Άγγιγμα

Άγγιγμα

Δεν χρειάστηκαν λέξεις·
η ανάσα σου αρκούσε
μια συλλαβή σου κυλούσε στο δέρμα μου
σαν μουσική γραμμένη με χάδι.

Πριν σ’ αγγίξω, σε κρατούσα
μες στην αγκαλιά της προσμονής·
εκεί όπου η αφή ξεκινά
πολύ πριν υπάρξει το σώμα.

Ένας λεπτός ηλεκτρισμός
που ανεβαίνει απ’ τη μέση ως τα βλέφαρα,
μια ανατριχίλα ντυμένη φως,
κι εκείνη η γλυκιά αδημονία
να χωρέσει ο χρόνος σε μια στιγμή.

Το άγγιγμα σου
κάτι πιο πάνω από πράξη, ευχή.
Μια θερμότητα που σιγοκαίει,
σμιλεμένη απ’ την παύση
ανάμεσα στις κινήσεις.

Ήσουν φωνή και σιωπή,
μια τυραννία αναπόδραστα γλυκιά.
Ήσουν ο αέρας που γνώριζε το σχήμα μου
πριν καν εγώ το θυμηθώ.

Σε θέλησα.
Σε ανάσανα. Σε άγγιξα κι εγώ.
Σε ένιωσα σαν ήλιο του μεσημεριού
πάνω στα βλέφαρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς