Το Τριαντάφυλλο

Το Τριαντάφυλλο

Ήταν όντως ωραιότατο -
του εφάνη εξαρχής.

Στον κήπο το συνάντησα.
Μόλις ανθισμένο·
γεμάτο χρώμα και αρώματα.

Στάθηκα· δεν το πλησίασα αμέσως.
Το θαύμασα από μακριά -
με την ήσυχη εκείνη χαρά
που μόνον όσοι έχουν πείρα γνωρίζουν
όταν βλέπουν τη νεότητα.

Η επιθυμία ήλθε - φυσικά.
Να σκύψω, να το μυρίσω·
να το κρατήσω λίγο έστω στα δάχτυλα.
Να δώσω στην όσφρηση μου
τη μαγεία της στιγμής.

Αλλά εγνώριζα
- η πείρα τόσων ετών το έλεγε καθαρά -
πως όταν το άνθος είναι ακόμα τρυφερό,
έστω και μία πνοή, ενίοτε το πληγώνει.
Το άγγιγμα το ελαφρό,
το ταράσσει, το μαραίνει.

Κι έτσι δίστασα.
Κι έμεινα εκεί, λίγο μακρύτερα·
μες την ευγενή μου συγκράτηση
και τη μισή μου λύπη.

Δεν το εκόμισα ποτέ στο δωμάτιό μου.
Δε δοκίμασα το άρωμα του εκ του πλησίον.
Το φύλαξα μόνο εντός μου·
ως εικόνα αβλαβή·
ως ανάμνηση ασφαλή,
που μήτε χρόνος μήτε θλίψη θα την φθείρουν.

Ίσως - και το ελπίζω -
το άνθος εκείνο ακόμη ν’ ανθίζει·
στον ίδιο κήπο, κάτω απ’ τον ίδιον ήλιο.
Ίσως, κι αν ποτέ με θυμάται,
να με ευγνωμονεί που δεν το άγγιξα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς