Εραστές στην Ειρήνη

Εραστές στην Ειρήνη

Αγγίζει την άκρη του ώμου
σαν να ζητά
μα και σαν να του ανήκει.

Η άκρη ενός δαχτύλου διατρέχει
τη γραμμή όπου τελειώνει η ανάσα
και αρχίζει η αναμονή.

Όλα λέγονται
στον τρόπο που γέρνει ελαφρά ο λαιμός
στον παλμό που αυξάνεται
χωρίς λογική, χωρίς ντροπή,

Δε μιλούν.
Οι λέξεις περιττεύουν σ’ αυτές τις στιγμές.
Αρκεί ο τρόπος που ενώνονται οι ανάσες,
ο ρυθμός που αλλάζει καθώς το σώμα μαθαίνει.

Τα χείλη, ούτε βιαστικά, ούτε αθώα
ψάχνουν να μάθουν πριν κατακτήσουν.
Δοκιμάζουν τις λέξεις στο λαιμό της,
και τα θέλω στους ώμους της.

Τα ρούχα αφήνονται,
σαν φύλλα που πέφτουν μόνα τους
ήσυχα, αθόρυβα.
Να μη χαλάσουν τη στιγμή.

Κι εκεί, το πρώτο άγγιγμα χωρίς ύφασμα.

Το στήθος, ο λαιμός,
οι μηροί που σφίγγουν σιγά
και τρέμουν λίγο από αναμονή.

Το στόμα δεν φιλά μόνο,
ψάχνει, ζητάει, με μικρές ερωτήσεις.
Η γλώσσα, ένας λεπτός αγωγός
που φέρνει ρίγος όπου αγγίζει.

Τα χέρια ανοίγουν σιγά
σαν παράθυρα στο βραδινό αεράκι.
Τώρα πια δε ρωτούν, οδηγούν.
Όλα είναι εύθραυστα
μα τίποτα δεν σπάει ετούτη την ώρα.

Το φως παίρνει τη θέση του στο δωμάτιο.
Τραβιέται πίσω
όπως το κύμα που ξέρει πως έρχεται πλημμυρίδα.

Το ένα σώμα βρίσκει το άλλο
όχι βιαστικά αλλά με βεβαιότητα.
Σα να το ήξεραν από πάντα,
σα να περίμεναν απλώς την ευκαιρία.

Και καθώς ενώνονται,
δεν υπάρχει δύναμη.
Μόνο παράδοση.
Καμία υποταγή.
Μια συμφωνία των αισθήσεων,
μια πάλη που δεν έχει νικητή.

Κάθε κίνηση, χορός χωρίς μουσική
κάθε ανάσα, στίχος δίχως λέξεις.

Και όταν έρχεται η στιγμή
που η κραυγή συγκρατείται
για να χαθεί μέσα στα σώματα
εκεί που ξεκινούν όλα,
τότε, ο χρόνος παγώνει.

Δεν είναι τέλος, είναι αναγέννηση.
Τα πάντα σβήνουν για λίγο
σαν να κλείνει ο κόσμος τα μάτια
κι όταν τ’ ανοίξει, είναι όλα αλλιώς

Εκείνη γέρνει.
Εκείνος ανασαίνει.
Και το σεντόνι
κρατά τα σημάδια τους,
σα ποίημα που γράφτηκε
μόνο για εκείνους.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς