Wi-Fi και Άλλα

Wi-Fi και Άλλα

Τα μάτια, οθόνες κινητού.
Ανοιγοκλείνουν με φωτεινότητα στο auto.
Scrollάρουν πάνω κάτω.
Όπως η ζωή στο Tik Tok.

Το χέρι κεραία,
σηκωμένο ψηλά ψάχνει το σήμα
όπως ο ναυαγός το καράβι στον ορίζοντα.

Ο εγκέφαλος,
- όσος απέμεινε -
storage cloud με περιορισμένη
δυνατότητα αποθήκευσης.
- Θέλει Upgrade σε Pro -

Οι σκέψεις ανοιχτά tabs,
πάντα τρέχουν στο background.
Και ποτέ δεν κάνεις restart
να μη χαθεί η cache.

Η καρδιά αθόρυβη πλέον
ρυθμισμένη στη δόνηση.
Χτυπάει μόνο όταν έρθει μήνυμα.
Τότε μονάχα βαϊμπάρει.

Το στόμα,
φωνητική αναζήτηση.
Δεν λέει πια “Καλημέρα”,
μιλάει τις ειδοποιήσεις 
με εξελιγμένες ai φωνές.

Τα πόδια μετρητές βημάτων.
Δεν πάνε πουθενά
αν δεν υπάρχει GPS.
Αν βγεις από το Google Maps,
χάνεσαι σαν κόκκος άμμου σε παραλία.

Η ψυχή Wi-Fi protected.
Χρειάζεται κωδικό για να μπεις.
Αν τον ξεχάσεις,
πρέπει να γυρίσεις στις
εργοστασιακές ρυθμίσεις.

Το γέλιο emoji.
Κίτρινο, στρογγυλό,
που δεν βγαίνει ποτέ από τον λαιμό.
Πάλι καλά που υπάρχει κι αυτό
για μια κάποια
κατανόηση των συναισθημάτων.

Αν τους τραβήξεις την πρίζα,
πέφτουν κάτω
όπως τα Sims χωρίς μπάρα ενέργειας.
Η ίδια η ζωή ένα story ή ένα reel
δεν αξίζει αν δεν πάρει
views και likes.

Και κάπου μέσα σ’ όλο αυτό,
ένα περιστέρι περνάει απ’ το παράθυρο.
Κανείς δεν το βλέπει.
Δεν έχει QR code.
Δε σκανάρεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς