Η Ευτυχία των Τρελών

Η Ευτυχία των Τρελών

Χαμογελούν σ’ έναν τοίχο.
Είναι λευκός
- τους φτάνει -.

Δεν ψάχνουν λόγους,
ούτε αιτίες.
Το κενό, για κείνους,
είναι πλήρες.

Τρώγουν αέρα,
μιλούν στα σκιάχτρα,
κι η μέρα περνά
χωρίς απαιτήσεις.

Κι εγώ,
με τις λέξεις μου στοιχισμένες σαν στρατιώτες,
με τις σκέψεις μου αψεγάδιαστες,
τους κοιτώ και μετανιώνω που ακόμη θυμάμαι
πώς ονομάζεται η θλίψη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς