Η Τελευταία μου Αμαρτία

Η Τελευταία μου Αμαρτία

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Εκείνη η γλυκιά,
η σχεδόν συγχωρεμένη,
που δεν ζητάει τίποτα
κι όμως τα παίρνει όλα.

Είχα κρατήσει χώρο,
λίγο φως που υπόσχεται,
κι ένα ξεκούμπωτο κουμπί
για την περίσταση.

Δεν ήθελα πια σωτηρία.
Ούτε άλλο παρελθόν να ξεκαθαρίσω.
Ήθελα μόνο να χαθώ
με κάποια που θα έμοιαζε λίγο με τέλος.

Να μην εξηγώ. Να μην υπόσχομαι.
Να καώ για να τελειώσω όμορφα.

Κι εσύ, τόσο ήσυχη,
τόσο αθώα πρόθυμη, που είπα :
“Να τος ο τελευταίος μου σεισμός.”

Μα ούτε ράγισε κάτι.
Ούτε η καρδιά μου θυμήθηκε να τρέξει.

Πέρασες,
μου άφησες δυο φράσεις ανοιχτές,
ένα υπονοούμενο “ίσως” με ωραία γραμματοσειρά,
και έφυγες πιο ήσυχα κι από παλιά φωτογραφία.

Κι εγώ;
Έμεινα με το κρασί μου μισό,
τη λέξη “έλα” χωρίς αποδέκτη,
και κάτι ρίγη που δεν ολοκληρώθηκαν.

Τι κρίμα.
Και νόμιζα
πως θα ήσουν η τελευταία μου αμαρτία.

Μα τελικά…
ήσουν απλώς ένα ακόμα "σχεδόν"
που δεν ήρθε για να με κάψει.
Ήρθε για να μην ανάψει καν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς