Ὠράριον (Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ὠράριον
(Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ἐτοποθετήθην ἐκουσίως εἰς ταύτην τὴν γωνίαν τοῦ γραφείου,
οὕτως ὥστε νὰ διατηρῶ μίαν ἀπόστασιν ἐπαρκῆ,
ἱκανὴν νὰ διαφυλάσσῃ τὰ προσχήματα
καὶ νὰ περιoρίσῃ ὅσον δύναται
τὰς ἀνωφελεῖς κοινωνικὰς συναναστροφάς.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δύναμαι νὰ βλέπω ἔκθετα
(μέσω τῆς ἀνεῳγμένης θύρας)
τὸ ἐπὶ τοῦ τοίχου ὡρολόγιον -
μέλανος χρώματος, πλαστικὸν,
μετρίως ἀξιόπιστον κατασκευὴς ἐξ Ἀσίας,
ὃ ἀκαταπαύστως μετρεῖ
σύντομους, ἀναρίθμητους θανάτους.

Ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς ἓν μόνον λεπτόν
χωροῦν τόσοι θάνατοι.
(Λαβέτε δε εἰς τὸν νοῦν σας μίαν ὥραν τοῦ ἡμερολογίου,
καὶ ἕν ἄθροισμα ἡμερῶν ἑβδομαδιαῖον…)

Ἔξωθεν, ὁ κόσμος κινείται μεθοδικῶς·
πρόσωπα ἔρχονται καὶ ἀπέρχονται
ἐκπληροῦντες ἐργασίας,
ὡς φαίνεται, σημαντικὰς δι᾽ αὐτούς -
μικρᾶς ὅμως, μηδαμινῆς ὀντολογικῆς ἀξίας.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ἐξ ἐκείνων τῶν ἐργασιῶν
αἵτινες ἀποφέρουσιν τινὰν μικρὰν πρόσοδον
καὶ κινοῦσι, καθ’ ὅσον λέγεται, τὸν κόσμον.
Ἄφετε ταῦτα· οὐκ ἔχει νόημα νὰ ἐπαναλαμβάνονται.

Ἕκαστος ἐπιτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ·
ἀθροίζων ὑπεραξίας ἀνεπαρκείς, ἀνάξιας ἀληθῶς,
ἀψηφῶν ἀτενῶς τὰ ἀναρίθμητα χρονικὰ ὁλοκαυτώματα,
ἃ μετατρέπονται, ἀπαθῶς,
εἰς δεκαδικὰ τινά ψηφία ψυχρῶν λογιστικῶν μηχανῶν.

Γεμίζουσι καὶ ἐκκενώνονται -
ὡς εἶθισται κατὰ τὰς τάσεις τῆς ἀγορᾶς -
λογαριασμοὶ ἐικονικοί,
με τραπεζογραμμάτια ὁμοίως φανταστικὰ καὶ ἄϋλα.

Ἔως τὴν πέμπτην - ἢ καὶ τὴν ἕκτην -
θὰ ἔχωμεν, ὡς συνήθως, περατώσει τὸ καθῆκον μας.
Ίσως, ἐὰν ἀπαιτηθῇ, καὶ πέραν τοῦ ὡρισμένου ὡραρίου.
Τὸ χρέος ἡμῶν, πάντως,
θὰ ἔχῃ ἀποδοθῇ καὶ διὰ τὴν σήμερον.

Καὶ αὔριον πάλιν,
θὰ ὁπλίσωμεν ἐκ νέου τοὺς δείκτας
τοῦ μελανοῦς ὡρολογίου,
καὶ θὰ ἀναθέσωμεν πάλιν εἰς αὐτό
τὴν ἀργὴν, ἀνελέητον ἐκτέλεσιν
τοῦ χρόνου μας..


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς