Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς