Χωρίς Επιστροφή

Χωρίς Επιστροφή

Κατέβηκε στο λιμάνι νωρίς,
- και μόνος -
όταν ακόμα ο ήλιος
δεν είχε αποφασίσει αν θέλει να ανατείλει.

Με το φως αμφίρροπο,
 - σαν την καρδιά του -
σα να μην ήξερε αν θα ενηλικιωθεί
ή θα γυρίσει στην κούνια του.

Μια σμιλεμένη σιωπή
- η θάλασσα -
με μια ελαφρά υπόσχεση κινδύνου
που μονάχα οι έτοιμοι καταλαβαίνουν.

Το καράβι ήταν ήδη εκεί
- πάντα ένα καράβι είναι εκεί -
βαρύ και αγέρωχο,
σαν υποζύγιο φορτωμένο μυστικά.

Δεν τον χαιρέτησε.

Ανέβηκε κρατώντας την απόφαση σε μια μικρή βαλίτσα.
Τα υπόλοιπα
- ονόματα, συνήθειες, μνήμες -
τα άφησε πίσω, ακουμπισμένα στο ίδιο πεζοδρόμιο
που τον ανέχτηκε για χρόνια.

Χαιρόταν που έφευγε.
Το ένιωθε στις φλέβες του,
σαν φως που ξεμπλοκάρει αρτηρίες.
Γλίτωνε.

Γλίτωνε από προσδοκίες που βάραιναν
μετά από κάθε ήττα.
- και ήταν οι ήττες πολλές -
Από παρουσίες που απαιτούσαν εξηγήσεις
και από φωνές που δε σώπαιναν.

Κι όμως, ήταν στιγμές 
- στιγμές μονάχα -
 που κάτι μέσα του τσιμπούσε.
Η ανάμνηση του καφέ στο παλιό φλιτζάνι,
η συνήθεια του δρόμου με τα γιασεμιά,
το πρόσωπο που τον αγάπησε
χωρίς να μάθει πώς να τον κρατήσει.

Δεν ήταν απλά ένας αποχωρισμός.
Ήταν η απόθεση ενός παρελθόντος
σε ασφαλή απόσταση.

Ο άνεμος του χάιδεψε το πρόσωπο.
- ο άνεμος πάντα γνωρίζει -
Κι η θάλασσα, χωρίς υποσχέσεις,
χωρίς παρηγοριά,
τον αποδέχτηκε όπως ήταν.
Κουρασμένο, διψασμένο
και αθόρυβα ελεύθερο.

Ήξερε πια πως δεν θα γυρνούσε.
Όχι από πείσμα,
αλλά γιατί δεν είχε πού να επιστρέψει.
Δεν τον κρατούσε τίποτα στο πριν.

Μέσα σε εκείνη τη ρευστή, ιώδη σιγή της αυγής,
κάτι καινούριο γεννιόταν.
Κάτι σαν αρχή, μα και σαν κλείσιμο
που επιτέλους είχε ειπωθεί με τ’ όνομά του.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η Πόλη Θυμάται

Όταν η πόλη θυμάται, δεν το κάνει με θόρυβο.
Το κάνει θροΐζοντας, μονολογώντας,
με αυτό το βουητό που κάποιοι το λένε
απλά θόρυβο της πόλης,

Οι δρόμοι της κρατούν ακόμα τα ψίχουλα φωνών,
τ’ αρώματα της απουσίας και τ’ αγγίγματα σκιών
που έμειναν πίσω χωρίς εξήγηση.
Ψυχές περιπλανώμενες στο χρόνο.

Τα σκαλοπάτια της φθαρμένα από βήματα αναχώρησης,
μα όχι επιστροφής, θυμούνται τους ανθρώπους βιαστικούς.
Πόρτες που τρίζουν από παλαιότητα και κόπωση
προσπαθούν να υπενθυμίσουν ό,τι δεν ειπώθηκε εγκαίρως.

Η πόλη θυμάται
τα φανάρια που έκλεισαν βλέμματα εραστών,
τα παγκάκια που κράτησαν σώματα κουρασμένα,
τα καφενεία που έγιναν ιεροτελεστίες μοναξιάς.

Θυμάται τον πόλεμο
με τις χήρες που έπλεναν ρούχα στη σκάφη.
Θυμάται τα παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες,
πριν γίνουν αριθμοί σε διαμερίσματα.

Θυμάται νεκρούς, θυμάται πορείες, φωνές.
Θυμάται ψέμματα κι αλήθειες. Δεν κρίνει, μόνο θυμάται.
Θυμάται κι εμάς πριν γίνουμε οι βιαστικοί,
οι απρόσεκτοι, οι περαστικοί.

Κι όταν τη νύχτα φυσά απ’ το παρελθόν,
δεν είναι ο άνεμος που σαλεύει τα δέντρα·
είναι η πόλη που ανοίγει τα παλιά της συρτάρια
και ψιθυρίζει σα μάνα:

“Σε βλέπω. Σε θυμάμαι.
Να προσέχεις.“


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ήμουν

Ήμουν

Περπατούσα στις ώρες
κρατώντας στο χέρι μου λέξεις.
Τους άλλαζα σειρά και
γίνονταν ερωτήσεις.

Μιλούσα στα φύλλα,
στα δέντρα,
στις πέτρες που δεν απαντούν·
επειδή ξέρουν.

Αφογκραζόμουν τον άνεμο·
φωνή ενός παλιού θεού
που ξεχάστηκε απ’ τον κόσμο
μα θυμάμαι το όνομά του.

Δεν βρήκα τίποτα.
Καμία απάντηση.

Κι όμως ένιωσα
πως δεν ήμουν χαμένος.
Ήμουν απλά μέρος του ερωτήματος
που γεννά τον κόσμο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν Ταξίδευα

Δεν Ταξίδευα

Δεν ταξίδευα.
Μετατόπιζα το βάρος της ψυχής μου
από το ένα μέσα
στο άλλο.

Κάθε δρόμος με ξέβραζε
- ίδια χαμένο -
σε πιο βαθύ εαυτό.
Κι η επιστροφή
κρατούσε πάντα περισσότερο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Όπως Ορίζει ο Άνεμος

Σαν ανασαίνει ο Ζέφυρος,
με την πνοή που μόλις αγγίζει τις άκρες των φύλλων
και κυλά σαν χάδι στις φτέρνες των αμμουδερών ακτών,
γέρνει νωχελικά η θάλασσα στο φως.

Ξαπλώνει τα κύματά της σαν μακριά μαλλιά
που χτενίζονται από δάχτυλα φωτός·
κι ο ήχος της μοιάζει με παλμό ευτυχισμένου ύπνου.
Με έναν ρυθμό που δεν βιάζεται, μόνο υπάρχει.

Μα αν γίνει βοριάς που αναστατώνει,
με πάθος που δεν γνωρίζει όριο
τότε η θάλασσα αφρίζει και υψώνεται.
Ξεχνά τη γαλήνη και γίνεται θεριό.

Τα κύματά απείθαρχα
σηκώνονται σαν στήλες ποίησης,
σπάνε στα βράχια
και γράφουν, με ορμή, λέξεις από νερό και λύσσα.

Ο αφρός της γεύεται τον ουρανό·
οι γλάροι ξεστρατίζουν,
και τα καΐκια πια δεν λικνίζονται,
παλεύουν.

Άγρια, αδάμαστη, γεννιέται
μια παράξενη ομορφιά
Μια γοητεία που δεν μπορείς να την προβλέψεις.
Το κάλλος του κινδύνου,
η σαγήνη εκείνου που δεν μπορείς να το χωρέσεις
μα σε καλεί.

Κι έτσι,
- η θάλασσα -
γίνεται λίκνο ή τάφος,
ψίθυρος ή κραυγή,
καθρέφτης ή χάος·
Μα πάντοτε,
ζει για να ονειρεύεται τον άνεμο
να την αγγίζει,
να την ορίζει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το Χρονικό του Τζιτζικιού

Το Χρονικό του Τζιτζικιού

Σε υπόγειο ύπνο 
εκεί όπου οι ρίζες φλυαρούν σιωπηλά
κι οι πέτρες έχουν μια δική τους εκδοχή της ιστορίας,
ένα σώμα αφουγκράζεται.

Μετράει εποχές,
όπως μετρά κανείς όνειρα που δεν του ανήκουν.
Σα να κρατά μια χειραψία με το μέλλον.

Δεν ξέρει,
μόνο θυμάται μια υποψία φωτός,
από άλλη ζωή,
σα μια υπόσχεση απ’ το χώμα.

Ο ήλιος του δείχνει το δρόμο.
Ούτε ερώτηση, ούτε σκέψη·
μονάχα το λευκό της ημέρας
καθώς το δέρμα ξεφλουδίζει το παλιό του εγώ.

Κι αρχίζει.
Ήχος.
Όχι παράπονο, ριπές φωτός
που πάλλονται στον ουρανό
και τρυπούν το αιώνιο

Στο στήθος του κατοικεί Καλοκαίρι.

Δεν θέλει τίποτα·
δε ζητά τίποτα.
Μόνο να γίνει εκείνο το τραγούδι
που αφήνει τα μεσημέρια γεμάτα.

Κι όταν το φως τον αφανίσει
σα θεός που αγαπάει πολύ,
πέφτει.
Ήσυχα. Όπως βγήκε.

Χωρίς να κλείσει την τελευταία του συλλαβή·
την αφήνει να συνεχίζει κάπου,
ίσως μέσα σ’ ένα φύλλο που τρέμει,
ίσως στις λέξεις μιας θάλασσας,
ίσως σ’ ένα άλλο, πολύ μακρινό μεσημέρι.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Πολυθρόνα είς τό Παλαιό Σπίτι

Η Πολυθρόνα είς τό Παλαιό Σπίτι

Εἰς τὴν γωνίαν της,
ἐκεῖ ὅπου τὴν εἶχον τοποθετήσει 
πρὶν ἀπὸ χρόνια οἱ ἔνοικοι τοῦ οἰκήματος, 
καθ’ ὑπόδειξιν μιᾶς κάποιας συμμετρίας. 

Τώρα οὐδεὶς κάθεται ἐπ’ αὐτῆς. 
Οὐδὲν σῶμα τὴν βαρύνει. 
Κανένα βάρος ἀνθρωπίνης παρουσίας 
δὲν τῆς προσφέρει πιὰ τὴν πρώην λειτουργίαν της. 

Πλὴν ὅμως, 
ὄχι ἐντελῶς νεκρά. 
Ἔτι διακρατεῖ ἐν ἑαυτῇ 
μίαν σκιὰν ζώσης χρήσεως. 
Ἴχνη, σχεδὸν φαντάσματα, 
χειρῶν ποὺ κάποτε ἀφέθησαν ἐπάνω της, 
κορμιῶν ποὺ ἐκουράσθησαν 
κατὰ τὸ μεσημβρινὸν φῶς τοῦ θέρους. 

Τὰ ὑφάσματά της ξεθώριασαν μέν, 
μὰ ὄχι ἄνευ ἀξιοπρεπείας. 
Τὸ ξύλον της, ἐλαφρῶς ραγισμένον, 
δὲν ἐκπέμπει θρῆνον· 
μονάχα τὴν ὑπομονὴν τῶν πραγμάτων 
ποὺ ἐγνώρισαν τὸ πέρας. 

Εἶν’ ἀπὸ τὰ πράγματα ἐκεῖνα 
ποὺ ἡ λήθη δὲν κατέστη ἀξία νὰ τὰ ἀφανίσει ἐντελῶς. 
Ὄχι διότι τὰ χρειάζεται κανείς, 
ἀλλὰ διότι ἡ μνήμη ἐνίοτε ἐκφράζεται σιωπηλῶς, 
διὰ τῆς ἐπιβιώσεως ἑνὸς ἀντικειμένου. 

Σὰν ἕνα εἶδος μαρτυρίας ὅτι ὑπῆρξε ζωή, 
κίνησις, ἢ καὶ συνήθεια. 

Κι ὅταν, κάποια ἡμέρα, ὁ κληρονόμος 
- ἢ ἴσως ὁ μεσίτης - 
διατάξει τὴν ἀπομάκρυνσίν της, δὲν θὰ ὑπάρξει σκηνή. 
Οὔτε λόγος. Οὔτε ἀποχαιρετισμός. 

Ἡ πολυθρόνα θὰ ἐξέλθει, σιωπηλή, 
ὡς ἁρμόζει εἰς τὰ πράγματα 
ποὺ ὑπῆρξαν χρηστικά.
Μὰ κυρίως, 
ἦσαν κάποτε ἀγαπημένα.


(c) 2025 Δημήητρης Βραχιολάς

Τα Ξεχασμένα Πράγματα

Τα Ξεχασμένα Πράγματα

Σιωπηλά,
όπως πρέπει να είναι όσα δεν τα ρωτούν
και δε ρωτούν κι εκείνα.
Ένα κουτάλι με λυγισμένο χερούλι,
μια κορνίζα χωρίς πρόσωπο,
ένα ρολόι που σταμάτησε στις 4:17
μια μέρα που δεν θυμάται κανείς.

Κάποτε είχαν θέση, νόημα.
Μικρά κέντρα εξουσίας του καθημερινού.
Παραφερνάλια της ζωής, σημαντικά.
Μα ο χρόνος έχει άλλες προτεραιότητες.

Δε λογαριάζει χρησιμότητες.
Μήτε αξίες.
Αφήνει για λίγο αναμνήσεις
που στο τέλος γίνονται πληγές.

Τα ξεχασμένα πράγματα
δεν κάνουν φασαρία.
Δε διαμαρτύρονται.
Δεν παρακαλούν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Περί του εφήμερου

Περί του εφήμερου

Δεν είναι κάθε τι που αγγίζουμε
φτιαγμένο να αντέχει.
Ούτε κάθε δεσμός να διαρκεί.
Η φύση δεν υπόσχεται συνέχεια.
Μόνο κύκλους.

Το νερό, όταν φυλακιστεί, σαπίζει.
Η φλόγα, όταν τη σκεπάσεις, σβήνει.
Η αγάπη, όταν δεν χωρά στην αλήθεια της,
λυγίζει.

Ό,τι είναι εφήμερο
δεν είναι λιγότερο αληθινό.
- Ούτε φθηνό. -
Μα γίνεται ψέμα
όταν του ζητήσεις να κρατήσει
πέρα από το χρόνο που του δόθηκε.

Φύγε ή άσε να φύγει.
Όχι από αδιαφορία,
αλλά από κατανόηση
ή καλοσύνη.

Ό,τι δεν μπορεί να σταθεί
πλάι σου χωρίς εξαναγκασμό,
δε σού ήταν σύντροφος.
Σου ήταν σκιά.

Να μάθεις να αποχαιρετάς χωρίς πίκρα,
να αγαπάς χωρίς ιδιοκτησία,
να ζεις χωρίς δεσμά.
Ίσως τότε ν’ αγγίξεις κείνη τη γαλήνη
που μοιάζει ελευθερία.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

… μα δρόμος

… μα δρόμος

Φαινόταν φως στο πρόσωπο
και στη φωνή μια ηρεμία, λεπτή σαν ύφασμα μεταξωτό.
Κανείς δεν είδε τον καιρό μέσα του να βαραίνει,
ούτε το χιόνι να εισχωρεί βαθιά
και να σκεπάζει την καρδιά του.

Κάθε μέρα και λίγο πιο μακριά.
Όχι από τον κόσμο,
μα από τον ήχο του.

Η ματιά του έμεινε καθαρή
- κάποιοι τη βάφτισαν και λαμπερή -
μα έπαψε να καθρεφτίζει.
Γύρω χαμόγελα. Άνθρωποι έρχονται,
μένουν ή φεύγουν.
- Όλοι στο τέλος φεύγουν. -
Γυαλί και φλόγα.

Μια σφαίρα από σιωπή.
Γυάλινη, διάφανη, όμορφη σχεδόν.
Μα παγωμένη. Άγονη.
Ούτε χαρά. Ούτε λύπη. Ούτε μουσική.

Μα.
Ίσως μια ασήμαντη στιγμή.
Μια μελωδία από παλιά.
Ίσως ένα βλέμμα που δεν τον προσπέρασε.
Ίσως μια μικρή η ρωγμή
που ίσα να χωρέσει μιαν ανάσα.

Ίσως να υπάρχει δρόμος πίσω.
Όχι σύντομος,
όχι εύκολος,
μα δρόμος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς