Κάλεσμα

Κάλεσμα

Έλα.
Όχι με δρεπάνι, όχι με βροντή.
Έλα αθόρυβα, όπως έρχεται ο ύπνος
στο σκοτεινό μου κρεβάτι.

Τί να σου δώσω;
Οι λέξεις πέφτουν, χάνονται
πριν καν ακόμα γεννηθούν.
Σιωπή μου
 - παλιά μου ερωμένη, 
πιστή σύζυγος - 
σφίξε τα χέρια και σώπασέ με.

Έλα.
Ξεκρέμασέ με απ’ τον τοίχο.
Σβήσε το φως.
Δεν έχει πιο πέρα αυτό το ταξίδι.

Εσύ τουλάχιστον
θα καταλάβεις.
Δεν θα τρομάξεις
απ’ τις ρωγμές του χρόνου.

Μόνο εσύ μου έμεινες
να μην υπόσχεσαι τίποτα
και να μην προδίδεις τίποτα.

Έλα
να με μαζέψεις.
Σα φύλλο που δεν άντεξε άλλο
να προσποιείται πως κρατιέται απ’ το κλαδί.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς