Ο Ακροβάτης στις Στέγες

Ο Ακροβάτης στις Στέγες

Υπάρχει ένας άνθρωπος
που περνά τη ζωή του πηδώντας από στέγη σε στέγη.
Όχι με την ορμή του δραπέτη,
αλλά με τη σιωπηλή αξιοπρέπεια εκείνων
που αρνήθηκαν τη βεβαιότητα της ασφάλτου.

Δεν τον είδε κανείς να πατά σε πεζοδρόμιο·
ούτε να κοντοστέκεται σε γωνίες
που μυρίζουν καυσαέριο και συμβιβασμό,
ούτε να προσμένει για πράσινα φανάρια 
ή κουρασμένες χειραψίες σε τυπικές εισόδους κτιρίων.

Αντιθέτως, με την πειθαρχία χελιδονιού
και την απουσία ονόματος,
διασχίζει τους τσίγκινους ορίζοντες της πόλης,
αφήνοντας πίσω του μονάχα μια υπόνοια βημάτων
και μια σκιά που οι κεραίες δεν κατάφεραν ποτέ να φυλακίσουν.

Τα χέρια του έχουν πιάσει μόνο καπνούς και φεγγάρια,
κι η καρδιά του - αν πλέον έχει -
μοιάζει με ξύλινο δοκάρι που τρίζει
κάθε φορά που φυσάει ο άνεμος της ανάμνησης.

Δεν έμαθε να κατεβαίνει σκάλες·
αντί για κάθοδο, πάντα διάλεγε την πλάγια πτήση,
σαν να φοβόταν πως ο δρόμος
- εκείνος ο παλιός δρόμος με τις χαρακιές και τις πτώσεις -
θα τον ρούφαγε μέσα του, όπως η γη ρουφά
τις ξεχασμένες στάλες μετά τη βροχή.

Κάποιοι λένε πως τον είδαν,
ένα σούρουπο που τα σύννεφα βάφονταν
με τη σκουριά των παλιών πραγμάτων,
να στέκεται ακίνητος στην άκρη μιας στέγης.

Να κοιτά κάτω, προς τα φώτα των σπιτιών και των ανθρώπων,
ούτε νοσταλγικά, ούτε ζηλόφθονα,
αλλά μ’ εκείνη την ελαφρά κλίση της κεφαλής
που έχουν οι άγγελοι λίγο πριν αποχωρήσουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς