ήρωές του είχαν περισσότερη συντροφιά απ’ αυτόν.

Ίσως να ήθελε να μιλήσει - αλλά σε ποιον;
Οι τοίχοι, κι αυτοί κουρασμένοι, δεν απαντούν πια·
κι αν καμιά φορά του φαίνεται πως κάτι του λένε,
είναι μόνο η ηχώ απ’ όσα ειπώθηκαν κάποτε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Στην οδό Φειδιππίδου
- ακριβώς απέναντι απ’ το φαρμακείο με τις ιριδίζουσες βιτρίνες -
ένα παιδί μοιράζει διαφημιστικά
κι ο ήλιος στάζει ροδόνερο
πάνω στα καλώδια του τραμ.

Το απόγευμα, οι άνθρωποι
- φορώντας χαμόγελα σιλικόνης
και παπούτσια οξυκόρυφα από έρημα σουπερμάρκετ -
αγοράζουν
και πάλι αγοράζουν
κι όταν χορτάσουν
αγοράζουν την πείνα.

Μια κυρία με σιδερένια γάντια σκούπισε την καρδιά της
και την έκρυψε στο ντουλάπι με τα σερβίτσια,
δίπλα στο παλιό πορσελάνινο ρολόι
που έδειχνε πάντα οκτώ και είκοσι δύο.
Την ώρα της μεγάλης σιωπής.

Κανείς δεν μιλά πια για έρωτες,
μόνο για επενδύσεις
μόνο για μονάδες αποθήκευσης συναισθημάτων,
μόνο για εκπτώσεις στα όνειρα.
Κρυπτονομίσματα αγοράζουν κρυπτοόνειρα.

Ο Αριστοτέλης
- Ναι ο γνωστός. Αυτός ο αρχαίος. -
μεταμφιεσμένος σε ελεγκτή λεωφορείου
γράφει με κόκκινο στυλό:
“οὐδὲν χρῆμα ἀνθρώπῳ ἀρκεί·
μόνον ἡ ἀνάσα τῆς καρδίας σώζει”

Αλλά κανείς δεν τον διαβάζει,
και κανείς δεν τον πιστεύει,
αφού όλοι έχουνε κάνει mute
τις λέξεις που πονούν.

Κι έτσι το φεγγάρι
κατεβαίνει κάθε βράδυ
να κοιμηθεί στην άδεια αγκαλιά
ενός παλιού, χαλασμένου
ψυγείου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν ήταν Άνοιξη

Δεν ήταν Άνοιξη

Ζούσε, όπως λένε, μ’ ένα τρόπο ήσυχο.
Λίγος καφές, λίγη εφημερίδα,
συνήθειες φτιαγμένες από σκόνη
και χαμόγελα ευγενικά,
όπως τ’ αφήνουν στις βιτρίνες.

Τα βράδια του είχαν κάτι από νοσοκομείο,
κάτι από ταχυδρομείο που πάντα φτάνεις όταν κλείσει.
Συχνά μιλούσε με τον εαυτό του,
μόνο για να ’χει ήχο η σιωπή.

Μια μέρα, τον είδε μια Άνοιξη
και τον λυπήθηκε.
Λίγη ζέστη στα μάτια,
ένα αεράκι στο πρόσωπο,
πράγματα ανάξια κατάθλιψης.

Τότε το σώμα θυμήθηκε
πως κάποτε ήξερε να θέλει.
Τόλμησε να ονειρευτεί,
τόλμησε να γελάσει.

Τρόμαξε.

Η Άνοιξη έφυγε όπως ήρθε,
κι ο ίδιος επέστρεψε
στην αναμονή των ασήμαντων πραγμάτων.
Πιο μόνος, πιο γερασμένος και 
- το χειρότερο -
απείρως γελασμένος.

Δεν ήταν Άνοιξη.
- Σπανίως είναι. -

Μονολογεί με πίκρα ο δυστυχής
ζώντας ξανά τη γνώριμη ζωή του.
“Το λάθος δεν ήταν η απελπισία.
Το λάθος μου ήταν η ελπίδα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων
(Σ.Π.Α.)

Σ’ ένα στενό, πίσω απ’ τα σκηνικά της Warner,
κάθονται οι τρεις που έχουν στήσει
όλες τις παγίδες - και τις πάτησαν.

Ο Τομ, με αυτί τσαλακωμένο,
κουβαλά στη μνήμη του
μια ζωή να κυνηγά το ανέφικτο
(έναν Τζέρυ που πάντα γελά
πριν του ρίξει το σίδερο).

Ο Κογιότ, πιστός πελάτης της ACME,
ανάβει το πούρο-ρουκέτα με φιλοσοφική ηρεμία:
“Η ελπίδα είναι του τελευταίου δυναμίτη”,
ψιθυρίζει, λίγο πριν σκάσει.

Ο Έλμερ, με το καπέλο ριγμένο χαμηλά,
μουρμουράει κάτι για "wabbits" και "season",
μα στο βάθος γνωρίζει :
Ο Μπαγκς δεν είναι λαγός, είναι Ιδέα.
Και δεν πιάνεται.

Κι εκεί, ανάμεσα σε κονσέρβες τόνου και manual επιβίωσης,
συντάσσουν το καταστατικό του Συλλόγου:

Άρθρο 1: Κάθε αποτυχία
οφείλει να είναι θεαματική.

Άρθρο 2: Δεν επιτρέπεται η αυτογνωσία.
Θα έβλαπτε το γέλιο.

Άρθρο 3: Οι φίλοι είναι όσοι γελούν μαζί σου,
όχι μ’ εσένα.

Και στο τέλος της βραδιάς,
ανάβουν φωτιά μ’ απορριφθέντα σενάρια
και ψήνουν μαρσμέλοους πάνω σε ένα καμένο σχέδιο δράσης.

Γιατί κάποτε μαθαίνεις πως
το να πέφτεις ξανά και ξανά
μπορεί να μην είναι θάρρος
μα συνήθεια.
- Ίσως και μάθηση αν είσαι δεκτικός σε αυτήν. -

Κι όμως αυτοί γελούν.
Πάντα γελούν.
Ίσως γι’ αυτό δεν τους ξεχνά κανείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς