Νενικήκαμεν

Νενικήκαμεν

“Νενικήκαμεν”, είπε και σωριάστηκε στη γη.
Το στόμα του είχε ακόμα γεύση απ’ τη σκόνη των στρατοπέδων,
τα μάτια του κρατούσαν λίγο φως απ’ το δόρυ του ήλιου
που τον είχε συνοδέψει μέχρι εκεί.

Και τότε, για λίγο, έμοιαζε ο κόσμος μεγάλος.
Οι ήρωες είχαν πρόσωπα, κι η ήττα 
- όταν ερχόταν -
ήταν τραγική, όχι γελοία.

Οι πόλεις σήκωναν στήλες και όχι προσφορές·
τα σώματα των νεκρών τα έκαιγαν με περηφάνια,
και στα ποτάμια που ξέπλεναν το αίμα,
ο χρόνος στεκόταν σιωπηλός, με σεβασμό και δέος.

Τώρα, κανείς δεν χρειάζεται να πέσει·
οι μάχες δίνονται σε γραφεία καθαρά,
- μόνο στην όψη -
και η κόπωση, όταν έρχεται, δεν είναι από πολέμους ή σπαθιά,
μα από την απόλυτη αποχή από το αληθινό.

Οι νίκες είναι αριθμοί, ποσοστά και ανακοινώσεις·
δεν μυρίζουν καμένο ξύλο, ούτε ιδρώτα·
δεν έχουν βαρύτητα, ούτε τίμημα·
απλώς περνούν όπως περνούν τα σύννεφα
σε ουρανούς που έχουν ξεχάσει το γαλάζιο.

Κι αν κάποιος ξεστομίσει “Νενικήκαμεν”,
δεν θά’ βρει αφτιά να τον ακούσουν.
Όλοι θα κοιτούνε αλλού,
από μια συνήθεια που έγινε αλήθεια.

“Μη δίνετε χώρο σε ό,τι μοιάζει μεγάλο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Στο Τραπέζι

Στο Τραπέζι

Υπάρχουν σιωπές
που κάθονται απέναντί σου στο τραπέζι
και σου ζητούν να τους βάλεις νερό.

Δε μιλούν,
αλλά γεμίζουν το δωμάτιο
πιο πολύ κι από κραυγές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Όχι από εκείνες που το φωνάζουν.
Δεν φορούσε ήλιο κραυγαλέο
αλλά ούτε και ουρανό με υποψίες.

Απλώς,
δεν έγινε τίποτα τρομακτικό.
Το τηλέφωνο έμεινε ήσυχο
!! ευτυχία είναι κι αυτή !!
Η σιωπή των απρόβλεπτων.

Το μεσημέρι, βγήκα λίγο.
Καφές με δυο-τρεις φίλους
- κάποιοι πιο ξεχωριστοί -
ο καθένας με τα μικρά του βαρίδια,
που τα αφήσαμε για λίγο κάτω από το τραπέζι
και γελάσαμε σαν να ήμασταν άλλοι.
Ή σαν να ήμασταν πιο ελαφριοί
από όσο μας ξέραμε.

Έπεσε λίγο φως στο χαλί
και δεν του είπα να φύγει.
Του πρόσφερα ένα στίχο.

Και κάποια στιγμή,
άρχισα να μαζεύω ρούχα
χωρίς να με ενοχλεί
που ήταν τα ίδια,
που δεν αγοράστηκε τίποτα νέο,
που τίποτα δεν άλλαξε.

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Δεν έγινε κάτι.
Αλλά δεν χρειαζόταν και να γίνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έβαλα λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ.
Μου είπαν πως η γλυκύτητα βοηθάει στην αισιοδοξία
- στατιστικά βέβαια -
Τον ήπια, βέβαια, κρύο.
Είχα ξεχαστεί να κοιτάζω το ταβάνι
που δεν υπόσχεται τίποτα,
αλλά κι αυτό με τον τρόπο του
είναι ίσως το μόνο συνεπές.

Η πρωινή γκρίνια,
πιστός σύντροφος πια, εδώ και χρόνια,
με επανέφερε στην τάξη
τη στιγμή που έσκασα το πρώτο μου χαμόγελο.
- Συνεπής κι αυτή! -

Το ραδιόφωνο,
έπαιζε κάτι που θύμιζε παλιό
ή μπορεί και να ήταν καινούργιο
και να μου φάνηκε παλιό
επειδή εγώ δεν αλλάζω πια ρυθμούς.

Βγήκα να πετάξω τα σκουπίδια.
Μια πράξη προσφοράς.
Η συμβολή μου στη δημόσια υγεία
και στο νόημα.

Κάλεσα ένα φίλο
να τον ακούσω να λέει "παρακαλώ;".
Δεν απάντησε.
Ίσως καλύτερα έτσι.
Έχω και κάτι να περιμένω αύριο.

Έβαλα κι ένα άρωμα
εκείνο που δεν φοράω ποτέ.
Να νιώσω πως κάτι αλλάζει.
Ότι περπατώ με άρωμα προθέσεων.

Έγραψα μια λέξη στο χαρτί.
Τυχαία: "ήλιος".
Και την κοίταξα.

Έτσι, για να πάει καλά η μέρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ό,τι Δεν Είπες

Ό,τι Δεν Είπες

Έχω μια εμμονή με τα "τυχαία" που λες.
Εκείνα τα ανεπαίσθητα.
Όπως χθες που είπες
πως σου έλειψε κάτι απροσδιόριστο
και εγώ ένιωσα να πατάω επάνω του.

Δεν είπα τίποτα,
για να μη σου δώσω αφορμή
να το μαζέψεις.

Ένα μικρό "λοιπόν",
ένα τυχαίο "δεν ξέρω γιατί σε σκέφτηκα πριν λίγο",
ένα "θυμήθηκα εκείνη τη μέρα που βγήκαμε",
θα το έπαιρνα για εξομολόγηση.

Έχω κι έναν αναπτήρα δικό σου.
Ξεχασμένος.
Καπνίζω μόνο όταν δεν μου μιλάς.
Δηλαδή… συχνά.

Ούτε εγώ θα το πω,
για να μη χαθεί η υπόθεση.
Όπως δεν λες ποτέ σε ένα άστρο
"πέσε",
γιατί φοβάσαι πως δεν είναι εκεί για σένα
κι απλώς έκανε λάθος τροχιά.

Άλλωστε,
το σύμπαν δεν θα το άντεχε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Πριν Πας Ύπνο

Πριν Πας Ύπνο

Όταν απόψε πας να ξαπλώσεις,
με της λάμπας το φως χαμηλωμένο,
και το σεντόνι καθαρό, έστω λίγο τσαλακωμένο·
θυμήσου πως τούτη η ευκολία δεν είναι όλων.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάρηκαν πολλά·
ή μάλλον - που δεν χάρηκαν σχεδόν τίποτα.
Τα λίγα που γνώρισαν απ’ τη ζωή,
ήρθαν μέσα από πόνο - του σώματος ή της ψυχής·
και τούτο το λίγο, δεν είχε ποτέ ησυχία.

Εσύ, βεβαίως, είσαι κουρασμένος·
η μέρα σου είχε φροντίδες, ομιλίες,
ίσως και κάποια μικρή χαρά ή θλίψη· τίποτα μεγάλο.

Αλλά αυτοί - εκείνοι - ούτε καν τον ύπνο δεν έχουν.
Ο πόνος τους κρατά ξάγρυπνους·
κάθε βράδυ, με ακρίβεια.
Και το σκοτάδι τους, βαραίνει περισσότερο
όταν δεν έχουν να περιμένουν από το φως.

Μη νιώσεις ενοχή·
απλά, όταν σβήσεις το φως,
να το θυμάσαι αυτό:
Ακόμα κι ο ύπνος, μερικές φορές,
είναι προνόμιο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Στο σπίτι εκείνο το παλιό, το μισοφωτισμένο
μένει σιωπηλός από συνήθεια
κι όχι από κάποια βαθύτερη επιλογή·
τα λόγια του, αν υπήρχαν, δε θα ’χαν κάπου να σταθούν.

Τηλέφωνο πια δε χτυπά, μόνο το ρολόι,
με μια επίμονη, σχεδόν θορυβώδη αδιαφορία,
του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να περάσει,
μα κανείς δεν τον περιμένει.

Ανοίγει πότε-πότε τα παράθυρα
για να δοκιμάσει αν ο αέρας έχει ακόμα δύναμη
να μπει στους χώρους που έμπαιναν κάποτε άνθρωποι.

Στο μικρό τραπέζι
ποτήρια που δεν χρειάστηκαν ποτέ δεύτερο στόμα,
κι ένα βιβλίο μισοδιαβασμένο, από αγανάκτηση,
γιατί οι ήρωές του είχαν περισσότερη συντροφιά απ’ αυτόν.

Ίσως να ήθελε να μιλήσει - αλλά σε ποιον;
Οι τοίχοι, κι αυτοί κουρασμένοι, δεν απαντούν πια·
κι αν καμιά φορά του φαίνεται πως κάτι του λένε,
είναι μόνο η ηχώ απ’ όσα ειπώθηκαν κάποτε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Στην οδό Φειδιππίδου
- ακριβώς απέναντι απ’ το φαρμακείο με τις ιριδίζουσες βιτρίνες -
ένα παιδί μοιράζει διαφημιστικά
κι ο ήλιος στάζει ροδόνερο
πάνω στα καλώδια του τραμ.

Το απόγευμα, οι άνθρωποι
- φορώντας χαμόγελα σιλικόνης
και παπούτσια οξυκόρυφα από έρημα σουπερμάρκετ -
αγοράζουν
και πάλι αγοράζουν
κι όταν χορτάσουν
αγοράζουν την πείνα.

Μια κυρία με σιδερένια γάντια σκούπισε την καρδιά της
και την έκρυψε στο ντουλάπι με τα σερβίτσια,
δίπλα στο παλιό πορσελάνινο ρολόι
που έδειχνε πάντα οκτώ και είκοσι δύο.
Την ώρα της μεγάλης σιωπής.

Κανείς δεν μιλά πια για έρωτες,
μόνο για επενδύσεις
μόνο για μονάδες αποθήκευσης συναισθημάτων,
μόνο για εκπτώσεις στα όνειρα.
Κρυπτονομίσματα αγοράζουν κρυπτοόνειρα.

Ο Αριστοτέλης
- Ναι ο γνωστός. Αυτός ο αρχαίος. -
μεταμφιεσμένος σε ελεγκτή λεωφορείου
γράφει με κόκκινο στυλό:
“οὐδὲν χρῆμα ἀνθρώπῳ ἀρκεί·
μόνον ἡ ἀνάσα τῆς καρδίας σώζει”

Αλλά κανείς δεν τον διαβάζει,
και κανείς δεν τον πιστεύει,
αφού όλοι έχουνε κάνει mute
τις λέξεις που πονούν.

Κι έτσι το φεγγάρι
κατεβαίνει κάθε βράδυ
να κοιμηθεί στην άδεια αγκαλιά
ενός παλιού, χαλασμένου
ψυγείου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν ήταν Άνοιξη

Δεν ήταν Άνοιξη

Ζούσε, όπως λένε, μ’ ένα τρόπο ήσυχο.
Λίγος καφές, λίγη εφημερίδα,
συνήθειες φτιαγμένες από σκόνη
και χαμόγελα ευγενικά,
όπως τ’ αφήνουν στις βιτρίνες.

Τα βράδια του είχαν κάτι από νοσοκομείο,
κάτι από ταχυδρομείο που πάντα φτάνεις όταν κλείσει.
Συχνά μιλούσε με τον εαυτό του,
μόνο για να ’χει ήχο η σιωπή.

Μια μέρα, τον είδε μια Άνοιξη
και τον λυπήθηκε.
Λίγη ζέστη στα μάτια,
ένα αεράκι στο πρόσωπο,
πράγματα ανάξια κατάθλιψης.

Τότε το σώμα θυμήθηκε
πως κάποτε ήξερε να θέλει.
Τόλμησε να ονειρευτεί,
τόλμησε να γελάσει.

Τρόμαξε.

Η Άνοιξη έφυγε όπως ήρθε,
κι ο ίδιος επέστρεψε
στην αναμονή των ασήμαντων πραγμάτων.
Πιο μόνος, πιο γερασμένος και 
- το χειρότερο -
απείρως γελασμένος.

Δεν ήταν Άνοιξη.
- Σπανίως είναι. -

Μονολογεί με πίκρα ο δυστυχής
ζώντας ξανά τη γνώριμη ζωή του.
“Το λάθος δεν ήταν η απελπισία.
Το λάθος μου ήταν η ελπίδα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων
(Σ.Π.Α.)

Σ’ ένα στενό, πίσω απ’ τα σκηνικά της Warner,
κάθονται οι τρεις που έχουν στήσει
όλες τις παγίδες - και τις πάτησαν.

Ο Τομ, με αυτί τσαλακωμένο,
κουβαλά στη μνήμη του
μια ζωή να κυνηγά το ανέφικτο
(έναν Τζέρυ που πάντα γελά
πριν του ρίξει το σίδερο).

Ο Κογιότ, πιστός πελάτης της ACME,
ανάβει το πούρο-ρουκέτα με φιλοσοφική ηρεμία:
“Η ελπίδα είναι του τελευταίου δυναμίτη”,
ψιθυρίζει, λίγο πριν σκάσει.

Ο Έλμερ, με το καπέλο ριγμένο χαμηλά,
μουρμουράει κάτι για "wabbits" και "season",
μα στο βάθος γνωρίζει :
Ο Μπαγκς δεν είναι λαγός, είναι Ιδέα.
Και δεν πιάνεται.

Κι εκεί, ανάμεσα σε κονσέρβες τόνου και manual επιβίωσης,
συντάσσουν το καταστατικό του Συλλόγου:

Άρθρο 1: Κάθε αποτυχία
οφείλει να είναι θεαματική.

Άρθρο 2: Δεν επιτρέπεται η αυτογνωσία.
Θα έβλαπτε το γέλιο.

Άρθρο 3: Οι φίλοι είναι όσοι γελούν μαζί σου,
όχι μ’ εσένα.

Και στο τέλος της βραδιάς,
ανάβουν φωτιά μ’ απορριφθέντα σενάρια
και ψήνουν μαρσμέλοους πάνω σε ένα καμένο σχέδιο δράσης.

Γιατί κάποτε μαθαίνεις πως
το να πέφτεις ξανά και ξανά
μπορεί να μην είναι θάρρος
μα συνήθεια.
- Ίσως και μάθηση αν είσαι δεκτικός σε αυτήν. -

Κι όμως αυτοί γελούν.
Πάντα γελούν.
Ίσως γι’ αυτό δεν τους ξεχνά κανείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς