Το Τριαντάφυλλο

Το Τριαντάφυλλο

Ήταν όντως ωραιότατο -
του εφάνη εξαρχής.

Στον κήπο το συνάντησα.
Μόλις ανθισμένο·
γεμάτο χρώμα και αρώματα.

Στάθηκα· δεν το πλησίασα αμέσως.
Το θαύμασα από μακριά -
με την ήσυχη εκείνη χαρά
που μόνον όσοι έχουν πείρα γνωρίζουν
όταν βλέπουν τη νεότητα.

Η επιθυμία ήλθε - φυσικά.
Να σκύψω, να το μυρίσω·
να το κρατήσω λίγο έστω στα δάχτυλα.
Να δώσω στην όσφρηση μου
τη μαγεία της στιγμής.

Αλλά εγνώριζα
- η πείρα τόσων ετών το έλεγε καθαρά -
πως όταν το άνθος είναι ακόμα τρυφερό,
έστω και μία πνοή, ενίοτε το πληγώνει.
Το άγγιγμα το ελαφρό,
το ταράσσει, το μαραίνει.

Κι έτσι δίστασα.
Κι έμεινα εκεί, λίγο μακρύτερα·
μες την ευγενή μου συγκράτηση
και τη μισή μου λύπη.

Δεν το εκόμισα ποτέ στο δωμάτιό μου.
Δε δοκίμασα το άρωμα του εκ του πλησίον.
Το φύλαξα μόνο εντός μου·
ως εικόνα αβλαβή·
ως ανάμνηση ασφαλή,
που μήτε χρόνος μήτε θλίψη θα την φθείρουν.

Ίσως - και το ελπίζω -
το άνθος εκείνο ακόμη ν’ ανθίζει·
στον ίδιο κήπο, κάτω απ’ τον ίδιον ήλιο.
Ίσως, κι αν ποτέ με θυμάται,
να με ευγνωμονεί που δεν το άγγιξα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κομμάτια

Κομμάτια

Πάντα αναζητούσα τους ανθρώπους
που μπορούσαν να με σπάζουν σε κομμάτια.
Σε δέκα, σε εκατό, σε χίλια.
Από αυτούς γνώριζα σίγουρα
τι να περιμένω.
Γιατί από τους άλλους,
τους ανιδιοτελείς, τους χαριστικούς,
τους “όμορφους”,
η προσμονή της προδοσίας,
ήταν χειρότερη από θραύση,
ήταν έγκαυμα και βεβαιότητα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Οι Νέες Λέξεις

Οι Νέες Λέξεις

Πολλές εμφανίστηκαν εσχάτως -
λέξεις και φράσεις νέες, ξενόφερτες,
παράξενες στο άκουσμα,
εύκολες στην εκφορά, μα άδειες στην ψυχή.

Τις λέγουν συχνά με στόμφο οι νέοι·
τις γράφουν ταχέως στις οθόνες τους,
και νομίζουν - έτσι νομίζουν -
πως επικοινωνούν σπουδαίως.

Μα εμένα, που ενθυμούμαι ακόμη
λέξεις παλιές, εύηχες, γλυκιές,
φορτωμένες με μιαν αλλοτινή συγκίνηση,
με λυπεί η ελαφρότητα των νεωτέρων.

Λέξεις κάποτε είχαμε
που ήθελαν φροντίδα στην εκφορά·
που ήθελαν προσοχή,
γιατί σήμαιναν περισσότερα απ’ όσα έλεγαν.

Τώρα - update, scroll, bro, slay,
like και stream - και τόσα άλλα
που δεν κρατούν τον ήχο, δεν αφήνουν ίχνος·
εξανεμίζονται πριν ακόμη τελειωθούν.

Δεν αντιλέγω - η πρόοδος αναγκαία·
και το εμπόριο, και τα μηχανήματα,
και η ταχύτητα. Όμως,
να μην μας πάρει ολωσδιόλου και τη γλώσσα.

Γιατί τότε, όταν όλα πια τελειώσουν,
κι η τεχνολογία παλαιωθεί κι αυτή
(όπως όλα τα πράγματα παλαιώνονται),
θα δυσκολευθούμε πολύ να ξαναθυμηθούμε
πώς ήταν να ομιλεί κανείς με ποίηση.


(c) 2025 Δημήμτρης Βραχιολάς

Πράξις Δευτέρα: Φινάλε

Πράξις Δευτέρα: Φινάλε

Η αυλαία έπεσε. Η σκηνή άδεια.
Ό,τι ειπώθηκε, πλέον κενό,
σβήνει σε μια ομίχλη που πυκνώνει.
Απ την πλατεία και τους εξώστες
χειροκροτήματα από στοιχειωμένα χέρια.
Ένας λυγμός που δεν τελειώνει.
Σαν άδειος θάλαμος, χωρίς φωνές,
χωρίς αλήθειες, χωρίς ψέμματα.
Ο χρόνος βουβός, αργός, περνά και τρεμοσβήνει.
Πράξις δευτέρα: Φινάλε.
Δίχως λύτρωση.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Λέων

Λέων

Κοίταξέ τον, λαμπερός, περήφανος, ανδρείος!
Με την εντυπωσιακή του χαίτη,
να κυματίζει στου ανέμου τα πειράγματα.
Ο βασιλεύς των βασιλέων,
αγέρωχος περνά γνωρίζοντας, δικαιωματικά,
πως η γη τούτη του ανήκει.

Στο βάθος δες, ανέστιος πια,
ισχνός κι αδύναμος,
περίπτυστος από όλα τα στοιχειά,
ο βασιλιάς που έχασε το θρόνο του.

Κοιτά με μια ευχαρίστηση ανεξήγητη
τον λαμπερό μονάρχη.
Με ένα μειδίαμα φθονερό 
- σα να του λέγει - 
“Να χαίρεσαι το χρόνο που σου δόθηκε.
Σύντομα - πιο σύντομα από όσο περιμένεις - 
Τα ίδια βήματα, που μου όρισες να πάρω, θα διαβείς.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άσβεστον Φως

Άσβεστον Φως

Σε τούτο το δωμάτιο γεννήθηκα.
Σε τούτο το δωμάτιο όπου το φως δεν έσβησε ποτέ.
Ένα σταθερό, ατελείωτο, ανεξάντλητο φως.
Κι έζησα τη ζωή μου δίχως αυγή ή δειλινό.

Δεν επιθύμησα μεγάλες εξόδους·
ουδέ πλανήθηκα σε πόλεις ή σε θορύβους μαγικούς.
Δε γεύτηκα ηδονές εξωτικές.
Τις αναμνήσεις μου ελόγιζα, ένα συμπίλημα από φώτα.

Μα ήθελα μονάχα μια φορά
να δοκιμάσω το βάθος της σιωπής,
τη γλυκύτητα του σκοταδιού
που υπόσχεται αναπαμό.

Πόσες φορές το μέτρησα τούτο το δωμάτιο!
Κάθε γωνία, κάθε ρωγμή, κάθε ψεγάδι του έμαθα.
Και κάθε λίγο, αναθαρρούσα πως τούτη τη φορά,
ο διακόπτης θα βρισκόταν μπρος μου.

Ματαίως έψαχνα ο αφελής.
Στο τέλος έμαθα απλώς να ανοιγοκλείνω
αργά τα βλέφαρά μου και να φαντάζομαι
τη γλυκιά λύτρωση της νύχτας.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ενός Λεπτού Σιγή

Ενός Λεπτού Σιγή

Μόνο τα δέντρα λύγισαν βαριά το φύλλωμά τους.
Τα περιστέρια σκύψαν το κεφάλι.
Στων πόλεων τους αδιάφορους δρόμους.
Σε κόρνες, τηλεβόες, σημαίες και πανό.
Υπενθυμίζοντας πως δεν κρατήθηκε
ούτε ενός λεπτού σιγή,
για την καμένη τράπεζα,
για την καμένη σημαία,
για το καμένο θέρετρο,
για το καμένο δάσος,
για το καμένο τρένο,
για το καμένο παιδί,
για τη φωτιά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Εικόνα στο Βάθος

Η Εικόνα στο Βάθος

Περνούν οι μέρες και σαν σκιές
πιο μακρινές γίνονται οι επιθυμίες.
Οι ελπίδες, μαραμένα λουλούδια,
που πέφτουν απ' τα χέρια μου.

Πού πήγε η νιότη, η αδίστακτη;
Πως έγινε το γέλιο τόσο αχνό
που μετά βίας πια
μπορώ να το ακούσω;

Οι φίλοι λιγοστοί,
σαν τα φαντάσματα περνούνε
και δεν στέκονται,
υπολογίζοντας με ακρίβεια το χρόνο.

Σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα,
μετρούν τις ήττες τις κρυφές.
Μετρούν τα χρόνια που έσβησαν
σαν το κερί που μες στην κάμαρα πεθαίνει.

Μεγαλώνω ...
Δίχως φωνή ...
Μια ξεχασμένη εικόνα στο βάθος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Γενέθλια Σήμερα

Γενέθλια Σήμερα

Μην κάνεις φασαρία.
Έχω γενέθλια σήμερα.
Μα μην κάνεις φασαρία.
Ίσως ξυπνήσεις το παρελθόν
κι έχω τόσα χρόνια να το κοιμίσω.

Έσβησα τα κεράκια μου από νωρίς,
πριν καν τα ανάψω.
Μη μπει καμιά επιθυμία κατά λάθος
και μου χαλάσει την ησυχία.

Ήρθαν και δυο ευχές στο κινητό.
Συμπιεσμένες.
“Χρόνια πολλά”
Δεν προσδιόρισαν πόσα, πού,
ούτε με ποιον.

Έκανα και έναν απολογισμό
- στα γρήγορα -
πριν προλάβει και καταλάβει
πως δεν βγαίνει το σύνολο.

Κι έπειτα γύρισα προς τον καθρέφτη,
να βεβαιωθώ πως δεν ήρθε κανείς.

Γενέθλια σήμερα.
Μικρός, περίμενα τούρτα·
τώρα, ένα ήσυχο απόγευμα
είναι υπεραρκετό.

Και του χρόνου,
αν έχει την ευγένεια ο καιρός,
να ξεχάσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Πως χάθηκαν στη λήθη τόσα όνειρα;
Καταναλώθηκαν. “Eδώδιμα αποικιακά.”

Παντοπωλείον. “Η αφθονία.”
Πιο πέρα “Ψιλικά, σιγαρέτα, νεωτερισμοί.”

Ο κόσμος που γνώρισα τελειώνει.
Αφήνω πίσω μια γενιά κουρασμένων εφήβων.

Δαίμονες και Άγγελοι ψηφίζουν δια βοής:
Ένοχος! Δεν είπες τίποτα! Δεν έκανες τίποτα!

Άνοιξα το παράθυρο,
να αναληφθούν στον ουρανό
όσα δε φαγώθηκαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς