Η Εικόνα στο Βάθος

Η Εικόνα στο Βάθος

Περνούν οι μέρες και σαν σκιές
πιο μακρινές γίνονται οι επιθυμίες.
Οι ελπίδες, μαραμένα λουλούδια,
που πέφτουν απ' τα χέρια μου.

Πού πήγε η νιότη, η αδίστακτη;
Πως έγινε το γέλιο τόσο αχνό
που μετά βίας πια
μπορώ να το ακούσω;

Οι φίλοι λιγοστοί,
σαν τα φαντάσματα περνούνε
και δεν στέκονται,
υπολογίζοντας με ακρίβεια το χρόνο.

Σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα,
μετρούν τις ήττες τις κρυφές.
Μετρούν τα χρόνια που έσβησαν
σαν το κερί που μες στην κάμαρα πεθαίνει.

Μεγαλώνω ...
Δίχως φωνή ...
Μια ξεχασμένη εικόνα στο βάθος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς