Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Το Λιοντάρι και ο Κύκνος

Ήταν λαμπρός σαν ήλιος
το λιοντάρι της κοιλάδας·
είχε μάθει να συντρίβει,
να ορίζει, να τρέφεται απ’ τον φόβο.

Μα μιαν αυγή
σαν έσκυβε στη λίμνη για να πιει,
είδε να πλέει ένας κύκνος.
Ήσυχος. Αιθέριος.
Με λευκά φτερά που δεν γνώριζαν ψεγάδι.

Δεν μίλησαν.

Ο κύκνος κράτησε απόσταση,
σαν να του έγνεφε:
“Μην έρθεις κοντά·
το νερό δεν σε σηκώνει.”

Μα το λιοντάρι δεν ήξερε το λίγο.
Περνούσε μέρες στις όχθες
με λουλούδια σπασμένα στα δόντια
κι άκομψες προσφορές.

Την Άνοιξη, προσπάθησε να κολυμπήσει.
Το νερό δεν σήκωσε το βάρος του.
Πνίγηκε ο βρυχηθμός του·
η χρυσή του χαίτη έσταζε αδυναμία.
Ο κύκνος πλησίασε.
από κάτι που έμοιαζε με δέος.

“Γιατί με θες;” ρώτησε.
“Γιατί είσαι ό,τι δεν μπορώ να κρατήσω
και γιατί δεν με φοβήθηκες.”
είπε το λιοντάρι.

Έμειναν έτσι έως το τέλος,
ο ένας στην όχθη, ο άλλος στο νερό·
χωρισμένοι απ’ το στοιχείο τους
ενωμένοι απ’ το ανέφικτο.

Και λένε πως αν ακούσεις καλά,
τα βράδια ακούγεται ένας βρυχηθμός που δεν είναι απειλή,
κι ένα τραγούδι κύκνου που δεν είναι θρήνος.

Ύμνοι
στο πείσμα ενός έρωτα
που αρνήθηκε να γίνει λογικός.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Συμπόσιο των Ζώων

Το Συμπόσιο των Ζώων

Μια φορά, λέει, ο Λύκος κάλεσε φίλους
στο ξέφωτο του Δάσους των Εποχών.
Ήταν τότε που κουβαλούσε σάρκα στα δόντια
και τα νύχια του έλαμπαν απ’ τα πρόσφατα κυνήγια.

Ήρθαν όλοι:
ο Αλεπού με τα πονηρά της χαμόγελα,
ο Πίθηκος που χειροκροτούσε χωρίς λόγο,
ο Σκατζόχοιρος με καρφιτσωμένα κομπλιμέντα στ’ αγκάθια του,
κι η Κουκουβάγια που ήξερε τα πάντα
αλλά μιλούσε μόνο όταν την άκουγαν.

Έφαγαν, ήπιαν, φώναζαν “Στην υγεία του φίλου μας”
κι έκρυβαν νύχια κάτω απ’ το τραπέζι.
“Όσο σφάζεις, θα ‘χουμε να τρώμε”,
είπαν, κι ο Λύκος τους χαμογέλασε με δόντια εκτεθειμένα.

Μα ήρθε χειμώνας.
Ο Λύκος αρρώστησε, δεν κυνηγούσε πια.
Η ανάσα του μύριζε φόβο.
Τα μάτια του βράχηκαν και θάμπωσαν.

Τότε η Αλεπού είπε: “Έχω υποχρεώσεις”.
Ο Πίθηκος βρήκε νέο ήρωα να θαυμάσει.
Ο Σκατζόχοιρος χώθηκε στη σιωπή.
Και η Κουκουβάγια… πέταξε ψηλά.
“Έτσι είναι η ζωή”, φώναξε.

Ο Λύκος έμεινε μόνος,
να μασάει τις αναμνήσεις τους,
σαν ξεραμένα κόκκαλα.

Μα δεν πέθανε.

Έμαθε να ζει με άδειο στομάχι
και γεμάτο μυαλό.
Και κάπου-κάπου,
τους βλέπει απ’ το λόφο να χαχανίζουν σε ξένα τραπέζια
πάντα με κάποιον καινούργιο Λύκο
που ακόμα σκοτώνει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Υπομένων

Υπομένων

Υπομένω
όπως ο λίθος υπομένει το κύμα
κι ο ήλιος τη νύχτα ώσπου να την κάνει φως.

Υπέμενα
όταν τα πέλματά μου έκαιγε η ανάγκη
κι οι μέρες ήταν άηχες και χωρίς έλεος.

Υπέμεινα
όπως ο Θεός υπέμεινε σαν άνθρωπος
κι ο άνεμος σ’ ένα φύλλο που δεν πέφτει.

Θα υπομένω
όπως ο λόγος που δεν είπα ακόμη
κι η πληγή που δεν έκλεισε.

Είχα υπομείνει
τη σιωπή, την ορφάνια του ψέμματος,
την ντροπή της αλήθειας.

Έχω υπομείνει
αστραπές που ανέβαιναν ψηλά,
κι είπα: "Ιδού η ζωή."

Θα έχω υπομείνει
όσα δεν έμαθαν οι λέξεις να φέρουν,
όσα δεν έκλαψε η θάλασσα εκείνη
που θέριευε μέσα μου.

Αν υπομείνω ακόμη,
θα γεννηθεί ένα καινούργιο φως
που να μου μοιάζει.

Να υπομένω λοιπόν,
όπως ο άνθρωπος στο θαύμα,
όπως ο στίχος στη σιωπή του.

Εάν υπέμεινα μία φορά,
θα υπομείνω πάλι.
Έστω ένα λεπτό ακόμη θεός.
Έστω ένα λεπτό ακόμη άνθρωπος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Ρόλοι

Οι Ρόλοι

Δεν ήταν υποκριτής.
Όχι όπως το λένε.
Απλώς… έπρεπε.
Στις αίθουσες, στους διαδρόμους,
στις δύσκολες συνομιλίες με τα πρόσωπα που έχουν εξουσία,
ή και με τα πρόσωπα που περίμεναν κάτι απ’ αυτόν.
Περίμεναν κάποιον άλλο.
Και τους τον έδινε.

Σωστά μιλούσε, σωστά κοιτούσε,
με το μέτρο που διδάσκει η εμπειρία.
Έμαθε νωρίς πως η αλήθεια
ούτε ωφελεί, ούτε σώζει.
Μονάχα φθείρει.

Κι όμως, κάποιες φορές,
σαν έμενε μόνος,
όταν δεν είχε πια θεατές,
σ’ ένα δωμάτιο άδειο ή μ’ έναν άνθρωπο
που δεν περίμενε κάτι από αυτόν,
προσπαθούσε να πει την αλήθεια.

Προσπαθούσε να υποδυθεί τον εαυτό του.

Μα ήταν δύσκολο.
Δεν ήξερε τα λόγια.
- Δεν υπήρχαν σενάρια.
Μονάχα αυτοσχεδιασμοί -.
Τα χέρια του δεν ήξεραν πού να σταθούν.
Το βλέμμα γινόταν αδέξιο.
Η φωνή του έτρεμε
και πάντα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη
που τόλμησε να φανεί αληθινός.

Δεν τον θυμούνται για τους ρόλους.
Ήταν πολλοί. Καλοπαιγμένοι.
Μα οι λίγες στιγμές που ήταν αυτός,
- οι αδέξιες, οι άβολες, οι σχεδόν ντροπιαστικές —
εκείνες έμειναν.

Γιατί εκεί, για μια στιγμή,
δεν ζήτησε να τον αγαπήσουν·
ήθελε μονάχα να τον δουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ούτε μια Λέξη

Ούτε μια Λέξη

Με δυσκολία επήλθε η λησμονιά ‘κείνου του έρωτα
που δεν αξίωσε του πρωινού να νιώσει τη φρεσκάδα.
Κι ας συνεπήρε την καρδιά κι ας τύφλωσε τα μάτια.
Ίσα που θέριεψε, που πλάνεψε και χάθηκε.

Κι εγώ γι’ αυτόν τον έρωτα, τον άτυχο,
δεν πρόκαμα να γράψω ούτε μια λέξη.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Μετά το Χορό

Μετά το Χορό

Κι αφού οι χοροί και τα τραγούδια
που μας ένωσαν για μια στιγμή τελειώσανε.
Αφού σταμάτησε η μουσική και σβήσανε τα φώτα.
Ήρθε η ζωή να μας τραβήξει από το εφήμερο στο καθημερινό.
Θύμισες μένουνε τα βλέμματα, τ’ αγγίγματα, τα γέλια.
Και υποσχέσεις καρτερούν να εκπληρωθούν
σε κάποιο χρόνο άγνωστο ακόμα.
Ποιός ξέρει που θα είσαι αύριο.
Άμα το λόγο θα κρατήσεις και ξανάρθεις.
Το μόνο που γνωρίζεις είναι το που ήσουν χθες,
πως ήσουν χθες και πόσο χάρηκες.
Που είσαι σήμερα και κατά πούθε θα κινήσεις
ακόμα ούτε εσύ δεν το γνωρίζεις.


(c) 2014 Δημήτρης Βραχιολάς

Ψέμματα

Ψέμματα

Πού νά’ ναι εκείνο το παιδί
που σα ζαρκάδι ξέφευγε απ’ τις παγίδες του καιρού;
Πού χάθηκε; Πού κρύφτηκε;
Σε ποιά γωνιά του χρόνου ζάρωσε
σα τρομαγμένο σύννεφο;
Το είδε άραγε κανείς
του “πρέπει” δάκρυα να κλαίει;
Ή μήπως το ανταμώσανε
στο γυρισμό του “θέλω”;

Ψέμματα του είπαν.
Ψέμματα.

Πού νά’ ναι αυτό το φως που φώτιζε χαρά
σα πανωφόρι αφόρετο στο πρωτοβρόχι;
Πού έδυσε; Ποιά λύπη το έσβησε;
Σε ποιά νυχτιά θολή το κρύψανε
και έπαψε να φέγγει;
Μην έτυχε να φύλαξε κανείς
δυο στάλες απ’ το φως του;
Μην τό’ κλεισε σε κάποιου
άδειου χρόνου το σεντούκι;

Ψέμματα μας είπαν.
Ψέμματα.


(c) 2013 Δημήτρης Βραχιολάς

Ὠράριον (Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ὠράριον
(Οκτάωρο αλά παλαιά, τίποτε δεν άλλαξε)

Ἐτοποθετήθην ἐκουσίως εἰς ταύτην τὴν γωνίαν τοῦ γραφείου,
οὕτως ὥστε νὰ διατηρῶ μίαν ἀπόστασιν ἐπαρκῆ,
ἱκανὴν νὰ διαφυλάσσῃ τὰ προσχήματα
καὶ νὰ περιoρίσῃ ὅσον δύναται
τὰς ἀνωφελεῖς κοινωνικὰς συναναστροφάς.

Ἐκ τῆς θέσεως ταύτης δύναμαι νὰ βλέπω ἔκθετα
(μέσω τῆς ἀνεῳγμένης θύρας)
τὸ ἐπὶ τοῦ τοίχου ὡρολόγιον -
μέλανος χρώματος, πλαστικὸν,
μετρίως ἀξιόπιστον κατασκευὴς ἐξ Ἀσίας,
ὃ ἀκαταπαύστως μετρεῖ
σύντομους, ἀναρίθμητους θανάτους.

Ἀξιοσημείωτον ὅτι εἰς ἓν μόνον λεπτόν
χωροῦν τόσοι θάνατοι.
(Λαβέτε δε εἰς τὸν νοῦν σας μίαν ὥραν τοῦ ἡμερολογίου,
καὶ ἕν ἄθροισμα ἡμερῶν ἑβδομαδιαῖον…)

Ἔξωθεν, ὁ κόσμος κινείται μεθοδικῶς·
πρόσωπα ἔρχονται καὶ ἀπέρχονται
ἐκπληροῦντες ἐργασίας,
ὡς φαίνεται, σημαντικὰς δι᾽ αὐτούς -
μικρᾶς ὅμως, μηδαμινῆς ὀντολογικῆς ἀξίας.

Γνωρίζετε, βεβαίως, ἐξ ἐκείνων τῶν ἐργασιῶν
αἵτινες ἀποφέρουσιν τινὰν μικρὰν πρόσοδον
καὶ κινοῦσι, καθ’ ὅσον λέγεται, τὸν κόσμον.
Ἄφετε ταῦτα· οὐκ ἔχει νόημα νὰ ἐπαναλαμβάνονται.

Ἕκαστος ἐπιτελεῖ τὸ ἔργον τοῦ·
ἀθροίζων ὑπεραξίας ἀνεπαρκείς, ἀνάξιας ἀληθῶς,
ἀψηφῶν ἀτενῶς τὰ ἀναρίθμητα χρονικὰ ὁλοκαυτώματα,
ἃ μετατρέπονται, ἀπαθῶς,
εἰς δεκαδικὰ τινά ψηφία ψυχρῶν λογιστικῶν μηχανῶν.

Γεμίζουσι καὶ ἐκκενώνονται -
ὡς εἶθισται κατὰ τὰς τάσεις τῆς ἀγορᾶς -
λογαριασμοὶ ἐικονικοί,
με τραπεζογραμμάτια ὁμοίως φανταστικὰ καὶ ἄϋλα.

Ἔως τὴν πέμπτην - ἢ καὶ τὴν ἕκτην -
θὰ ἔχωμεν, ὡς συνήθως, περατώσει τὸ καθῆκον μας.
Ίσως, ἐὰν ἀπαιτηθῇ, καὶ πέραν τοῦ ὡρισμένου ὡραρίου.
Τὸ χρέος ἡμῶν, πάντως,
θὰ ἔχῃ ἀποδοθῇ καὶ διὰ τὴν σήμερον.

Καὶ αὔριον πάλιν,
θὰ ὁπλίσωμεν ἐκ νέου τοὺς δείκτας
τοῦ μελανοῦς ὡρολογίου,
καὶ θὰ ἀναθέσωμεν πάλιν εἰς αὐτό
τὴν ἀργὴν, ἀνελέητον ἐκτέλεσιν
τοῦ χρόνου μας..


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οκτάωρο

Οκτάωρο

Τοποθετήθηκα οικειοθελώς σε τούτη τη γωνιά του γραφείου,
έτσι ώστε να έχω μιαν απόσταση ικανή
για να κρατήσει τα προσχήματα
και να περιορίσει όσο το δυνατόν
τις ανούσιες συναναστροφές.

Από τη θέση αυτή μπορώ ευδιακρίτως να βλέπω
- από την ανοικτή πόρτα -
το ρολόι του τοίχου
- ένα μαύρο πλαστικό με λευκούς δείκτες,
μάλλον φθηνής ασιατικής κατασκευής -
να μετρά ανελλιπώς μικρούς σύντομους θανάτους.

Αξιοθαύμαστο είναι
το πόσοι θάνατοι χωρούν σε ένα λεπτό της ώρας.
- Βάλτε με το νους σας σε μια ώρα της ημέρας
και σε μια ημέρα της εβδομάδας -.

Απ’ έξω άνθρωποι πηγαίνουν κι έρχονται
διεκπεραιώνοντας σημαντικές γι’ αυτούς,
ανάξιες λόγου όμως εργασίες.
Ξέρετε από εκείνες που αποφέρουν
κάποιο μικρό κέρδος και κάνουν τον κόσμο να γυρίζει.
Ας μην τα ξαναλέμε αυτά.

Ο καθένας κάνει τη δουλειά του
αθροίζοντας υπεραξίες,
αψηφώντας τα αναρίθμητα χρονικά ολοκαυτώματα
που μεταφράζονται σε ασήμαντα δεκαδικά ψηφία αριθμομηχανών.
Γεμίζουν και αδειάζουν, κατά τις τάσεις της αγοράς
εικονικούς λογαριασμούς με εικονικά τραπεζογραμμάτια.

Μέχρι τις πέντε ή τις έξι θα έχουμε τελειώσει τη δουλειά.
Ίσως και παραπάνω αν χρειαστεί.
Το χρέος μας θα το έχουμε κάνει και για σήμερα.
Αύριο πάλι θα οπλίσουμε τους δείκτες του μαύρου ρολογιού
και θα το αφήσουμε να εκτελεί ανελέητα το χρόνο μας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενέδωσα

Ενέδωσα

Γεννήθηκα όπως όλοι.
Έζησα όπως πολλοί.
Πως θα πεθάνω, ακόμα δε γνωρίζω.

Δεν έκαμα τίποτα.
Δεν έκαμα τίποτα που να αξίζει να το διηγηθεί κανείς.
Δεν έκαμα κανέναν άνθρωπο περήφανο,
μηδέ τον εαυτό μου.
Ειδικά τον εαυτό μου.

Σπατάλησα το χρόνο που μου δόθηκε
μονάχα σε συμβιβασμούς
και με μεγάλη ευκολία ενέδωσα στα λάθη μου.
Εδώ που τα λέμε,
τα λάθη,
είναι τα μοναδικά πράγματα
που μου επέτρεψα να ενδώσω.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς