Ο Γέρος στο Παγκάκι

Ο Γέρος στο Παγκάκι

Κάθεται πάλι, σκυφτός, στο παγκάκι,
με το παλτό του δεμένο ως το πηγούνι.
Σαν κουρασμένο πουλί πάνω στα σύρματα,
στην απογείωση μιας ακόμα σιωπηλής Κυριακής.

Του 'χει απομείνει μονάχα η συνήθεια
να μιλά με το μέσα του σαν σε γνωστούς.
Και να θυμάται - πλήθος ανθρώπων -
αυτούς που πέθαναν πριν τους προφτάσει η λύπη.

Ήταν πολλά αυτά που είχε να πει:
για έρωτες ξανθούς και για παλιούς συντρόφους,
για την τιμή που κάποτε είχε το χέρι,
και κάτι λάθη που πόνεσαν λιγότερο από τη σιωπή.

Μα ποιος ν’ ακούσει; Τα παιδιά του
μετακόμισαν σε πολυκατοικίες με θυροτηλέφωνα.
Στην τηλεόραση, άλλοι γέροι γελάνε
κρατώντας χάπια με γράμματα χρυσά.

Κάποτε ήξερε τραγούδια - τα ξέχασε.
Κάποτε ήξερε πώς να χορεύει -
τώρα μετρά τις σκιές των περαστικών
και τις περνά για παλιές του γνωριμίες.

Ο χρόνος τον τρώει αργά, όπως σκύλος το κόκαλο.
Όχι από πείνα, μα από συνήθεια.

Κι ίσως μονάχα το παγκάκι να τον θυμάται.
Το ξύλο έχει χαράξει τους αγκώνες του.

“Ένας γέρος είναι πάντα χρήσιμος,
όταν δεν κάθεται σε θέσεις λεωφορείου.”

Μονολογεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Μια Τελευταία Φορά

Μια Τελευταία Φορά

Ο χρόνος κυλά και κερδίζει!
Πάντα κερδίζει. Πάντα στοιχειώνει.
Κι όμως, θυμάσαι πάντα την τελευταία φορά.
Την τελευταία φορά που είδες. Που δεν είδες.
Που είδες και δεν είπες. Που δεν είπες.
Που είπες και δε σκέφτηκες.
Και πάντα θα εύχεσαι
να γινόταν μια φορά να λυγίσει ο χρόνος.
Έστω μια δεύτερη τελευταία φορά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Η Σκάλα με τα Ξεχασμένα Γράμματα

Είναι μια σκάλα στενή.
Μια σκάλα από ξύλο παλιό,
που τρίζει όπως η μνήμη
όταν πατάς τις λέξεις που πέσαν στο πάτωμα.
Στην άκρη κάθε σκαλοπατιού,
είναι ένα γράμμα, διπλωμένο προσεκτικά,
με μελάνι που μυρίζει ακόμη λεβάντα και φόβο.
Χειρόγραφα όλα, με γράμματα γυναικεία,
με λέξεις που κόπηκαν στη μέση σα φιλί αποχωρισμού.
Τα είχε ξεχάσει ο χρόνος; Οι παραλήπτες;
Ή μήπως οι αποστολείς,
που ντράπηκαν γι’ αυτό που τόλμησαν να γράψουν;

Ένα έλεγε:

“Σε είδα να φεύγεις και δε φώναξα.
Τώρα μένω στις λέξεις που δεν είπα ποτέ”.

Άλλο, ποτισμένο από δάκρυ
και κάτι σαν κρασί :

“Αν ανεβείς ποτέ αυτή τη σκάλα,
θα με βρεις ακόμη ζεστό,
σ’ εκείνον τον χειμώνα που με άφησες.”

Τα διάβασε κανείς;
Ίσως, μόνο η σκόνη.
Ίσως, κι ο άνεμος,
εκείνος ο αδιάκριτος συλλέκτης των πάντων.

Μια φορά, ανέβηκε τη σκάλα
μια γυναίκα με κόκκινα παπούτσια.
Κοντοστάθηκε στο πέμπτο σκαλοπάτι.
Διάβασε. Χαμογέλασε. Βούρκωσε.
Άφησε ένα σκισμένο εισιτήριο και κατέβηκε.

Τη νύχτα, λένε, αν ακουμπήσεις στη σκάλα το αφτί,
θα ακούσεις ψιθύρους και το ξετύλιγμα του χαρτιού
από κάποιον που μόλις τώρα βρήκε το γράμμα του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Παιδιά του Ασανσέρ

Τα Παιδιά του Ασανσέρ

Μπαίνουν σιωπηλά. Χωρίς μπουφάν.
Με μια μουσική στ’ αυτιά που κανένας δεν ακούει.
Πιέζουν το 5, κοιτώντας το πάτωμα
λες κι η κατεύθυνση έχει σημασία.

Το κουμπί “Έκτακτης Ανάγκης” δεν το αγγίζουν.
Το φοβούνται. Είναι και κόκκινο.
(Μπορεί να χτυπήσει κάποιος
και να χρειαστεί να μιλήσουν.)

Ο καθρέφτης γρατζουνισμένος
σαν το πρόσωπό τους στο Instagram.
Χθες.
Πριν το φίλτρο. Πριν τον ύπνο. Πριν το delete.

Το ασανσέρ ανεβαίνει με προορισμό τον 7ο.
Αλλά σταματά στον 3ο.
Ή στον 2½.
(Που δεν υπάρχει, δεν έχει και σημασία).

Εκεί κατεβαίνουν οι πιο πολλοί.
Σ’ ένα λόμπι χωρίς εξόδους.
Κάθονται σε πλαστικές καρέκλες
και παίζουν με το φως και με μπαλόνια.

Κάποιος λέει πως υπάρχει ρετιρέ.
Κάποιος λέει πως έχει θέα.
Μα το ασανσέρ δεν πάει ποτέ εκεί.
Λένε δεν το έχει ζητήσει κανένας.

Μερικοί γεννήθηκαν μέσα στον ανελκυστήρα.
Άλλοι νόμιζαν πως είναι προσωρινό.
Και τώρα είναι τριάντα,
σαράντα, εβδομήντα.

Πατούν τα κουμπιά
όχι για να πάνε κάπου
αλλά για να συμβαίνει κάτι.

Κάποιος βγαίνει!


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Παιδιά του Ασανσέρ - Εκείνος που Βγήκε

Τα Παιδιά του Ασανσέρ - Εκείνος που Βγήκε

Δεν ήξερα πού πάω.
Το φως στο διάδρομο τρεμόπαιζε.
Το χερούλι ήτανε κρύο,
και σκουριασμένο.

Δεν υπήρχε πινακίδα “Έξοδος”.
Μάλλον κάποιος την έκλεψε.
Κάτι ψίχουλα στο πάτωμα
και μια μυρωδιά σαν παλιό σχολείο.

Πίσω μου άκουγα τη μηχανή να ανεβοκατεβαίνει.
Κάποιος φώναξε:
“Γύρνα πίσω, είναι καλύτερα όταν κινείται.
Που πας;”

Αλλά είχα κουραστεί να κινούμαι χωρίς να φτάνω.

Πέρασα έναν τοίχο με αφίσες.
“ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΑΣΑΝΣΕΡ”
“ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ - ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΡΑΥΣΤΗ”

Στον τοίχο είχαν γράψει με μαρκαδόρο:
"Τα κουμπιά δεν είναι προορισμοί."
Και λίγο πιο κάτω:
"Η πόρτα ανοίγει μόνο από μέσα."

Δεν βγήκα αμέσως.
Μόνο έκανα ένα βήμα.
Μετά άλλο ένα.

Τώρα δεν έχει μουσική.
Ούτε αριθμούς που αλλάζουν.
Και κάτι σαν αέρα
που δεν περνάει από φίλτρο.

Μεταβολή.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δωμάτιο

Δωμάτιο

Εκείνο το δωμάτιο στην άκρη του σπιτιού.
Κλειστό και κλειδωμένο.
Κουτιά με ξεχασμένα παιχνίδια
που εδώ και χρόνια λαχταρούν ένα παιδί.
Μισοσπασμένη μια καρέκλα,
μονάχη της μαλώνει τη σκόνη,
παραπονιέται στο πάτωμα
που δεν της χαρίζει ένα ακόμα τρίξιμο.
Μα εκείνο πια δεν αποκρίνεται.
Έπαψε να ελπίζει σε πατημασιές.
Κι η κλειδαριά μάταια πλέον
περιμένει το κλειδί της
να γυρίσει ένα τελευταίο αντίο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Η Κυρία Ωντίν

Η Κυρία Ωντίν

Δεν ήταν εκ των χλωμών, των ηδυπαθών
με ματιά από θρύλο, γυναικών.
Ευτραφής - με στήθη αστραφτερά,
με περιφέρειες αξιοπρόσεκτες, με βλέμμα οξύ
και φωνή που ενίοτε τάρασσε τη σιγαλιά.

Είχε την ζέση των νότιων χωρών,
την ορμή της Σικελικής γης·
μα πάντοτε, την ύστατη στιγμή,
αναχωρούσε· δειλία εκ γενετής.

Όλα τα ήθελε και πάντα τα μετέθετε.
“Καλά. Αύριο,” έλεγε, “πιο καλά· αύριο θα τολμήσω.”
Μα το αύριο, ως συνήθως, δεν ερχόταν ποτέ.
Εντός της, ένα βάρος·
μια φωνή - μόνον - μητρική που έλεγε: 
“μη, δεν πρέπει αυτό, πρέπει εκείνο, πρόσεχε.”

Καλή αναμφιβόλως. Πάντα προσέφερε,
κι ας μην της το εζήτησε κανείς.
Μα νευρική, με τις κινήσεις των δακτύλων,
ανυπόμονη - ως όφειλε -
και με μιαν ελαφρά, αλλά διαρκή,
αίσθηση ότι δεν ήταν ποτέ ως έπρεπε,
ή ως την ήθελαν οι άλλοι.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Καποδίστριας στο Ναύπλιο

Ο Καποδίστριας στο Ναύπλιο

Δεν κοιμήθηκε απόψε.
Η νύχτα στενόχωρη, σιωπηλή.
Μέσα στους πέτρινους τοίχους
του ανακτόρου που ποτέ δεν αγάπησε.
Η Ελβετία μακρινή.
Όχι τόσο ως απόσταση, όσο ως τάξις.

Κι αυτοί - μικροί και φωνακλάδες ως είναι -
δεν θέλησαν ποτέ την πολιτεία.
Ήθελαν τ’ άρματά τους ελεύθερα,
τα ταμεία τους αδιευκρίνιστα,
και την εξουσία τους δουλοπρεπή.

Σήκωσε τα μάτια του στο εικονοστάσι.
Ο Χριστός έμενε σιωπηλός, όπως αρμόζει
σε θεούς και κυβερνήτες που δεν ευνοήθηκαν.

Θυμήθηκε ένα γράμμα στη μητέρα του:
“Η Ελλάς δεν είναι ακόμη έτοιμη”.
Μα το καθήκον δεν λογαριάζει ωριμότητες.
Δεν του επετράπη να διαλέξει
ουδέ καιρό μήτε και τρόπο.

Το βράδυ αυτό κάποιοι ψιθύριζαν στην αγορά,
κάποιοι γυάλιζαν το μέταλλο και ορκίζονταν στη νύχτα.

Ίσως το ήξερε.
Μα και να μην το ήξερε, θα περνούσε αύριο πάλι,
όπως πάντα, από την πύλη, με βήμα σταθερό.

Διότι ο τρόπος του ήταν ο τρόπος της σιωπηλής προσφοράς,
της ήρεμης ευθύνης, όχι των μεγάλων λόγων.

Δεν τους μίσησε.
Μα δεν τους ευλόγησε κιόλας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Σκιά του Αλκιβιάδη

 Η Σκιά του Αλκιβιάδη

Στο τέλος, τι μένει;

Ένα πρόσωπο στο νόμισμα
(όχι, δεν είναι δικό μου)
μια στήλη διαγραμμένη
στις Πράξεις της Εκκλησίας.

Και κάτι σπαθιά
(όχι τα δικά μου, οι άλλοι τα σήκωναν)
κάτι κραυγές στους δρόμους όταν περνούσα
ή όταν άλλαζα στρατόπεδο.

Την αλήθεια δεν την αγάπησα.
Ούτε κι αυτή εμένα.
Αλλά ήξερα να μιλώ
και ν’ ανασαίνω τον αέρα
πριν γυρίσει ο άνεμος.

Όχι. Δεν ήμουν προδότης.
Ήμουν εκείνος που δεν άντεχε τα σύνορα
ούτε τα χρώματα.

Με ήθελαν καθαρό.
Όμως δεν υπάρχει καθαρότητα στην Ιστορία.
Μόνο σκοπιμότητα και κακές μεταφράσεις.

(Θυμάσαι τη Σικελία;)
Πόσοι πέθαναν για μια ιδέα που δεν ήταν δική μου.
Εγώ, απλώς, είπα πως ίσως μπορούμε.

Τώρα κάθομαι σε τούτο το καταραμένο σπίτι
στη Θράκη ή στη Μικρά Ασία,
δεν έχει σημασία.

Περιμένω εκείνον που θα ‘ρθει
με το μαχαίρι πίσω απ’ την πλάτη
και θα πιστεύει πως κάνει το σωστό.

(Εγώ θα του χαμογελάσω.
Γιατί δεν θα είναι ο πρώτος.)


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Υστερόγραφο για τον Αλκιβιάδη

Υστερόγραφο για τον Αλκιβιάδη

Τελικά, δεν ήταν σπουδαίος.
Μονάχα χρήσιμος.
Στις μεταβατικές περιόδους
κάποιον χρειάζονται να καίγεται πρώτος.

Ούτε τραγικός.
Απλώς, απρόβλεπτος.

Η Ιστορία δεν τον αγάπησε.
Τον ανέχτηκε.
Όπως ανέχεσαι ένα απαραίτητο ψέμα
σ’ ένα μεγάλο τραπέζι
με πολλούς νεκρούς.

Κι η δόξα;
Ένα προφίλ σε νόμισμα.
Χωρίς βλέμμα ή συναίσθημα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τραγωδίες

Τραγωδίες

Κρίμα να μπαίνουν στο ζύγι
οι ψυχές των νεκρών που ζητούν δικαίωση.

Διπλά νεκρές εκείνες 
οι πολιτικά ελλιποβαρείς.

Σαν την ανάσα στο Χειμώνα
που θλιμμένη παγώνει και βυθίζεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ενδεικτικοί

Οι Ενδεικτικοί
(Εν Αθήναις, 2025)

Οι νέοι - αλήθεια είναι - ζητούν να δουν.
Όχι να ακούσουν,
τα βαρυφορτωμένα λόγια,
τα "πρέπει", τα "όφειλες", τα "όταν ήμουν εγώ",
κουράζουνε την όρεξη
ακόμα και των πλέον ειλικρινών.

Οι νέοι θέλουν τον Πρεσβύτερο
όχι να ομιλεί,
αλλά να διαβαίνει σιωπηλά
- ακόμα και με πόνο -
το δρόμο της αρετής.
Να σηκώνει το βάρος που απαιτεί η θέση του,
χωρίς ανταμοιβές και θεατρινισμούς.

Γιατί τότε, ναι, ο νέος
- κι ας μην το λέγει -
παραδειγματίζεται.
Όχι από το πώς ελέχθη,
μα από το πώς εφάνη.

Κι όμως, πλήθος ενηλίκων, ευσεβών, 
μ’ έτη πολλά και φρόνηση ελάχιστη,
κρατούνε τα αξιώματα σα λάφυρα
και λόγους εκφωνούν
- γεμάτους έπαρση περί αρετής και ήθους -
καθώς στο μεταξύ,
οι πράξεις τους διαψεύδουν τα λεγόμενα.

Κι είναι κρίμα.
Γιατί όταν οι Πρεσβύτεροι σιωπούν
- ακόμα και ομιλούντες -
οι Νέοι μιλούν με τις ζωές τους,
καλύτερα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θάμπος

Θάμπος

Στον καθρέφτη της ημέρας εκείνης 
- όχι, δεν ήταν τίποτε σπουδαίο.
Ένας απλός καθρέφτης τοίχου ήταν. -
ένα βλέμμα μόνο, κάπως θαμπό,
κάπως αδιάφορο, συνηθισμένο,
κι ένα πιάτο στο τραπέζι,
βαρύ, σχεδόν στενάχωρο.

Η φωνή - πάλαι ποτέ μελωδική -
είχε εκείνη την ξηρότητα
των λέξεων που λέγονται από συνήθεια.
Και τα χείλη, κείνα τα χείλη
που γυαλίζανε από πάθος,
τώρα πια λέγανε μονάχα : “καλημέρα”.

Ουδέν συμβάν μέγα. Καμία έκρηξις ερωτική
- καμία έκρηξις γενικώς -
Ο έρωτας, του πρώτου χρόνου,
δεν πέθανε με αίματα ή με κραυγές.
Απλώς - ως από μία κλεπτοχείρα λύθη -
έφυγε σιγά, σχεδόν με σεβασμό.

Τώρα, στα γνώριμα δωμάτια,
που κάποτε αντηχούσαν αγγίγματα και γέλια,
μένει μονάχα η τάξις·
το ρολόι που κτυπά πιστά
και η σιωπή - σοφωτέρα, ἀλλ’ ἀνελεήμων.

Αλλά ίσως - ίσως και όχι - 
κάπου, μέσα στην κόπωση αυτή,
υπάρχει μια μορφή αγάπης διαφορετική·
δε φλέγει, δε μεθά, δεν παρασέρνει,
αλλά δε φεύγει.

Δε φεύγει.

Και ίσως  - ίσως και όχι - 
τούτο να είναι πια και αρκετό.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Αλισάχνη

Αλισάχνη

Το βλέμμα - όχι φωτιά, πιότερο μοιάζει του δειλινού ο ήλιος
που ακουμπά στο δέρμα απαλά, δίχως εγκαύματα,
μια θαλπωρή που μένει,
όπως το αλάτι, όταν το κύμα ξεψυχά.

Δεν ήταν λόγια. Η σιωπή σου ήταν που μιλούσε
κι εγώ, ένας βράχος βουτηγμένος στο νερό,
τη θέρμη σου ένιωσα ν’ αφήνει
πάνω μου μια μνήμη - χρυσή, σχεδόν αόρατη.

Μ’ αγκάλιασε η αύρα σου.
Όχι σαν άνεμος, μα σαν ανάσα
που ψιθυρίζει χωρίς να βαραίνει,
που αγγίζει χωρίς να ζητά.

Σαν αλισάχνη, που γυαλίζει στο φως
και μαρτυρά πως πέρασε από εδώ μια θάλασσα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Που Τελειώνει ο Ουρανός

Που Τελειώνει ο Ουρανός

Είπαν - με στόμφο ειδικού και γνώση -
πως πέρα από την τελευταία κορυφή,
εκεί που η θάλασσα στερεύει,
εκεί τελειώνει ο ουρανός.

Μα εγώ τον είδα μια νυχτιά στη Δαμασκό,
να σέρνεται στα κεραμίδια χαμηλά,
να κρυφοπαίζει στα μάτια των παιδιών 
χωρίς ανάγκη από τελειωμούς.

Τον είδα ακόμη και σε σπίτια ταπεινά,
καθώς το φως περνούσε απ’ το παντζούρι,
και σκόρπιζε - μικρές, αθέλητες ελπίδες.

Όσοι τον μέτρησαν με τους διαβήτες,
όσοι τον είπαν με λόγια ωραία,
- το δίχως άλλο τα ωραία λόγια πάντα βοηθούν -
τον είδαν σαν κάδρο ή σαν τροχιά
που έπρεπε οπωσδήποτε να κλείσει.

Τον βρήκα εκεί όπου οι άνθρωποι
λησμονούνε να κοιτάξουν.
Στα απλά, στα καθημερινά, και σκέφτηκα 
- δίχως βεβαιότητα, όπως πάντα -
πως ίσως ο ουρανός τελειώνει,
όχι στην αναζήτηση, όπως πολλοί νομίζουν,
μα όταν τα μάτια της ψυχής,
στρέφουν το βλέμμα τους αλλού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άνθη

Άνθη
(Τριαντάφυλλο ΙΙ)

Οι γυναίκες που γνώρισα
ήταν σαν τα άνθη του αγρού.
Τις άγγιξα, τις μύρισα,
κάποιες ξάπλωσαν πλάι μου για λίγο.
Μ’ αγάπησαν ίσως.
Δε θυμάμαι.

Ήταν τρυφερές,
ή πρόθυμες ή απλώς περαστικές.
Μα εσύ ήσουν άλλο.

Δε σε άγγιξα, ούτε μια φορά,
κι όμως η σκέψη σου
μ’ έκαψε περισσότερο
απ’ όλα τα κορμιά που με ζεστάναν.

Πέρασες όπως περνά η Άνοιξη,
Χωρίς να σταθεί ένα βλέμμα της.
Είπα κάτι, μ’ έκοψες με την ορμή σου.
Γέλασες.

Κι ακόμα σε βλέπω
σε ξένες γυναίκες,
σ’ ένα άρωμα στον δρόμο,
σ’ ένα χρώμα παπουτσιών,
σ’ ένα θλιμμένο προφίλ στο τραίνο.

Κι όλο λέω να σε ξεχάσω.
Πως ήσουν κι εσύ
ένα άνθος που δεν μάζεψα.

Δε γίνεται.
Είσαι το άνθος που δεν άντεξα να κόψω.
Κι από τότε, ό,τι αγγίζω
σου μοιάζει λίγο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Φορητότητα

Φορητότητα

Κάποτε όλα ήσαν σταθερά.
Το σπίτι, το τραπέζι, το βιβλίο·
το ρολόι στον τοίχο,
οι επιστολές με μελάνι,
τα βλέμματα στις αυλές το σούρουπο.

Εκεί βρισκόταν το κάθε πράγμα·
και εκεί επέστρεφε.
Είχες τόπους και χρόνους,
ήξερες πού τελειώνει η μέρα,
πού ξεκινά ο λόγος και που η σιωπή.

Τώρα, όλα εγίναν φορητά.
Το γραφείο στην παλάμη·
το ρολόι στο βλέφαρο,
τα βιβλία σε γυαλί·
οι φίλοι, μακρινές φωνές σε ασύρματες,
αόρατες κλωστές.

Η μουσική ακούγεται σε ακουστικά, στο δρόμο.
Οι επιστολές έρχονται την νύχτα
και απαντώνται την αυγή.
Οι εικόνες ταξιδεύουν γρηγορότερα απ’ το νου.
Η εργασία σε ακολουθεί στο ταξίδι·
κι ο ύπνος διακόπτεται από ειδοποιήσεις.

“Το φορητόν εγένετο αφόρητον”.
Ό,τι κρατούσες, τώρα σε κρατά.
Ό,τι μετέφερες, τώρα σε μεταφέρει.
Και δύσκολα πια γνωρίζει κανείς
πού ακριβώς κατοικεί -
ή αν ποτέ επιστρέφει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Συλλαλητήριο

Συλλαλητήριο

Είναι η γιαγιά στο κάτω πάτωμα
που έβγαλε από το μπαούλο την κρυφή,
ξεχασμένη από καιρό υπερηφάνεια της
και την άπλωσε στο μπαλκόνι
να ξαεριστεί μαζί με τα σεντόνια της.

Τη φύλαγε μ’ απαντοχή στη ναφθαλίνη,
να μην την φάει ο χρόνος.
Διπλωμένη με προσοχή
πλάι στα υφαντά της όνειρα,
πλάι στους αχάριστους τζεβρέδες
που της χιλιοτρύπησαν τα δάχτυλα.

Την πήρε. Την έκανε κομμάτια
κι άρχισε να ραίνει
τους ανθρώπους που περνούσαν
με δάκρυα και ψυχή.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Πανοπλία

Η Πανοπλία

Κείνος ο άνθρωπος, Ευάγγελος Λυσίμαχος 
θαρρώ πως ήταν το όνομά του, ευγενής και σοβαρός,
από τη νιότη του απέκτησε μια πανοπλία λαμπρή·
φτιαγμένη στην Σκυθία, λέγαν, από τεχνίτες ξακουστούς -
από στιλπνό ασήμι και χάλκινο φινίρισμα με σμάλτα βαθυγάλανα.

Τη φόρεσε περήφανος, κι όλοι τον θαύμαζαν.
Μα σαν πλησίασαν οι πρώτες μάχες,
είδε πως “ο καιρός δεν είναι ευνοϊκός,
και πως το στράτευμα ακόμη δεν είν’ έτοιμο”.

Ύστερα πάλι, όταν το πεδίο της μάχης άνοιγε μπροστά του,
θυμήθηκε πως είχε στην πόλη υποχρεώσεις -
να φροντίσει τα του οίκου του, να τακτοποιήσει τα κτήματα.
Κι όταν πάλι έφυγαν οι εχθροί,
είπε πως “δεν χρειάστηκε πια· ησύχασε ο τόπος”.

Χρόνια περνούσαν. Δικαιολογίες πάντα ευγενείς
άλλοτε η ασθένεια, άλλοτε “η στρατηγική
είναι νίκη της υπομονής κι όχι του ξίφους”.

Κι η πανοπλία έμενε άσπιλη, καινούρια·
ούτε γρατζουνιά, ούτε ίχνος κόπου ή μάχης -
αψεγάδιαστη, όπως την πρώτη της ημέρα.

Τώρα πια γέροντας, την δείχνει στα εγγόνια του·
κι λέγει με μειδίαμα: “Δεν χρειάστηκε ποτέ.
Προτίμησα τη σύνεση, αντί τον άμυαλο ηρωισμό”.

Μα όσοι γνωρίζουν, κρυφογελούν·
διότι βέβαια, η πανοπλία δεν προοριζόταν
μόνο να φαίνεται ωραία μέσα στες θήκες.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς