Μπορώ και να Υπάρχω

Μπορώ και να Υπάρχω

Είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος
που σκοντάφτει στην πέτρα
και μετά την κλωτσά
λες κι έφταιγε εκείνη.

Κάποιες μέρες
φοράω την αξιοπρέπειά μου ανάποδα
και με κοιτούν περίεργα τα δέντρα.

Όταν μιλάω με βεβαιότητα,
ξέρω πως μέσα μου γελά
το πιο γελοίο μου κομμάτι.

Έχω πιστέψει
πως είμαι αναγκαίος
κι ύστερα βλέπω τον ήλιο να ανατέλλει
χωρίς να ρωτήσει καν αν υπάρχω.

Κι όμως, αυτή η μικρή μου βλακεία
 - που την κουβαλώ όπως το σακάκι στον ώμο -
με σώζει.

Γιατί όταν γελάω με μένα,
δεν με φοβάμαι.
Κι όταν δεν με φοβάμαι,
ίσως να μπορώ και να υπάρχω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Σχισμένο Φόρεμα

Το Σχισμένο Φόρεμα

Στο τέλος του κήπου
υπήρχε ένα πηγάδι.
Ήσυχο, πάντα γεμάτο,
όχι βαθύ, ασφαλές,
και πάντα παρόν.
Το νερό του δεν άλλαζε γεύση,
ούτε θερμοκρασία.
Μπορούσες να το πιεις άφοβα.

Απέναντι,
στον τοίχο με τους ξεχασμένους καθρέφτες,
υπήρχε ένας ραγισμένος.
Αντανακλούσε ένα φως που δεν υπήρχε στον κήπο.
Κι αν τον κοιτούσες πολύ,
ένιωθες να φεύγεις απ’ το σώμα σου.

Το φόρεμα της κρεμόταν σε δύο γάντζους,
ο ένας ξύλινος, στρογγυλός,
λείος και ασφαλής.
Ο άλλος λίγο ταλαιπωρημένος,
με μυτερή άκρη που τρυπούσε
λίγο το ύφασμα κάθε φορά,
μα φωτεινός και ηγετικός.

Τα βράδια,
το πηγάδι μιλούσε με σταγόνες.
Ο καθρέφτης, με θραύσματα εικόνων.
Και τα δύο την καλούσαν:
το ένα για να γείρει,
το άλλο για να καεί.

Κι εκείνη στάθηκε ανάμεσά τους,
γυμνή,
με το φόρεμά της σκισμένο,
να το κρατά από τη μέση,
σαν να 'θελε να φύγει
και προς τις δύο κατευθύνσεις.

- Ταυτόχρονα -


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Είδα Μονόκερους

Είδα Μονόκερους

Είδα μονόκερους να πίνουν πετρέλαιο
μέσα σε κρυστάλλινα φλιτζάνια σιωπής.
Χόρευαν σε ταράτσες από ξεχασμένα όνειρα,
και στα πέτα τους ήταν ραμμένα χαρτάκια
με αριθμούς προτεραιότητας.

Ένας άντρας με ουρά ψαριού
τους κυνηγούσε μ' ένα δίχτυ φτιαγμένο
από λόγια που δεν είπε ποτέ στη μάνα του.

Κάθε που έφτανε κοντά,
το σύμπαν μετακινούσε τα σύνορά του.

Είδα ανθρώπους να φυτεύουν σκάλες στον ουρανό,
να ανεβαίνουν χωρίς σκαλοπάτια,
πιστεύοντας πως η βαρύτητα είναι παρεξήγηση
κι η θέληση αλεξίπτωτο.

Ένας μάλιστα, έδεσε ένα ρολόι στο στήθος του
και φώναζε:
«Δες! Χτυπάει! Άρα προχωρώ!».

Μα οι μονόκεροι γελούσαν,
ή έκλαιγαν, δεν είμαι σίγουρος.
Τα δάκρυά τους έγιναν αστέρια
που κανείς δεν θα φτάσει.

Έτρεξα κι εγώ μαζί τους,
φορώντας ένα καπέλο από αποτυχίες
και δύο κίτρινες μπότες γεμάτες σκοπό.

Γιατί το να μην φτάσεις είναι άλλο
από το να μην ξεκινήσεις.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άκου Λίγο

Άκου Λίγο

Άκου λίγο.
Μη βολεύεσαι στο ίσιο.
Το ίσιο είναι δρόμος πλήξης.

Μην εξισώνεσαι με το μέτριο.
Μην το υιοθετείς.
Θέλει να δείχνει γενναίο.
- Δεν είναι -
Ακόμα κι αν δε φοράει προσωπεία,
μυρίζει φόβο.

Το ύψος πονά.
Μα είναι το μόνο που βλέπει το γαλάζιο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Με τον Ηλίθιο

Με τον Ηλίθιο

Τον συνάντησα.
- δεν ήταν και δύσκολο. -
Κυκλοφορούν παντού·
σε αίθουσες, σε καφενεία,
σε γραφεία με τίτλους και καθίσματα δερμάτινα.

Μιλούσε πολύ.
Με πάθος,
σα να ήθελε απελπισμένα να γεμίσει το κενό.
Με λόγια. Με απόψεις. Με σιγουριές.
Περισσότερες σιγουριές απ’ όσες αντέχει το σύμπαν.

Έμεινα να τον ακούσω.
Πίστεψα για λίγο
πως η υπομονή είναι αρετή,
ή ίσως μια μορφή καλλιέργειας.
Μα η ανοησία, φίλε μου,
δεν καλλιεργείται,
θεριεύει.

Του μίλησα λογικά.
Του έθεσα ερωτήματα απλά.
Μα εκείνος απαντούσε όπως το ρολόι της γιαγιάς μου:
Ακατάπαυστα!

Κάποια στιγμή είπα να φύγω.
Είχε περάσει ήδη ένα τέταρτο ζωής.
Κι αυτή, ως γνωστόν, δεν ανακυκλώνεται.

Έτσι έμαθα:
πως ο διάλογος με τον ηλίθιο
δεν είναι ούτε χρήσιμος ούτε επιμορφωτικός.
Είναι παγίδα.
Και εσύ ο αφελής ποντικός
που την πλησιάζει από… ενδιαφέρον.

Τώρα, όταν τους βλέπω,
χαμογελώ ευγενικά.
Ίσως γνέψω,
ίσως πω κάτι ακατανόητο, κάτι σαν :
“Η γεωμετρία της ψυχής είναι πολυεδρική”.

Τους μπερδεύει.
Σου επιτρέπει να φύγεις νικητής.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε Ψυχή Μου

Ζήσε, ψυχή μου,
σα να μην έχει ο χρόνος σκιά.

Σαν να γεννήθηκες από άνεμο
που δε φυλακίζεται,
από φλόγα που δε γνωρίζει το όριο
ούτε συμβιβασμό.

Μην ψιθυρίζεις τη ζωή,
τραγούδα την.
Με χείλη άδολα,
με μια τόλμη πρωτόγνωρη
να κοιτάζει κατάματα το φως
χωρίς να δακρύζει.

Μη φείδεσαι λέξεις.
Πες "σ’ αγαπώ”, “σε χρειάζομαι”, “σε θέλω”
πριν προλάβει το αύριο
να γίνει κορνίζα.

Μη συμβιβάζεσαι 
μετρώντας τα λόγια των άλλων.
Ο κόσμος θα μιλήσει
ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις.
Ας μιλήσει γι’ αυτό που είσαι,
κι όχι γι’ αυτό που φοβήθηκες να γίνεις.

Χόρεψε,
έστω και μόνη,
στη βροχή που όλοι αποφεύγουν.
Πάρε την Άνοιξη και μοίρασέ την
στους “φτωχούς”.

Και σαν έρθει το βράδυ, να λες:

"Έζησα.
Όχι σιωπηλά. Όχι δειλά.
Σαν αστραπή μέσα στη θύελλα.
Ολόφωτη.
Ελεύθερη."


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Ήταν λαμπρός σαν ήλιος
το λιοντάρι της κοιλάδας·
είχε μάθει να συντρίβει,
να ορίζει, να τρέφεται απ’ τον φόβο.

Μα μιαν αυγή
σαν έσκυβε στη λίμνη για να πιει,
είδε να πλέει ένας κύκνος.
Ήσυχος. Αιθέριος.
Με λευκά φτερά που δεν γνώριζαν ψεγάδι.

Δεν μίλησαν.

Ο κύκνος κράτησε απόσταση,
σαν να του έγνεφε:
“Μην έρθεις κοντά·
το νερό δεν σε σηκώνει.”

Μα το λιοντάρι δεν ήξερε το λίγο.
Περνούσε μέρες στις όχθες
με λουλούδια σπασμένα στα δόντια
κι άκομψες προσφορές.

Την Άνοιξη, προσπάθησε να κολυμπήσει.
Το νερό δεν σήκωσε το βάρος του.
Πνίγηκε ο βρυχηθμός του·
η χρυσή του χαίτη έσταζε αδυναμία.
Ο κύκνος πλησίασε.
από κάτι που έμοιαζε με δέος.

“Γιατί με θες;” ρώτησε.
“Γιατί είσαι ό,τι δεν μπορώ να κρατήσω
και γιατί δεν με φοβήθηκες.”
είπε το λιοντάρι.

Έμειναν έτσι έως το τέλος,
ο ένας στην όχθη, ο άλλος στο νερό·
χωρισμένοι απ’ το στοιχείο τους
ενωμένοι απ’ το ανέφικτο.

Και λένε πως αν ακούσεις καλά,
τα βράδια ακούγεται ένας βρυχηθμός που δεν είναι απειλή,
κι ένα τραγούδι κύκνου που δεν είναι θρήνος.

Ύμνοι
στο πείσμα ενός έρωτα
που αρνήθηκε να γίνει λογικός.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Συμπόσιο των Ζώων

Το Συμπόσιο των Ζώων

Μια φορά, λέει, ο Λύκος κάλεσε φίλους
στο ξέφωτο του Δάσους των Εποχών.
Ήταν τότε που κουβαλούσε σάρκα στα δόντια
και τα νύχια του έλαμπαν απ’ τα πρόσφατα κυνήγια.

Ήρθαν όλοι:
ο Αλεπού με τα πονηρά της χαμόγελα,
ο Πίθηκος που χειροκροτούσε χωρίς λόγο,
ο Σκατζόχοιρος με καρφιτσωμένα κομπλιμέντα στ’ αγκάθια του,
κι η Κουκουβάγια που ήξερε τα πάντα
αλλά μιλούσε μόνο όταν την άκουγαν.

Έφαγαν, ήπιαν, φώναζαν “Στην υγεία του φίλου μας”
κι έκρυβαν νύχια κάτω απ’ το τραπέζι.
“Όσο σφάζεις, θα ‘χουμε να τρώμε”,
είπαν, κι ο Λύκος τους χαμογέλασε με δόντια εκτεθειμένα.

Μα ήρθε χειμώνας.
Ο Λύκος αρρώστησε, δεν κυνηγούσε πια.
Η ανάσα του μύριζε φόβο.
Τα μάτια του βράχηκαν και θάμπωσαν.

Τότε η Αλεπού είπε: “Έχω υποχρεώσεις”.
Ο Πίθηκος βρήκε νέο ήρωα να θαυμάσει.
Ο Σκατζόχοιρος χώθηκε στη σιωπή.
Και η Κουκουβάγια… πέταξε ψηλά.
“Έτσι είναι η ζωή”, φώναξε.

Ο Λύκος έμεινε μόνος,
να μασάει τις αναμνήσεις τους,
σαν ξεραμένα κόκκαλα.

Μα δεν πέθανε.

Έμαθε να ζει με άδειο στομάχι
και γεμάτο μυαλό.
Και κάπου-κάπου,
τους βλέπει απ’ το λόφο να χαχανίζουν σε ξένα τραπέζια
πάντα με κάποιον καινούργιο Λύκο
που ακόμα σκοτώνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Υπομένων

Υπομένων

Υπομένω
όπως ο λίθος υπομένει το κύμα
κι ο ήλιος τη νύχτα ώσπου να την κάνει φως.

Υπέμενα
όταν τα πέλματά μου έκαιγε η ανάγκη
κι οι μέρες ήταν άηχες και χωρίς έλεος.

Υπέμεινα
όπως ο Θεός υπέμεινε σαν άνθρωπος
κι ο άνεμος σ’ ένα φύλλο που δεν πέφτει.

Θα υπομένω
όπως ο λόγος που δεν είπα ακόμη
κι η πληγή που δεν έκλεισε.

Είχα υπομείνει
τη σιωπή, την ορφάνια του ψέμματος,
την ντροπή της αλήθειας.

Έχω υπομείνει
αστραπές που ανέβαιναν ψηλά,
κι είπα: "Ιδού η ζωή."

Θα έχω υπομείνει
όσα δεν έμαθαν οι λέξεις να φέρουν,
όσα δεν έκλαψε η θάλασσα εκείνη
που θέριευε μέσα μου.

Αν υπομείνω ακόμη,
θα γεννηθεί ένα καινούργιο φως
που να μου μοιάζει.

Να υπομένω λοιπόν,
όπως ο άνθρωπος στο θαύμα,
όπως ο στίχος στη σιωπή του.

Εάν υπέμεινα μία φορά,
θα υπομείνω πάλι.
Έστω ένα λεπτό ακόμη θεός.
Έστω ένα λεπτό ακόμη άνθρωπος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ρόλοι

Οι Ρόλοι

Δεν ήταν υποκριτής.
Όχι όπως το λένε.
Απλώς… έπρεπε.
Στις αίθουσες, στους διαδρόμους,
στις δύσκολες συνομιλίες με τα πρόσωπα που έχουν εξουσία,
ή και με τα πρόσωπα που περίμεναν κάτι απ’ αυτόν.
Περίμεναν κάποιον άλλο.
Και τους τον έδινε.

Σωστά μιλούσε, σωστά κοιτούσε,
με το μέτρο που διδάσκει η εμπειρία.
Έμαθε νωρίς πως η αλήθεια
ούτε ωφελεί, ούτε σώζει.
Μονάχα φθείρει.

Κι όμως, κάποιες φορές,
σαν έμενε μόνος,
όταν δεν είχε πια θεατές,
σ’ ένα δωμάτιο άδειο ή μ’ έναν άνθρωπο
που δεν περίμενε κάτι από αυτόν,
προσπαθούσε να πει την αλήθεια.

Προσπαθούσε να υποδυθεί τον εαυτό του.

Μα ήταν δύσκολο.
Δεν ήξερε τα λόγια.
- Δεν υπήρχαν σενάρια.
Μονάχα αυτοσχεδιασμοί -.
Τα χέρια του δεν ήξεραν πού να σταθούν.
Το βλέμμα γινόταν αδέξιο.
Η φωνή του έτρεμε
και πάντα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη
που τόλμησε να φανεί αληθινός.

Δεν τον θυμούνται για τους ρόλους.
Ήταν πολλοί. Καλοπαιγμένοι.
Μα οι λίγες στιγμές που ήταν αυτός,
- οι αδέξιες, οι άβολες, οι σχεδόν ντροπιαστικές —
εκείνες έμειναν.

Γιατί εκεί, για μια στιγμή,
δεν ζήτησε να τον αγαπήσουν·
ήθελε μονάχα να τον δουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς