Δεν ήταν Άνοιξη

Δεν ήταν Άνοιξη

Ζούσε, όπως λένε, μ’ ένα τρόπο ήσυχο.
Λίγος καφές, λίγη εφημερίδα,
συνήθειες φτιαγμένες από σκόνη
και χαμόγελα ευγενικά,
όπως τ’ αφήνουν στις βιτρίνες.

Τα βράδια του είχαν κάτι από νοσοκομείο,
κάτι από ταχυδρομείο που πάντα φτάνεις όταν κλείσει.
Συχνά μιλούσε με τον εαυτό του,
μόνο για να ’χει ήχο η σιωπή.

Μια μέρα, τον είδε μια Άνοιξη
και τον λυπήθηκε.
Λίγη ζέστη στα μάτια,
ένα αεράκι στο πρόσωπο,
πράγματα ανάξια κατάθλιψης.

Τότε το σώμα θυμήθηκε
πως κάποτε ήξερε να θέλει.
Τόλμησε να ονειρευτεί,
τόλμησε να γελάσει.

Τρόμαξε.

Η Άνοιξη έφυγε όπως ήρθε,
κι ο ίδιος επέστρεψε
στην αναμονή των ασήμαντων πραγμάτων.
Πιο μόνος, πιο γερασμένος και 
- το χειρότερο -
απείρως γελασμένος.

Δεν ήταν Άνοιξη.
- Σπανίως είναι. -

Μονολογεί με πίκρα ο δυστυχής
ζώντας ξανά τη γνώριμη ζωή του.
“Το λάθος δεν ήταν η απελπισία.
Το λάθος μου ήταν η ελπίδα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς