Να Φεύγεις

Να Φεύγεις

Να φεύγεις,
πριν η καρέκλα κρατήσει το σχήμα σου,
πριν το φλιτζάνι συνηθίσει τα χείλη σου,
και πριν
- πολύ πριν -
το χέρι γίνει έπιπλο
και το σώμα διακόσμηση.

Να φεύγεις,
όταν ακόμη το κρεβάτι τρίζει σαν ερώτηση,
και όχι σαν συμπέρασμα.

Πριν γεμίσουν τα συρτάρια με λόγια ψιλά
και εισιτήρια που δεν χρειάστηκες ποτέ.
Πριν μυρίσει ο αέρας από τις λέξεις που δεν είπες
και κόλλησαν στους τοίχους σα μούχλα.

Να φεύγεις,
όταν ακόμη θυμάσαι γιατί ήρθες.

Να φεύγεις, με χάρη.
Όπως φεύγουν οι ηθοποιοί από σκηνές
που δεν γράφτηκαν για αυτούς
κι όμως τις τίμησαν με σιωπή κι αξιοπρέπεια.

Κι αν σε ρωτήσουν “γιατί;”
Χαμογέλα και πες
“Για να μην αναρωτιέμαι μετά, γιατί έμεινα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς