Η Υπόσχεση

Η Υπόσχεση

Τη μέρα που η σκόνη δεν είχε προλάβει
να καλύψει τα πάντα,
δόθηκε υπόσχεση
- ή έτσι φάνηκε -
σαν άνοιγμα στον τοίχο.

Ήταν υπόσχεση·
όχι θορυβώδης,
μα σαν χαραμάδα από όπου περνά
ένα φως αγνώστου πατρός.

Κι ο χρόνος άλλαξε.
Οι ώρες απόκτησαν αιχμές,
κι οι μέρες ανέμιζαν
σαν υφάσματα σε πρόβα αναχώρησης.

Ο κόσμος ίδιος, οι στέγες βαριές, οι σκιές εκεί.
Μα στο βλέμμα,
υπήρχε κάτι που ήλπιζε
ένα σχεδόν, ένα μακάρι.

Αν το μέλλον επιστρέψει στο χθες
κι αν τα κλειδιά γυρίσουν ξανά
στις κλειδωνιές της συνήθειας,
παράπονο δεν θα υψωθεί.

Διότι ακόμα κι αν η πράξη δε συμβεί
το ενδεχόμενο
- και μόνον αυτό, αρκετό είναι -
κατέστη ικανό να αφυπνίσει.

Κι αυτή η ρωγμή στον τοίχο
συνεχίζει να υπόσχεται όμορφα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς