Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς