Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν Υπήρχα

Αν δεν υπήρχα,
το φως θα έπεφτε το ίδιο
στη γωνία του δρόμου.
Τα χελιδόνια θα γύριζαν
στην ίδια κουρασμένη τροχιά.

Ο ήλιος
δεν θα σταματούσε να ανατέλλει
επειδή θα έλειπα.
Κι η βροχή θα έβρισκε άλλα τζάμια
να γράψει τις λέξεις της.

Η θέση μου στο λεωφορείο,
δεν θα ήταν κενή.
Ίσως και να είχε την ίδια σιωπή
δίχως να την υποψιάζεται.

Αν δεν υπήρχα,
δεν θα είχα να διαψεύσω τόσες προσδοκίες.
Δεν θα χρειαζόταν να γράφω ποιήματα
για να εξηγήσω γιατί σωπαίνω.
Δεν θα γνώριζα εκείνη την αργή πτώση
που ονομάζουμε “εμπειρία”.

Αν δεν υπήρχα,
ίσως κάποιος άλλος θα κρατούσε
αυτόν τον ανεπαίσθητο φόβο
που φτιάχνει τους ανθρώπους ευγενικούς.
Ίσως κάποιος άλλος θα ζητούσε συγγνώμη
χωρίς να φταίει, μόνο και μόνο επειδή ένιωσε
πως το βάρος του κόσμου είναι κοινόχρηστο.

Ίσως τίποτα να μην έλειπε.
Ούτε εγώ. Ούτε καν η απουσία μου.

Μα υπήρξα.
Και αυτό είναι δυστυχώς
το μόνο που δεν διορθώνεται.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς