Ο Άνθρωπος με το Φως

Ο Άνθρωπος με το Φως

Ήταν κάποιος που κρατούσε τη μέρα
μ’ ένα χαμόγελο ραμμένο από αστέρια,
στις χούφτες του οι άλλοι ξεδιψούσαν
αδιαφορώντας αν κι εκείνος δίψαγε πολύ.

Έστρωνε δρόμους από όνειρα
έβαζε φωτιά σε σβησμένες ψυχές,
και μέσα του φυσούσε βοριάς
δυνατός μα αφανής.

Δεν είπε "βόηθα με" ποτέ.
- δεν ήθελε -
Δεν ήθελε να σβήσει το φως
που κουβαλούσε για τους άλλους.

Ίσως, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι,
κάποιος τον είδε κι ας μη μίλησε.
Ίσως ένα κορίτσι,
να του ‘δωσε ένα χαρτί τσαλακωμένο
με μια ζωγραφιά που έγραφε
"σ’ ευχαριστώ".

Κι ίσως αυτό να του‘φτανε.
Ή μπορεί κι όχι.

Κι εκείνος συνέχισε 
με τα χέρια γεμάτα προσφορές,
και την καρδιά του ένα νησί
που ποτέ του δεν ζήτησε να βρεθεί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς