Νέρων

Νέρων

Ρώμη, πόλη απείθαρχη,
μητέρα και σκύλα μαζί,
κάθε σου δρόμος μυρίζει αχαριστία
και τις νύχτες σου τις ξοδεύεις βλασφημώντας
ό,τι δεν καταλαβαίνεις.

Να σου χτίσω τι;
Να σου τραγουδήσω τι;
Δεν έχεις αυτιά,
έχεις δόντια.

Τα μάρμαρά σου κενά.
Δεν αντηχούν τίποτα.
Ούτε εμένα.

Κι αν σε κάψω;
Αν καθαρίσω τη σάρκα σου
απ’ τα παράσιτα,
κι απ’ τις αναμνήσεις που δεν μου ανήκουν;

Θα καώ κι εγώ μέσα σου το ξέρω.
Αλλά ίσως, επιτέλους,
μες στις φλόγες
να με δεις.

Όχι ως τύραννο,
όχι ως γιο του Κλαύδιου,
όχι ως θεό της παρακμής,
μα σαν φλόγα που γεννά
μια νέα πόλη,
ένα νέο πρόσωπο,
έναν Νέρωνα που δεν θα σας χρειάζεται πια.

Ανάψτε.
Ας γίνει η Ρώμη καμβάς
και η τέφρα της
η πρώτη νότα του μεγάλου μου έργου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς