Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Στην οδό Φειδιππίδου
- ακριβώς απέναντι απ’ το φαρμακείο με τις ιριδίζουσες βιτρίνες -
ένα παιδί μοιράζει διαφημιστικά
κι ο ήλιος στάζει ροδόνερο
πάνω στα καλώδια του τραμ.

Το απόγευμα, οι άνθρωποι
- φορώντας χαμόγελα σιλικόνης
και παπούτσια οξυκόρυφα από έρημα σουπερμάρκετ -
αγοράζουν
και πάλι αγοράζουν
κι όταν χορτάσουν
αγοράζουν την πείνα.

Μια κυρία με σιδερένια γάντια σκούπισε την καρδιά της
και την έκρυψε στο ντουλάπι με τα σερβίτσια,
δίπλα στο παλιό πορσελάνινο ρολόι
που έδειχνε πάντα οκτώ και είκοσι δύο.
Την ώρα της μεγάλης σιωπής.

Κανείς δεν μιλά πια για έρωτες,
μόνο για επενδύσεις
μόνο για μονάδες αποθήκευσης συναισθημάτων,
μόνο για εκπτώσεις στα όνειρα.
Κρυπτονομίσματα αγοράζουν κρυπτοόνειρα.

Ο Αριστοτέλης
- Ναι ο γνωστός. Αυτός ο αρχαίος. -
μεταμφιεσμένος σε ελεγκτή λεωφορείου
γράφει με κόκκινο στυλό:
“οὐδὲν χρῆμα ἀνθρώπῳ ἀρκεί·
μόνον ἡ ἀνάσα τῆς καρδίας σώζει”

Αλλά κανείς δεν τον διαβάζει,
και κανείς δεν τον πιστεύει,
αφού όλοι έχουνε κάνει mute
τις λέξεις που πονούν.

Κι έτσι το φεγγάρι
κατεβαίνει κάθε βράδυ
να κοιμηθεί στην άδεια αγκαλιά
ενός παλιού, χαλασμένου
ψυγείου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς