Σταυροδρόμι

Σταυροδρόμι

Στο τέλος της μικρής πλατείας,
όπου κάποτε συχνάζαν οι νέοι
με τα λευκά τους πουκάμισα
και τα χαλασμένα τους ρολόγια,
στάθηκες.
Ήσουν ακόμη μισός απ’ τον ύπνο,
μισός απ’ τα κρασιά της χθεσινής σου ανεμελιάς.

Δυό δρόμοι εμπρός σου.
Ο ένας, στρωμένη με λιθάρια γυαλιστερά,
καθώς οι λέξεις στα βιογραφικά των σωφρόνων·
ο άλλος, ακανόνιστος, σκονισμένος,
με γραμμένα στους τοίχους συνθήματα
που δεν θα 'γραφαν οι “ώριμοι” ποτέ .

“Ή τώρα θα περπατήσεις ίσια, με το μέτωπο ψηλά και σοβαρό,
στην οδό των προθεσμιών, των συμβουλίων και των υπευθύνων,
ή θα γυρίσεις ξανά προς το σοκάκι
όπου το φως αλλάζει χρώμα κάθε ώρα
και δεν μετρά κανείς τι ώρα πήγες για ύπνο.”

Δεν γίνεται 
- στο είπαν και άλλοι -
στο είπαν και μέσα σου·
δεν γίνεται να φοράς το ίδιο πρωί
και τη γραβάτα και το φθαρμένο φούτερ του Σαββάτου·
δεν γίνεται να χαιρετάς τον διευθυντή
με τα μάτια του παιδιού που γελούσε ως τα χαράματα.

Διάλεξε.
Γιατί αν μείνεις πολύ στο σταυροδρόμι,
αν μείνεις να κοιτάζεις
με την ψευδαίσθηση πως προλαβαίνεις,
θα σε βρει το σκοτάδι εκεί.

Κι ούτε η σοβαρότης, ούτε η εφηβεία πια
θα σε γνωρίζουν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς