Ήμουν

Ήμουν

Περπατούσα στις ώρες
κρατώντας στο χέρι μου λέξεις.
Τους άλλαζα σειρά και
γίνονταν ερωτήσεις.

Μιλούσα στα φύλλα,
στα δέντρα,
στις πέτρες που δεν απαντούν·
επειδή ξέρουν.

Αφογκραζόμουν τον άνεμο·
φωνή ενός παλιού θεού
που ξεχάστηκε απ’ τον κόσμο
μα θυμάμαι το όνομά του.

Δεν βρήκα τίποτα.
Καμία απάντηση.

Κι όμως ένιωσα
πως δεν ήμουν χαμένος.
Ήμουν απλά μέρος του ερωτήματος
που γεννά τον κόσμο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς