Γενέθλια Σήμερα

Γενέθλια Σήμερα

Μην κάνεις φασαρία.
Έχω γενέθλια σήμερα.
Μα μην κάνεις φασαρία.
Ίσως ξυπνήσεις το παρελθόν
κι έχω τόσα χρόνια να το κοιμίσω.

Έσβησα τα κεράκια μου από νωρίς,
πριν καν τα ανάψω.
Μη μπει καμιά επιθυμία κατά λάθος
και μου χαλάσει την ησυχία.

Ήρθαν και δυο ευχές στο κινητό.
Συμπιεσμένες.
“Χρόνια πολλά”
Δεν προσδιόρισαν πόσα, πού,
ούτε με ποιον.

Έκανα και έναν απολογισμό
- στα γρήγορα -
πριν προλάβει και καταλάβει
πως δεν βγαίνει το σύνολο.

Κι έπειτα γύρισα προς τον καθρέφτη,
να βεβαιωθώ πως δεν ήρθε κανείς.

Γενέθλια σήμερα.
Μικρός, περίμενα τούρτα·
τώρα, ένα ήσυχο απόγευμα
είναι υπεραρκετό.

Και του χρόνου,
αν έχει την ευγένεια ο καιρός,
να ξεχάσει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Παντοπωλείον “Η αφθονία”

Πως χάθηκαν στη λήθη τόσα όνειρα;
Καταναλώθηκαν. “Eδώδιμα αποικιακά.”

Παντοπωλείον. “Η αφθονία.”
Πιο πέρα “Ψιλικά, σιγαρέτα, νεωτερισμοί.”

Ο κόσμος που γνώρισα τελειώνει.
Αφήνω πίσω μια γενιά κουρασμένων εφήβων.

Δαίμονες και Άγγελοι ψηφίζουν δια βοής:
Ένοχος! Δεν είπες τίποτα! Δεν έκανες τίποτα!

Άνοιξα το παράθυρο,
να αναληφθούν στον ουρανό
όσα δε φαγώθηκαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ας Πάμε για Ύπνο Νωρίς

Ας Πάμε για Ύπνο Νωρίς

Δεν έχει νόημα να μείνουμε ξύπνιοι.
Ο καναπές έχει κουραστεί να μας σηκώνει
και η τηλεόραση κάνει πως μιλάει,
αλλά ούτε αυτή δεν πιστεύει
όσα λέει για αύριο.

Ας πάμε για ύπνο νωρίς.
Αφού απλά τελείωσε κι απόψε η ελπίδα
πως κάτι θα γίνει.

Το φλιτζάνι από το απόγευμα
αφήνει ένα δαχτυλίδι καφέ στο τραπέζι.
Το κινητό σωπαίνει αξιοπρεπώς
και το φως του διαδρόμου
αντέχει λίγο ακόμη,
μα και αυτό, άμα του πεις, θα σβήσει.

Πάμε.
Πριν αρχίσει η νύχτα να θυμάται.
Πριν αρχίσεις κι εσύ να ρωτάς
τι ήταν αυτό όλο.
Μάζεψε τη μέρα,
όπως μαζεύουμε ασπρόρουχα πριν τη βροχή
κι ας μη στέγνωσαν.
Δεν έχει πια νόημα να τα αφήνουμε έξω.

Ας πάμε για ύπνο νωρίς.
Αύριο ίσως…

Όχι, ψέματα.
Ούτε αύριο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σταυροδρόμι

Σταυροδρόμι

Στο τέλος της μικρής πλατείας,
όπου κάποτε συχνάζαν οι νέοι
με τα λευκά τους πουκάμισα
και τα χαλασμένα τους ρολόγια,
στάθηκες.
Ήσουν ακόμη μισός απ’ τον ύπνο,
μισός απ’ τα κρασιά της χθεσινής σου ανεμελιάς.

Δυό δρόμοι εμπρός σου.
Ο ένας, στρωμένη με λιθάρια γυαλιστερά,
καθώς οι λέξεις στα βιογραφικά των σωφρόνων·
ο άλλος, ακανόνιστος, σκονισμένος,
με γραμμένα στους τοίχους συνθήματα
που δεν θα 'γραφαν οι “ώριμοι” ποτέ .

“Ή τώρα θα περπατήσεις ίσια, με το μέτωπο ψηλά και σοβαρό,
στην οδό των προθεσμιών, των συμβουλίων και των υπευθύνων,
ή θα γυρίσεις ξανά προς το σοκάκι
όπου το φως αλλάζει χρώμα κάθε ώρα
και δεν μετρά κανείς τι ώρα πήγες για ύπνο.”

Δεν γίνεται 
- στο είπαν και άλλοι -
στο είπαν και μέσα σου·
δεν γίνεται να φοράς το ίδιο πρωί
και τη γραβάτα και το φθαρμένο φούτερ του Σαββάτου·
δεν γίνεται να χαιρετάς τον διευθυντή
με τα μάτια του παιδιού που γελούσε ως τα χαράματα.

Διάλεξε.
Γιατί αν μείνεις πολύ στο σταυροδρόμι,
αν μείνεις να κοιτάζεις
με την ψευδαίσθηση πως προλαβαίνεις,
θα σε βρει το σκοτάδι εκεί.

Κι ούτε η σοβαρότης, ούτε η εφηβεία πια
θα σε γνωρίζουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κάλεσμα

Κάλεσμα

Έλα.
Όχι με δρεπάνι, όχι με βροντή.
Έλα αθόρυβα, όπως έρχεται ο ύπνος
στο σκοτεινό μου κρεβάτι.

Τί να σου δώσω;
Οι λέξεις πέφτουν, χάνονται
πριν καν ακόμα γεννηθούν.
Σιωπή μου
 - παλιά μου ερωμένη, 
πιστή σύζυγος - 
σφίξε τα χέρια και σώπασέ με.

Έλα.
Ξεκρέμασέ με απ’ τον τοίχο.
Σβήσε το φως.
Δεν έχει πιο πέρα αυτό το ταξίδι.

Εσύ τουλάχιστον
θα καταλάβεις.
Δεν θα τρομάξεις
απ’ τις ρωγμές του χρόνου.

Μόνο εσύ μου έμεινες
να μην υπόσχεσαι τίποτα
και να μην προδίδεις τίποτα.

Έλα
να με μαζέψεις.
Σα φύλλο που δεν άντεξε άλλο
να προσποιείται πως κρατιέται απ’ το κλαδί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Να Σπάσει Λίγο η Νύχτα

Να Σπάσει Λίγο η Νύχτα

Ήξερες.
Δεν ήθελα πολλά,
ούτε ανάλυση,
ούτε σωτηρία.
Μονάχα ένα “είσαι καλά;”
να σπάσει λίγο τη νύχτα.

Αλλά κι η σιωπή σου
με βρήκε ακριβώς
εκεί που πονούσα.

Μη νοιάζεσαι.
Έμαθα να μετράω 
τους ανθρώπους
με σιωπές.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Τελευταία μου Αμαρτία

Η Τελευταία μου Αμαρτία

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Εκείνη η γλυκιά,
η σχεδόν συγχωρεμένη,
που δεν ζητάει τίποτα
κι όμως τα παίρνει όλα.

Είχα κρατήσει χώρο,
λίγο φως που υπόσχεται,
κι ένα ξεκούμπωτο κουμπί
για την περίσταση.

Δεν ήθελα πια σωτηρία.
Ούτε άλλο παρελθόν να ξεκαθαρίσω.
Ήθελα μόνο να χαθώ
με κάποια που θα έμοιαζε λίγο με τέλος.

Να μην εξηγώ. Να μην υπόσχομαι.
Να καώ για να τελειώσω όμορφα.

Κι εσύ, τόσο ήσυχη,
τόσο αθώα πρόθυμη, που είπα :
“Να τος ο τελευταίος μου σεισμός.”

Μα ούτε ράγισε κάτι.
Ούτε η καρδιά μου θυμήθηκε να τρέξει.

Πέρασες,
μου άφησες δυο φράσεις ανοιχτές,
ένα υπονοούμενο “ίσως” με ωραία γραμματοσειρά,
και έφυγες πιο ήσυχα κι από παλιά φωτογραφία.

Κι εγώ;
Έμεινα με το κρασί μου μισό,
τη λέξη “έλα” χωρίς αποδέκτη,
και κάτι ρίγη που δεν ολοκληρώθηκαν.

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Μα τελικά…
ήσουν απλώς ένα ακόμα "σχεδόν"
που δεν ήρθε για να με κάψει.
Ήρθε για να μην ανάψει καν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Διάλογος στην Αίθουσα των Σκιών

 Διάλογος στην Αίθουσα των Σκιών

Ιπποκράτης
Ποιος σε δίδαξε να λες εαυτόν ιατρό,
όταν η φλέβα σου ρίγος δεν ένιωσε μπροστά στον πόνο;

Μένγκελε
Τη γνώση υπηρέτησα.
Κι αν έτρεξε αίμα, ήταν το αντίτιμο.

Ιπποκράτης
Ποιον όρκο ορκίστηκες;
Τι θεούς επικαλέστηκες όταν οι σιαγόνες των παιδιών
σπάραζαν στον πόνο;

Μένγκελε
Τον άνθρωπο εξερεύνησα.
Μηχανή, ιστό, αντίδραση.
Όχι ψυχή

Ιπποκράτης
Η ψυχή είναι το πρώτο σου όργανο.
Χωρίς αυτήν, το νυστέρι σου κόβει μόνον σάρκα, όχι την ασθένεια.

Μένγκελε
Εσύ μίλησες για ισορροπία.
Εγώ την αναζήτησα σε ακραία συνθήκη.

Ιπποκράτης
Η ισορροπία δεν είναι πείραμα.
Είναι το χέρι που αγγίζει με σεβασμό.
Είναι πράξις που δεν σβήνει την αξιοπρέπεια του ασθενούς.

Μένγκελε
Το μέλλον απαιτεί θυσίες.

Ιπποκράτης
Το μέλλον δεν θα σε θυμάται ως ιατρό.
Θα σε μνημονεύει ως παράνοια.

Μένγκελε
Κι αν τα γραμμένα που έμειναν είναι δικά μου;

Ιπποκράτης
Ακόμη κι ο εφιάλτης
γράφεται με γράμματα.

Μα δεν γίνεται όραμα.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν υπήρχα,
το φως θα έπεφτε το ίδιο
στη γωνία του δρόμου.
Τα χελιδόνια θα γύριζαν
στην ίδια κουρασμένη τροχιά.

Ο ήλιος
δεν θα σταματούσε να ανατέλλει
επειδή θα έλειπα.
Κι η βροχή θα έβρισκε άλλα τζάμια
να γράψει τις λέξεις της.

Η θέση μου στο λεωφορείο,
δεν θα ήταν κενή.
Ίσως και να είχε την ίδια σιωπή
δίχως να την υποψιάζεται.

Αν δεν υπήρχα,
δεν θα είχα να διαψεύσω τόσες προσδοκίες.
Δεν θα χρειαζόταν να γράφω ποιήματα
για να εξηγήσω γιατί σωπαίνω.
Δεν θα γνώριζα εκείνη την αργή πτώση
που ονομάζουμε “εμπειρία”.

Αν δεν υπήρχα,
ίσως κάποιος άλλος θα κρατούσε
αυτόν τον ανεπαίσθητο φόβο
που φτιάχνει τους ανθρώπους ευγενικούς.
Ίσως κάποιος άλλος θα ζητούσε συγγνώμη
χωρίς να φταίει, μόνο και μόνο επειδή ένιωσε
πως το βάρος του κόσμου είναι κοινόχρηστο.

Ίσως τίποτα να μην έλειπε.
Ούτε εγώ. Ούτε καν η απουσία μου.

Μα υπήρξα.
Και αυτό είναι δυστυχώς
το μόνο που δεν διορθώνεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Βόλοι

Βόλοι

Σαν βόλοι πεταμένοι μαζί,
κυλούν οι ζωές μας σε απέραντα πεδία,
από τα χέρια του παιδιού του σύμπαντος.
Αναπηδούν, γλιστρούν, συγκρούονται.

Άλλοτε βαδίζουν σε χορό παράλληλων δρόμων,
άλλοτε ξαφνικά εκτοξεύονται προς άγνωστες τροχιές.
Σπάνε, σκορπίζονται, φθείρονται στο άγγιγμα μιας δύναμης αμείλικτης,
και η ύπαρξη ανασχηματίζεται από θραύσματα και χάος.

Κάθε σύγκρουση και μια έκρηξη που διασχίζει το χρόνο,
ένα σήμα μέσα στην ακαταστασία των τροχιών,
κι εμείς, παγιδευμένοι στο χορό της σύμπτωσης,
αναζητούμε το δρόμο προς το ακέραιο.

Η πορεία μας, φευγαλέα και παράλληλη,
συμπλέκεται σε λεπτούς δεσμούς, αόρατους,
μέχρι να σπάσουν από τη βία μιας τυχαίας σύγκρουσης,
κι εκεί, στα κομμάτια που σκορπίστηκαν,
γεννιέται η σιωπή και η απόσταση.
Με το χρόνο να συνεχίζει, αδιάκοπα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς