Με τον Ηλίθιο

Με τον Ηλίθιο

Τον συνάντησα.
- δεν ήταν και δύσκολο. -
Κυκλοφορούν παντού·
σε αίθουσες, σε καφενεία,
σε γραφεία με τίτλους και καθίσματα δερμάτινα.

Μιλούσε πολύ.
Με πάθος,
σα να ήθελε απελπισμένα να γεμίσει το κενό.
Με λόγια. Με απόψεις. Με σιγουριές.
Περισσότερες σιγουριές απ’ όσες αντέχει το σύμπαν.

Έμεινα να τον ακούσω.
Πίστεψα για λίγο
πως η υπομονή είναι αρετή,
ή ίσως μια μορφή καλλιέργειας.
Μα η ανοησία, φίλε μου,
δεν καλλιεργείται,
θεριεύει.

Του μίλησα λογικά.
Του έθεσα ερωτήματα απλά.
Μα εκείνος απαντούσε όπως το ρολόι της γιαγιάς μου:
Ακατάπαυστα!

Κάποια στιγμή είπα να φύγω.
Είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο ζωής.
Κι αυτή, ως γνωστόν, δεν ανακυκλώνεται.

Έτσι έμαθα:
πως ο διάλογος με τον ηλίθιο
δεν είναι ούτε χρήσιμος ούτε επιμορφωτικός.
Είναι παγίδα.
Και εσύ ο αφελής ποντικός
που την πλησιάζει από… ενδιαφέρον.

Τώρα, όταν τους βλέπω,
χαμογελώ ευγενικά.
Ίσως γνέψω,
ίσως πω κάτι ακατανόητο, κάτι σαν :
“Η γεωμετρία της ψυχής είναι πολυεδρική”.

Τους μπερδεύει.
Σου επιτρέπει να φύγεις νικητής.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς