Είδα Μονόκερους

Είδα Μονόκερους

Είδα μονόκερους να πίνουν πετρέλαιο
μέσα σε κρυστάλλινα φλιτζάνια σιωπής.
Χόρευαν σε ταράτσες από ξεχασμένα όνειρα,
και στα πέτα τους ήταν ραμμένα χαρτάκια
με αριθμούς προτεραιότητας.

Ένας άντρας με ουρά ψαριού
τους κυνηγούσε μ' ένα δίχτυ φτιαγμένο
από λόγια που δεν είπε ποτέ στη μάνα του.

Κάθε που έφτανε κοντά,
το σύμπαν μετακινούσε τα σύνορά του.

Είδα ανθρώπους να φυτεύουν σκάλες στον ουρανό,
να ανεβαίνουν χωρίς σκαλοπάτια,
πιστεύοντας πως η βαρύτητα είναι παρεξήγηση
κι η θέληση αλεξίπτωτο.

Ένας μάλιστα, έδεσε ένα ρολόι στο στήθος του
και φώναζε:
«Δες! Χτυπάει! Άρα προχωρώ!».

Μα οι μονόκεροι γελούσαν,
ή έκλαιγαν, δεν είμαι σίγουρος.
Τα δάκρυά τους έγιναν αστέρια
που κανείς δεν θα φτάσει.

Έτρεξα κι εγώ μαζί τους,
φορώντας ένα καπέλο από αποτυχίες
και δύο κίτρινες μπότες γεμάτες σκοπό.

Γιατί το να μην φτάσεις είναι άλλο
από το να μην ξεκινήσεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς