Παράκλησις

Παράκλησις

Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι.
Ούτε να επιστρέψεις ποτέ στα μέρη που μιλούσαμε.

Δεν σου ζητώ να με διαλέξεις,
ούτε καν να σκεφτείς πώς θα ήταν αν...
- αυτό το "αν" είναι τόσο άβολο πια 
σαν το παλιό παλτό που δεν μυρίζει τίποτα -

Μονάχα,
αν τύχει και με δεις κάπου
να ξεστρατίζω απ’ την παρουσία σου,
να κρατώ χαμηλά τα μάτια
και να προσπερνώ,
μείνε σιωπηλή.

Δώσε μου τουλάχιστον την ευκαιρία
να αποσυρθώ με αξιοπρέπεια.
Όχι για να σωθώ·
μα για να μην καταστρέψω 
αυτό που κράτησα όρθιο τόσον καιρό,
την ιδέα σου.

Γιατί εσύ,
έστω κι αν ποτέ δεν μου ανήκες,
υπήρξες ένας κόσμος που εφηύρα
για να αντέξω τον δικό μου.

Κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
είναι η σιωπή μου όταν σε δω
κι ο κόσμος που αντέχω
χάρις σε σένα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς