Το Σχισμένο Φόρεμα

Το Σχισμένο Φόρεμα

Στο τέλος του κήπου
υπήρχε ένα πηγάδι.
Ήσυχο, πάντα γεμάτο,
όχι βαθύ, ασφαλές,
και πάντα παρόν.
Το νερό του δεν άλλαζε γεύση,
ούτε θερμοκρασία.
Μπορούσες να το πιεις άφοβα.

Απέναντι,
στον τοίχο με τους ξεχασμένους καθρέφτες,
υπήρχε ένας ραγισμένος.
Αντανακλούσε ένα φως που δεν υπήρχε στον κήπο.
Κι αν τον κοιτούσες πολύ,
ένιωθες να φεύγεις απ’ το σώμα σου.

Το φόρεμα της κρεμόταν σε δύο γάντζους,
ο ένας ξύλινος, στρογγυλός,
λείος και ασφαλής.
Ο άλλος λίγο ταλαιπωρημένος,
με μυτερή άκρη που τρυπούσε
λίγο το ύφασμα κάθε φορά,
μα φωτεινός και ηγετικός.

Τα βράδια,
το πηγάδι μιλούσε με σταγόνες.
Ο καθρέφτης, με θραύσματα εικόνων.
Και τα δύο την καλούσαν:
το ένα για να γείρει,
το άλλο για να καεί.

Κι εκείνη στάθηκε ανάμεσά τους,
γυμνή,
με το φόρεμά της σκισμένο,
να το κρατά από τη μέση,
σαν να 'θελε να φύγει
και προς τις δύο κατευθύνσεις.

- Ταυτόχρονα -


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς