Ματαίως

Ματαίως 

Ματαίως ψάχνω να βρω την Ελλάδα που μεγάλωσα. Την Αθήνα που γεννήθηκα, όταν δεν κλείδωνε τις πόρτες της τα βράδια. Τη Φωκίωνος Νέγρη που σεργιάνισα παρέα με τους φίλους μου όταν έσφυζε από ζωή, τότε που τους ήξερα όλους.

Ματαίως ψάχνω να βρω ξανά τη χώρα που με ανάθρεψε, χωρίς αντισηπτικά, με σκισμένα παντελόνια και ματωμένα γόνατα. Όταν μέναμε έως αργά παίζοντας, χωρίς να φοβάται κανείς αν θα μας απαγάγουν για να ζητήσουν λύτρα ή να μας κλέψουν όργανα.

Ματαίως ψάχνω νά’ βρω εκείνους τους φίλους, τους παλιούς, που σ’ αγαπούσανε χωρίς αντάλλαγμα, που σου στεκόντουσαν όταν πονούσες. Κείνους, που ανέμελα τους έλεγες όλα σου τα μυστικά και δεν τα φανερώνανε ποτέ.

Ματαίως ψάχνω. Τη χώρα εκείνη που η δημοκρατία σήμαινε κάτι. Σήμαινε δικαίωμα ιερό αλλά και υποχρέωση να προστατεύεις τη δική σου ελευθερία μα και του άλλου, να λέγει δίχως να φοβάται ότι πιστεύει.

Ψάχνω. Αλλά δε βρίσκω εκείνους τους ήρωες που παλέψανε για μένα και μου δώσανε το δικαίωμα να σκέφτομαι. Κείνους που μου μάθανε να βλέπω κι όχι να κοιτάω. Κείνους που δουλεύανε δυο και τρεις δουλειές για να τα φέρουν βόλτα.

Δε βρίσκω πια τη μουσική μεσ’ στη ζωή μου. Κείνους τους ήχους που σε κάνανε να αναριγάς και να πιστεύεις ότι κρατάς όλον τον κόσμο στην παλάμη σου ή κάποιους άλλους που τους άκουγες και αναστενάζοντας αναρωτιόσουν αν θα έρθει κάποτε ο καιρός εκείνα τα δυο κόκκινα χείλη να φιλήσεις.

Δεν βλέπω πια την Ελλάδα εκείνη που σεβόμουνα και με σεβότανε. Που μ’ έκανε περήφανο που ήμουν παιδί της.

Πού πήγανε τη χώρα μου; Την πόλη μου; Τους φίλους μου; Τη μουσική;

Δεν είναι ο τόπος μου αυτός. Δεν είναι τούτοι οι άνθρωποί μου.

Δημήτρης Βραχιολάς