Εραστές στον Πόλεμο

Εραστές στον Πόλεμο

Δεν είχε στο δωμάτιο φως,
μόνο αντανάκλαση από κάτι
που καιγόταν μέσα τους
κι αυτό ήταν αρκετό.

Η επιθυμία
ξεκίνησε από το βήμα.
Εκείνο το μικρό, αποφασιστικό βήμα
που κόβει τη σκέψη στη μέση
και κάνει το σώμα να θυμάται τι ήρθε να κάνει.

Κανείς δεν περίμενε.
Δεν υπήρχε χρόνος
ούτε στάδια, ούτε τελετουργικά
παρά μόνο η αναγκαία κίνηση.

Τον άρπαξε απ’ τον γιακά
για να τον προκαλέσει.
Κι εκείνος απάντησε
με τα δόντια στον ώμο της.
Ούτε φιλί, ούτε χάδι
μόνο το σημάδι που έλεγε:
“Εδώ είμαι,
και θα με θυμάσαι απόψε”

Δεν είχε πρόλογο, ούτε χάδι εισαγωγής
μονάχα δυο χείλη που διεκδίκησαν
για να πάρουν. 

Τα χέρια,
ξεκούμπωναν, τραβούσαν,
γκρέμιζαν ρούχα και ενοχές μαζί.
Όχι τρυφερά, μα σίγουρα,
γνώριζαν πού να σφίξουν, 
πού να τραβήξουν, πού να κρατήσουν
σαν να εξουσίαζαν την ίδια τη στιγμή απ’ τον λαιμό. 

Τα σώματα ενώθηκαν για να καούν.
Διεκδικούσαν το ένα στο άλλο
χωρίς περιττές ευγένειες,
χωρίς μεταφορές,
όλα στο παρόν, όλα στο τώρα.

Δεν ακουμπήσαν απαλά. 
Βρόντηξαν σαν σύννεφο που σκάει πάνω σε στέγη.
Όλα υγρά, όλα θερμά,
όλα απροστάτευτα.

Το κορμί της δίπλωνε υποτακτικά μα όχι αδύναμα.
Σαν τόξο που τραβιέται για να εκτοξεύσει
Κι εκείνος δε ζήτησε άδεια.
Δεν ήθελε συναίνεση, την είχε ήδη,
στην ανάσα της που άλλαζε ρυθμό
στον τρόπο που το σώμα της τον δέχτηκε
πριν καν την αγγίξει.

Ένα δαχτυλίδι από πόδια
δεν του επέτρεπε να φύγει.
Κι εκείνος δεν αγαπούσε, καταλάμβανε.

Έσπαγε η σιωπή
με κοφτές φωνές  που δεν ήταν κραυγές.
Ήταν όρκοι
Και κάθε ώθηση ήταν επίθεση
αλλά και υπόσχεση.

Και το τέλος δεν ήταν λύτρωση.
Ήταν κατάρρευση.

Τα σώματά τους έμειναν
σα κουρασμένα σπαθιά στο νοτισμένο χώμα.
Ήσυχα κι εξαντλημένα.

Αν τους έβλεπε κανείς
θα έλεγε πως σώθηκαν απ’ τον πόλεμο.
Ενώ το αντίθετο συνέβη.

Τον έζησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς