Το Ανεκπλήρωτο

Το Ανεκπλήρωτο
(με το σπασμένο φλάουτο του Ν.Ε.)

Ένα λεμόνι ανεβαίνει τη σκάλα
φορώντας στολή ταχυδρόμου.
Κρατάει ένα γράμμα που
ποτέ δεν θα παραδοθεί.

Οι ώρες λιποτακτούν
απ’ το ρολόι της γιαγιάς.
Το πιάνο γεμάτο μέλισσες
που έμαθαν να παίζουν Μπαχ,
χωρίς να διαβάζουν παρτιτούρες.

Στην ταράτσα ένας αστροναύτης
σκάβει το χώμα με κουτάλι
και ψιθυρίζει το όνομά σου
σε μια γλώσσα που δεν εφευρέθηκε ακόμη.

Μια γυναίκα
με πόδια από μάρμαρο και μαλλιά από μαύρα ψίχουλα
μου λέει: "ήσουν εκεί, αλλά δεν σε είδα"
κι εγώ της απαντώ:
"δεν ήμουν, αλλά σε περίμενα"

Το ανεκπλήρωτο έχει τη γεύση
ψαριού που κάηκε στον φούρνο
ενώ κοιτούσαμε τη δύση
και νομίζαμε πως είναι ανατολή.

Και στο τέλος
μια παλιά φωτογραφία
χωρίς πρόσωπα
μόνο ένα σύννεφο
κι ένα βέλος που δείχνει
προς τη λάθος κατεύθυνση.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς