Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η πόλη θυμάται, δεν το κάνει με θόρυβο.
Το κάνει θροΐζοντας, μονολογώντας,
με αυτό το βουητό που κάποιοι το λένε
απλά θόρυβο της πόλης,

Οι δρόμοι της κρατούν ακόμα τα ψίχουλα φωνών,
τ’ αρώματα της απουσίας και τ’ αγγίγματα σκιών
που έμειναν πίσω χωρίς εξήγηση.
Ψυχές περιπλανώμενες στο χρόνο.

Τα σκαλοπάτια της φθαρμένα από βήματα αναχώρησης,
μα όχι επιστροφής, θυμούνται τους ανθρώπους βιαστικούς.
Πόρτες που τρίζουν από παλαιότητα και κόπωση
προσπαθούν να υπενθυμίσουν ό,τι δεν ειπώθηκε εγκαίρως.

Η πόλη θυμάται
τα φανάρια που έκλεισαν βλέμματα εραστών,
τα παγκάκια που κράτησαν σώματα κουρασμένα,
τα καφενεία που έγιναν ιεροτελεστίες μοναξιάς.

Θυμάται τον πόλεμο
με τις χήρες που έπλεναν ρούχα στη σκάφη.
Θυμάται τα παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες,
πριν γίνουν αριθμοί σε διαμερίσματα.

Θυμάται νεκρούς, θυμάται πορείες, φωνές.
Θυμάται ψέμματα κι αλήθειες. Δεν κρίνει, μόνο θυμάται.
Θυμάται κι εμάς πριν γίνουμε οι βιαστικοί,
οι απρόσεκτοι, οι περαστικοί.

Κι όταν τη νύχτα φυσά απ’ το παρελθόν,
δεν είναι ο άνεμος που σαλεύει τα δέντρα·
είναι η πόλη που ανοίγει τα παλιά της συρτάρια
και ψιθυρίζει σα μάνα:

“Σε βλέπω. Σε θυμάμαι.
Να προσέχεις.“


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς