Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Σαν ανασαίνει ο Ζέφυρος,
με την πνοή που μόλις αγγίζει τις άκρες των φύλλων
και κυλά σαν χάδι στις φτέρνες των αμμουδερών ακτών,
γέρνει νωχελικά η θάλασσα στο φως.

Ξαπλώνει τα κύματά της σαν μακριά μαλλιά
που χτενίζονται από δάχτυλα φωτός·
κι ο ήχος της μοιάζει με παλμό ευτυχισμένου ύπνου.
Με έναν ρυθμό που δεν βιάζεται, μόνο υπάρχει.

Μα αν γίνει βοριάς που αναστατώνει,
με πάθος που δεν γνωρίζει όριο
τότε η θάλασσα αφρίζει και υψώνεται.
Ξεχνά τη γαλήνη και γίνεται θεριό.

Τα κύματά απείθαρχα
σηκώνονται σαν στήλες ποίησης,
σπάνε στα βράχια
και γράφουν, με ορμή, λέξεις από νερό και λύσσα.

Ο αφρός της γεύεται τον ουρανό·
οι γλάροι ξεστρατίζουν,
και τα καΐκια πια δεν λικνίζονται,
παλεύουν.

Άγρια, αδάμαστη, γεννιέται
μια παράξενη ομορφιά
Μια γοητεία που δεν μπορείς να την προβλέψεις.
Το κάλλος του κινδύνου,
η σαγήνη εκείνου που δεν μπορείς να το χωρέσεις
μα σε καλεί.

Κι έτσι,
- η θάλασσα -
γίνεται λίκνο ή τάφος,
ψίθυρος ή κραυγή,
καθρέφτης ή χάος·
Μα πάντοτε,
ζει για να ονειρεύεται τον άνεμο
να την αγγίζει,
να την ορίζει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς