Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ήταν μεσημέρι ζεστό, ανοιξιάτικο, 
ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα,
και στο πρόσωπό σου
έπαιζαν σκιές από δέντρα και σύρματα.

Εγώ δίπλα σου,
με χέρια σχεδόν ακίνητα
και φωνή λίγο πιο ψιθυριστή απ’ ό,τι συνήθως.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω.
Ήξερα μόνο πως αν δεν το έλεγα εκείνη τη στιγμή,
θα χανόταν για πάντα.

Κι όταν το είπα,
με εκείνη τη δειλή αβεβαιότητα
που έχουν μόνο οι στιγμές που διαλύουν,
εσύ δεν μίλησες.
Χαμήλωσες τα μάτια,
χαμογέλασες μ’ εκείνο το μειδίαμα που δεν ήξερες ότι έχεις,
και τα δάχτυλά σου
έπιασαν μηχανικά την άκρη της τσάντας σου.

Δεν μου απάντησες
αλλά το φως στα μάτια σου
ήταν η πιο καθαρή συγκατάθεση που γνώρισα ποτέ.

Κι εκείνα τα μάτια!

Εκείνα τα μάτια
δεν τα είχα δει ποτέ τόσο χαρούμενα,
τόσο ανοιχτά,
σαν να γεννιόταν όλο το Καλοκαίρι μέσα τους.

Κι αν είχα να διαλέξω μια στιγμή από σένα
θα κρατούσα εκείνη:
το κάθισμα στο τρένο,
το φως στα μάτια σου,
και το ντροπαλό σου χαμόγελο
που έλεγε "ναι",
χωρίς να πει λέξη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Εκείνη δεν έμεινε.
Έκανε ένα βήμα πίσω,
σαν να μην της δόθηκε χώρος.

Δίχως κακία·
δίχως άρνηση.
Από μια μνήμη βαθιά,
μιαν αφή παλιά
που ήξερε μόνο τη σκληράδα της πέτρας
και το κενό που τη βαραίνει.

Ένα κεράκι, 
τρεμόπαιξε λίγο 
κι ύστερα έσβησε,
χωρίς καπνό ή παράπονο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νύχτα Καλοκαιριού

Νύχτα Καλοκαιριού

Ήταν απ’ αυτές τις νύχτες
που δεν πατούν στη γη·
μια σιγανή ανάσα του Αυγούστου
με πέπλα ασημένια στον αέρα
και τον ήχο της θάλασσας
να τρίβεται στους ώμους των βράχων
σαν πρόθυμη ερωμένη.

Η σιγαλιά πλήρης από γεύσεις και αρώματα.
Δροσερή σάρκα ροδάκινου,
λεπτή πίκρα από κουκούτσι κερασιού,
κι εκείνο το διάφανο, σχεδόν άυλο άρωμα
που ανεβαίνει απ’ το αλμυρό νερό
όταν η παλίρροια σωπαίνει.
Οι μυρωδιές πύκνωναν αργά·
μια ελαφριά θέρμη από ψήγματα μελιού,
το άρωμα του βασιλικού να γέρνει στο περβάζι
και μια ιδέα από δαμάσκηνα ώριμα,
εκείνα που σπάνε με το άγγιγμα
κι αφήνουν τη γλύκα τους στα χέρια.

Στον ουρανό, τα αστέρια ψιθύριζαν φως,
σαν σκέψη που δε λέγεται μα στέκει στα χείλη
που λαχταράνε ν’ αγγιχθούν.

Κάποια φώτα μακρυά έμοιαζαν νησιά
που χάνονταν αργά στον ορίζοντα
όπως λιώνει ο πάγος στο ποτήρι,
τούτη τη νύχτα που κανείς δε θέλει να τελειώσει.

Στη βεράντα, ένα τραπέζι χαμηλό·
δυο ποτήρια λευκό κρασί,
που δεν προλάβανε ν’ αδειάσουν.
Μια κουρτίνα λευκή
 - λεπτή σαν αύρα -
σαλεύει απαλά σαν χέρι που τολμά να αγγίξει ένα κορμί
- αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μα τόσο ερωτικά -
σε μια μυσταγωγία, αισθαντικής, άνευ όρων παράδοσης.

Και μόνο στο τέλος,
ανάμεσα στις δυο σκιές μας που σχεδόν αγγίζονταν,
με ένα βλέμμα που πήρε το χρώμα του φεγγαριού,
υπήρξε για λίγο η αίσθηση
πως κάποιος  ήταν έτοιμος ν’ αγαπήσει και κάποιος ν’ αγαπηθεί.
Σα να το ’χε γράψει η νύχτα, με κύματα, πάνω στη θάλασσα
και να το γιόρταζαν τ’ αστέρια τ’ ουρανού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

- Σε είδα σ’ ένα όνειρο.
Ήσουν κουρασμένος, κρατούσες ένα κλειδί.
Δεν μίλησες.

- Ίσως ήμουν εγώ,
ίσως κάποιος που μου έμοιαζε.
Τον καιρό εκείνο, πολλοί περπατούσαν σκυφτοί
με κάτι κρυφό στην παλάμη.

- Λένε πως πρόδωσες.
Πως έδειξες ένα μονοπάτι με τα δάχτυλα.
Πως δεν κοίταξες πίσω.

- Εσύ τον φίλησες.
Εγώ μόνο πέρασα.
Κανείς δεν άκουσε τα βήματά μου.

- Κι όμως, τα θυμούνται!

 - Με γράφουν στις πέτρες.
Λένε το όνομά μου όπως λένε
μια κατάρα που ξέχασαν από πού ήρθε.

- Το δικό μου δεν το φωνάζουν.
Το ψιθυρίζουν μονάχα,
σαν αέρα που περνά απ’ τις σχισμές των πραγμάτων.
Και μοιάζει μ’ εσένα καμιά φορά
σχεδόν αθώο.

(παύση)

- Νομίζεις πως μας έκριναν σωστά;

- Δεν μας έκριναν.
Απλώς μας θυμούνται
όταν δεν έχουν ποιον άλλον να φωνάξουν
για τα λάθη τους.

(παύση)

Κι ύστερα, η πέτρα.
Ο ήλιος που τη ζεσταίνει.
Κι ο ίσκιος μας
ο ίδιος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νενικήκαμεν

Νενικήκαμεν

“Νενικήκαμεν”, είπε και σωριάστηκε στη γη.
Το στόμα του είχε ακόμα γεύση απ’ τη σκόνη των στρατοπέδων,
τα μάτια του κρατούσαν λίγο φως απ’ το δόρυ του ήλιου
που τον είχε συνοδέψει μέχρι εκεί.

Και τότε, για λίγο, έμοιαζε ο κόσμος μεγάλος.
Οι ήρωες είχαν πρόσωπα, κι η ήττα 
- όταν ερχόταν -
ήταν τραγική, όχι γελοία.

Οι πόλεις σήκωναν στήλες και όχι προσφορές·
τα σώματα των νεκρών τα έκαιγαν με περηφάνια,
και στα ποτάμια που ξέπλεναν το αίμα,
ο χρόνος στεκόταν σιωπηλός, με σεβασμό και δέος.

Τώρα, κανείς δεν χρειάζεται να πέσει·
οι μάχες δίνονται σε γραφεία καθαρά,
- μόνο στην όψη -
και η κόπωση, όταν έρχεται, δεν είναι από πολέμους ή σπαθιά,
μα από την απόλυτη αποχή από το αληθινό.

Οι νίκες είναι αριθμοί, ποσοστά και ανακοινώσεις·
δεν μυρίζουν καμένο ξύλο, ούτε ιδρώτα·
δεν έχουν βαρύτητα, ούτε τίμημα·
απλώς περνούν όπως περνούν τα σύννεφα
σε ουρανούς που έχουν ξεχάσει το γαλάζιο.

Κι αν κάποιος ξεστομίσει “Νενικήκαμεν”,
δεν θά’ βρει αφτιά να τον ακούσουν.
Όλοι θα κοιτούνε αλλού,
από μια συνήθεια που έγινε αλήθεια.

“Μη δίνετε χώρο σε ό,τι μοιάζει μεγάλο.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Στο Τραπέζι

Στο Τραπέζι

Υπάρχουν σιωπές
που κάθονται απέναντί σου στο τραπέζι
και σου ζητούν να τους βάλεις νερό.

Δε μιλούν,
αλλά γεμίζουν το δωμάτιο
πιο πολύ κι από κραυγές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν Ωραία Ημέρα Σήμερα

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Όχι από εκείνες που το φωνάζουν.
Δεν φορούσε ήλιο κραυγαλέο
αλλά ούτε και ουρανό με υποψίες.

Απλώς,
δεν έγινε τίποτα τρομακτικό.
Το τηλέφωνο έμεινε ήσυχο
!! ευτυχία είναι κι αυτή !!
Η σιωπή των απρόβλεπτων.

Το μεσημέρι, βγήκα λίγο.
Καφές με δυο-τρεις φίλους
- κάποιοι πιο ξεχωριστοί -
ο καθένας με τα μικρά του βαρίδια,
που τα αφήσαμε για λίγο κάτω από το τραπέζι
και γελάσαμε σαν να ήμασταν άλλοι.
Ή σαν να ήμασταν πιο ελαφριοί
από όσο μας ξέραμε.

Έπεσε λίγο φως στο χαλί
και δεν του είπα να φύγει.
Του πρόσφερα ένα στίχο.

Και κάποια στιγμή,
άρχισα να μαζεύω ρούχα
χωρίς να με ενοχλεί
που ήταν τα ίδια,
που δεν αγοράστηκε τίποτα νέο,
που τίποτα δεν άλλαξε.

Ήταν ωραία ημέρα σήμερα.
Δεν έγινε κάτι.
Αλλά δεν χρειαζόταν και να γίνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έτσι για να Πάει Καλά η Μέρα

Έβαλα λίγη ζάχαρη παραπάνω στον καφέ.
Μου είπαν πως η γλυκύτητα βοηθάει στην αισιοδοξία
- στατιστικά βέβαια -
Τον ήπια, βέβαια, κρύο.
Είχα ξεχαστεί να κοιτάζω το ταβάνι
που δεν υπόσχεται τίποτα,
αλλά κι αυτό με τον τρόπο του
είναι ίσως το μόνο συνεπές.

Η πρωινή γκρίνια,
πιστός σύντροφος πια, εδώ και χρόνια,
με επανέφερε στην τάξη
τη στιγμή που έσκασα το πρώτο μου χαμόγελο.
- Συνεπής κι αυτή! -

Το ραδιόφωνο,
έπαιζε κάτι που θύμιζε παλιό
ή μπορεί και να ήταν καινούργιο
και να μου φάνηκε παλιό
επειδή εγώ δεν αλλάζω πια ρυθμούς.

Βγήκα να πετάξω τα σκουπίδια.
Μια πράξη προσφοράς.
Η συμβολή μου στη δημόσια υγεία
και στο νόημα.

Κάλεσα ένα φίλο
να τον ακούσω να λέει "παρακαλώ;".
Δεν απάντησε.
Ίσως καλύτερα έτσι.
Έχω και κάτι να περιμένω αύριο.

Έβαλα κι ένα άρωμα
εκείνο που δεν φοράω ποτέ.
Να νιώσω πως κάτι αλλάζει.
Ότι περπατώ με άρωμα προθέσεων.

Έγραψα μια λέξη στο χαρτί.
Τυχαία: "ήλιος".
Και την κοίταξα.

Έτσι, για να πάει καλά η μέρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς