Δείπνον

Δείπνον

Πλύθηκαν τ’ ασημικά με προσοχή,
και το κρασί ψύχθηκε από νωρίς,
μήπως και φανεί ο επισκέπτης πρόωρα
- πράγμα σπάνιο, αλλά όχι αδιανόητο.

Τα ρούχα, τα καλά, βγήκαν απ’ τη ναφθαλίνη
με μιαν ιερότητα θεατρική,
κι ένα λευκό τραπεζομάντιλο στρώθηκε,
κειμήλιο από καιρούς
που οι προσκλήσεις είχαν ακόμα σημασία.

Ένα προς ένα ετέθησαν τα πιάτα·
όχι εκείνα τα καθημερινά, τα χλωμά,
μα τα λιγοστά, τα εκλεκτά,
που προορίζονται "διά περίστασιν".

Η κουζίνα γέμισε αρώματα,
με ζήλο σχεδόν αρχαϊκό·
λες και δεν θα ‘ρχόταν άνθρωπος να φάγει,
μα κάποιος πρέσβης από τις πόλεις τις παλιές
ή ένας φίλος που είχε προ πολλού πεθάνει
κι είπε απόψε να επιστρέψει
μόνον για δείπνον.

Και τότε ένα μήνυμα:
"Λυπάμαι, δεν θα τα καταφέρω απόψε.
Αναβάλουμε; Θα τα πούμε."

Έμεινα εκεί, με το τηλέφωνο ακόμα στο χέρι.
Ούτε λύπη, ούτε θυμός,
παρά μια ήρεμη απορία:
γιατί, άραγε, να ξαναμπώ στον κόπο;

Κι όμως, με μια κάποια αυστηρότητα (ίσως γελοία),
κάθισα στην κεφαλή του τραπεζιού,
και άρχισα να τρώγω μόνος,
τηρώντας όλα τα έθιμα που γνώριζα
- σαν να ήταν πράγματι παρών.

Διότι, εν τέλει,
η προετοιμασία είναι η μόνη βεβαιότης.
Ο επισκέπτης, 
- όπως κάθε επισκέπτης -
 είναι υπόθεση πιθανή,
όχι όμως και βεβαία.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς