Η Χαρά που δεν Έμεινε

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Εκείνη δεν έμεινε.
Έκανε ένα βήμα πίσω,
σαν να μην της δόθηκε χώρος.

Δίχως κακία·
δίχως άρνηση.
Από μια μνήμη βαθιά,
μιαν αφή παλιά
που ήξερε μόνο τη σκληράδα της πέτρας
και το κενό που τη βαραίνει.

Ένα κεράκι, 
τρεμόπαιξε λίγο 
κι ύστερα έσβησε,
χωρίς καπνό ή παράπονο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νύχτα Καλοκαιριού

Νύχτα Καλοκαιριού

Ήταν απ’ αυτές τις νύχτες
που δεν πατούν στη γη·
μια σιγανή ανάσα του Αυγούστου
με πέπλα ασημένια στον αέρα
και τον ήχο της θάλασσας
να τρίβεται στους ώμους των βράχων
σαν πρόθυμη ερωμένη.

Η σιγαλιά πλήρης από γεύσεις και αρώματα.
Δροσερή σάρκα ροδάκινου,
λεπτή πίκρα από κουκούτσι κερασιού,
κι εκείνο το διάφανο, σχεδόν άυλο άρωμα
που ανεβαίνει απ’ το αλμυρό νερό
όταν η παλίρροια σωπαίνει.
Οι μυρωδιές πύκνωναν αργά·
μια ελαφριά θέρμη από ψήγματα μελιού,
το άρωμα του βασιλικού να γέρνει στο περβάζι
και μια ιδέα από δαμάσκηνα ώριμα,
εκείνα που σπάνε με το άγγιγμα
κι αφήνουν τη γλύκα τους στα χέρια.

Στον ουρανό, τα αστέρια ψιθύριζαν φως,
σαν σκέψη που δε λέγεται μα στέκει στα χείλη
που λαχταράνε ν’ αγγιχθούν.

Κάποια φώτα μακρυά έμοιαζαν νησιά
που χάνονταν αργά στον ορίζοντα
όπως λιώνει ο πάγος στο ποτήρι,
τούτη τη νύχτα που κανείς δε θέλει να τελειώσει.

Στη βεράντα, ένα τραπέζι χαμηλό·
δυο ποτήρια λευκό κρασί,
που δεν προλάβανε ν’ αδειάσουν.
Μια κουρτίνα λευκή
 - λεπτή σαν αύρα -
σαλεύει απαλά σαν χέρι που τολμά να αγγίξει ένα κορμί
- αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μα τόσο ερωτικά -
σε μια μυσταγωγία, αισθαντικής, άνευ όρων παράδοσης.

Και μόνο στο τέλος,
ανάμεσα στις δυο σκιές μας που σχεδόν αγγίζονταν,
με ένα βλέμμα που πήρε το χρώμα του φεγγαριού,
υπήρξε για λίγο η αίσθηση
πως κάποιος  ήταν έτοιμος ν’ αγαπήσει και κάποιος ν’ αγαπηθεί.
Σα να το ’χε γράψει η νύχτα, με κύματα, πάνω στη θάλασσα
και να το γιόρταζαν τ’ αστέρια τ’ ουρανού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

- Σε είδα σ’ ένα όνειρο.
Ήσουν κουρασμένος, κρατούσες ένα κλειδί.
Δεν μίλησες.

- Ίσως ήμουν εγώ,
ίσως κάποιος που μου έμοιαζε.
Τον καιρό εκείνο, πολλοί περπατούσαν σκυφτοί
με κάτι κρυφό στην παλάμη.

- Λένε πως πρόδωσες.
Πως έδειξες ένα μονοπάτι με τα δάχτυλα.
Πως δεν κοίταξες πίσω.

- Εσύ τον φίλησες.
Εγώ μόνο πέρασα.
Κανείς δεν άκουσε τα βήματά μου.

- Κι όμως, τα θυμούνται!

 - Με γράφουν στις πέτρες.
Λένε το όνομά μου όπως λένε
μια κατάρα που ξέχασαν από πού ήρθε.

- Το δικό μου δεν το φωνάζουν.
Το ψιθυρίζουν μονάχα,
σαν αέρα που περνά απ’ τις σχισμές των πραγμάτων.
Και μοιάζει μ’ εσένα καμιά φορά
σχεδόν αθώο.

(παύση)

- Νομίζεις πως μας έκριναν σωστά;

- Δεν μας έκριναν.
Απλώς μας θυμούνται
όταν δεν έχουν ποιον άλλον να φωνάξουν
για τα λάθη τους.

(παύση)

Κι ύστερα, η πέτρα.
Ο ήλιος που τη ζεσταίνει.
Κι ο ίσκιος μας
ο ίδιος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νενικήκαμεν

Νενικήκαμεν

“Νενικήκαμεν”, είπε και σωριάστηκε στη γη.
Το στόμα του είχε ακόμα γεύση απ’ τη σκόνη των στρατοπέδων,
τα μάτια του κρατούσαν λίγο φως απ’ το δόρυ του ήλιου
που τον είχε συνοδέψει μέχρι εκεί.

Και τότε, για λίγο, έμοιαζε ο κόσμος μεγάλος.
Οι ήρωες είχαν πρόσωπα, κι η ήττα 
- όταν ερχόταν -
ήταν τραγική, όχι γελοία.

Οι πόλεις σήκωναν στήλες και όχι προσφορές·
τα σώματα των νεκρών τα έκαιγαν με περηφάνια,
και στα ποτάμια που ξέπλεναν το αίμα,
ο χρόνος στεκόταν σιωπηλός, με σεβασμό και δέος.

Τώρα, κανείς δεν χρειάζεται να πέσει·
οι μάχες δίνονται σε γραφεία καθαρά,
- μόνο στην όψη -
και η κόπωση, όταν έρχεται, δεν είναι από πολέμους ή σπαθιά,
μα από την απόλυτη αποχή από το αληθινό.

Οι νίκες είναι αριθμοί, ποσοστά και ανακοινώσεις·
δεν μυρίζουν καμένο ξύλο, ούτε ιδρώτα·
δεν έχουν βαρύτητα, ούτε τίμημα·
απλώς περνούν όπως περνούν τα σύννεφα
σε ουρανούς που έχουν ξεχάσει το γαλάζιο.

Κι αν κάποιος ξεστομίσει “Νενικήκαμεν”,
δεν θά’ βρει αφτιά να τον ακούσουν.
Όλοι θα κοιτούνε αλλού,
από μια συνήθεια που έγινε αλήθεια.

“Μη δίνετε χώρο σε ό,τι μοιάζει μεγάλο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Στο Τραπέζι

Στο Τραπέζι

Υπάρχουν σιωπές
που κάθονται απέναντί σου στο τραπέζι
και σου ζητούν να τους βάλεις νερό.

Δε μιλούν,
αλλά γεμίζουν το δωμάτιο
πιο πολύ κι από κραυγές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Όχι από εκείνες που το φωνάζουν.
Δεν φορούσε ήλιο κραυγαλέο
αλλά ούτε και ουρανό με υποψίες.

Απλώς,
δεν έγινε τίποτα τρομακτικό.
Το τηλέφωνο έμεινε ήσυχο
!! ευτυχία είναι κι αυτή !!
Η σιωπή των απρόβλεπτων.

Το μεσημέρι, βγήκα λίγο.
Καφές με δυο-τρεις φίλους
- κάποιοι πιο ξεχωριστοί -
ο καθένας με τα μικρά του βαρίδια,
που τα αφήσαμε για λίγο κάτω από το τραπέζι
και γελάσαμε σαν να ήμασταν άλλοι.
Ή σαν να ήμασταν πιο ελαφριοί
από όσο μας ξέραμε.

Έπεσε λίγο φως στο χαλί
και δεν του είπα να φύγει.
Του πρόσφερα ένα στίχο.

Και κάποια στιγμή,
άρχισα να μαζεύω ρούχα
χωρίς να με ενοχλεί
που ήταν τα ίδια,
που δεν αγοράστηκε τίποτα νέο,
που τίποτα δεν άλλαξε.

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Δεν έγινε κάτι.
Αλλά δεν χρειαζόταν και να γίνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έβαλα λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ.
Μου είπαν πως η γλυκύτητα βοηθάει στην αισιοδοξία
- στατιστικά βέβαια -
Τον ήπια, βέβαια, κρύο.
Είχα ξεχαστεί να κοιτάζω το ταβάνι
που δεν υπόσχεται τίποτα,
αλλά κι αυτό με τον τρόπο του
είναι ίσως το μόνο συνεπές.

Η πρωινή γκρίνια,
πιστός σύντροφος πια, εδώ και χρόνια,
με επανέφερε στην τάξη
τη στιγμή που έσκασα το πρώτο μου χαμόγελο.
- Συνεπής κι αυτή! -

Το ραδιόφωνο,
έπαιζε κάτι που θύμιζε παλιό
ή μπορεί και να ήταν καινούργιο
και να μου φάνηκε παλιό
επειδή εγώ δεν αλλάζω πια ρυθμούς.

Βγήκα να πετάξω τα σκουπίδια.
Μια πράξη προσφοράς.
Η συμβολή μου στη δημόσια υγεία
και στο νόημα.

Κάλεσα ένα φίλο
να τον ακούσω να λέει "παρακαλώ;".
Δεν απάντησε.
Ίσως καλύτερα έτσι.
Έχω και κάτι να περιμένω αύριο.

Έβαλα κι ένα άρωμα
εκείνο που δεν φοράω ποτέ.
Να νιώσω πως κάτι αλλάζει.
Ότι περπατώ με άρωμα προθέσεων.

Έγραψα μια λέξη στο χαρτί.
Τυχαία: "ήλιος".
Και την κοίταξα.

Έτσι, για να πάει καλά η μέρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ό,τι Δεν Είπες

Ό,τι Δεν Είπες

Έχω μια εμμονή με τα "τυχαία" που λες.
Εκείνα τα ανεπαίσθητα.
Όπως χθες που είπες
πως σου έλειψε κάτι απροσδιόριστο
και εγώ ένιωσα να πατάω επάνω του.

Δεν είπα τίποτα,
για να μη σου δώσω αφορμή
να το μαζέψεις.

Ένα μικρό "λοιπόν",
ένα τυχαίο "δεν ξέρω γιατί σε σκέφτηκα πριν λίγο",
ένα "θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που βγήκαμε",
θα το έπαιρνα για εξομολόγηση.

Έχω κι έναν αναπτήρα δικό σου.
Ξεχασμένος.
Καπνίζω μόνο όταν δεν μου μιλάς.
Δηλαδή… συχνά.

Ούτε εγώ θα το πω,
για να μη χαθεί η υπόθεση.
Όπως δεν λες ποτέ σε ένα άστρο
"πέσε",
γιατί φοβάσαι πως δεν είναι εκεί για σένα
κι απλώς έκανε λάθος τροχιά.

Άλλωστε,
το σύμπαν δεν θα το άντεχε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πριν Πας Ύπνο

Πριν Πας Ύπνο

Όταν απόψε πας να ξαπλώσεις,
με της λάμπας το φως χαμηλωμένο,
και το σεντόνι καθαρό, έστω λίγο τσαλακωμένο·
θυμήσου πως τούτη η ευκολία δεν είναι όλων.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάρηκαν πολλά·
ή μάλλον - που δεν χάρηκαν σχεδόν τίποτα.
Τα λίγα που γνώρισαν απ’ τη ζωή,
ήρθαν μέσα από πόνο - του σώματος ή της ψυχής·
και τούτο το λίγο, δεν είχε ποτέ ησυχία.

Εσύ, βεβαίως, είσαι κουρασμένος·
η μέρα σου είχε φροντίδες, ομιλίες,
ίσως και κάποια μικρή χαρά ή θλίψη· τίποτα μεγάλο.

Αλλά αυτοί - εκείνοι - ούτε καν τον ύπνο δεν έχουν.
Ο πόνος τους κρατά ξάγρυπνους·
κάθε βράδυ, με ακρίβεια.
Και το σκοτάδι τους, βαραίνει περισσότερο
όταν δεν έχουν να περιμένουν από το φως.

Μη νιώσεις ενοχή·
απλά, όταν σβήσεις το φως,
να το θυμάσαι αυτό:
Ακόμα κι ο ύπνος, μερικές φορές,
είναι προνόμιο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς