Πέντε Λεπτά

Πέντε Λεπτά

Πέντε λεπτά.
Όχι παραπάνω.
Καμία αιωνιότητα.
Μια αναπνοή,
ένα κομμάτι μέρας 
που θα 'λεγες και "τίποτα".

Κι όμως.
Ο ήλιος έσπασε στα φύλλα της λεύκας
σαν φωνή παιδιού που γελά
χωρίς να ξέρει γιατί.

Ένα σκυλί σταμάτησε
μόνο και μόνο για να κοιτάξει τον αέρα.
Ίσως είδε κάτι που ξέχασες πως υπάρχει.

Μια γυναίκα στο παγκάκι,
που κρατά ένα γράμμα που δεν θα στείλει,
αλλά το κρατά όπως κάποτε
κρατούσαμε τον έρωτα:
με τα δύο χέρια.

Σταγόνες νερού που επιμένουν
να στάζουν από τη στέγη
χωρίς λόγο, χωρίς βροχή.

Το κόκκινο φανάρι
που δεν σε σταματά
σε προκαλεί.

Κι εσύ,
με μια καρδιά που ίσως χθες βαριόταν,
σήμερα είδες ένα σύννεφο
που έμοιαζε με εκείνο το πρόσωπο
που δεν ξέχασες ποτέ.

Πέντε λεπτά.
Κι όμως, όλος ο κόσμος
αν αφεθείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Το θαύμα δεν κάνει θόρυβο.

Συμβαίνει.

Αρκεί να θέλεις να το βλέπεις.

Παράκλησις

Παράκλησις

Δεν σου ζητώ να με θυμάσαι.
Ούτε να επιστρέψεις ποτέ στα μέρη που μιλούσαμε.

Δεν σου ζητώ να με διαλέξεις,
ούτε καν να σκεφτείς πώς θα ήταν αν...
- αυτό το "αν" είναι τόσο άβολο πια 
σαν το παλιό παλτό που δεν μυρίζει τίποτα -

Μονάχα,
αν τύχει και με δεις κάπου
να ξεστρατίζω απ’ την παρουσία σου,
να κρατώ χαμηλά τα μάτια
και να προσπερνώ,
μείνε σιωπηλή.

Δώσε μου τουλάχιστον την ευκαιρία
να αποσυρθώ με αξιοπρέπεια.
Όχι για να σωθώ·
μα για να μην καταστρέψω 
αυτό που κράτησα όρθιο τόσον καιρό,
την ιδέα σου.

Γιατί εσύ,
έστω κι αν ποτέ δεν μου ανήκες,
υπήρξες ένας κόσμος που εφηύρα
για να αντέξω τον δικό μου.

Κι αν κάτι αξίζει να σωθεί,
είναι η σιωπή μου όταν σε δω
κι ο κόσμος που αντέχω
χάρις σε σένα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νέρων

Νέρων

Ρώμη, πόλη απείθαρχη,
μητέρα και σκύλα μαζί,
κάθε σου δρόμος μυρίζει αχαριστία
και τις νύχτες σου τις ξοδεύεις βλασφημώντας
ό,τι δεν καταλαβαίνεις.

Να σου χτίσω τι;
Να σου τραγουδήσω τι;
Δεν έχεις αυτιά,
έχεις δόντια.

Τα μάρμαρά σου κενά.
Δεν αντηχούν τίποτα.
Ούτε εμένα.

Κι αν σε κάψω;
Αν καθαρίσω τη σάρκα σου
απ’ τα παράσιτα,
κι απ’ τις αναμνήσεις που δεν μου ανήκουν;

Θα καώ κι εγώ μέσα σου το ξέρω.
Αλλά ίσως, επιτέλους,
μες στις φλόγες
να με δεις.

Όχι ως τύραννο,
όχι ως γιο του Κλαύδιου,
όχι ως θεό της παρακμής,
μα σαν φλόγα που γεννά
μια νέα πόλη,
ένα νέο πρόσωπο,
έναν Νέρωνα που δεν θα σας χρειάζεται πια.

Ανάψτε.
Ας γίνει η Ρώμη καμβάς
και η τέφρα της
η πρώτη νότα του μεγάλου μου έργου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ελληνικά 620 μ.χ.

Ο Αυτοκράτωρ δεν μίλησε.
Έδειξε μόνο προς την Ανατολή
εκεί όπου γεννιέται το φως
κι η λέξη γίνεται πνοή.

Αρκούσε ένα νεύμα
στην πέτρα που έλαμπε,
στους θόλους που κράταγαν
μιαν ηχώ του Αιγαίου
μέσα στα ιερά σήμαντρα.

“Από εδώ και πέρα ελληνικά”
ψίθυρος που πέρασε
από την Κωνσταντινούπολη
ως τη Ρόδο, τη Μυτιλήνη,
κι ακόμη μακρύτερα.

Το ελληνικό ως φως,
ως άνεμος που περνά μέσα από κυπαρίσσια
και ανεβαίνει στ’ ασημένια εικονίσματα.

Η αυτοκρατορία μίλησε.
Και μιλώντας,
αναγνώρισε το πρόσωπό της
στη θάλασσα που γερνά.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;

Θυμάσαι;
Ήταν μεσημέρι ζεστό, ανοιξιάτικο, 
ο ήλιος έμπαινε από τα παράθυρα,
και στο πρόσωπό σου
έπαιζαν σκιές από δέντρα και σύρματα.

Εγώ δίπλα σου,
με χέρια σχεδόν ακίνητα
και φωνή λίγο πιο ψιθυριστή απ’ ό,τι συνήθως.
Δεν ήξερα αν έπρεπε να μιλήσω.
Ήξερα μόνο πως αν δεν το έλεγα εκείνη τη στιγμή,
θα χανόταν για πάντα.

Κι όταν το είπα,
με εκείνη τη δειλή αβεβαιότητα
που έχουν μόνο οι στιγμές που διαλύουν,
εσύ δεν μίλησες.
Χαμήλωσες τα μάτια,
χαμογέλασες μ’ εκείνο το μειδίαμα που δεν ήξερες ότι έχεις,
και τα δάχτυλά σου
έπιασαν μηχανικά την άκρη της τσάντας σου.

Δεν μου απάντησες
αλλά το φως στα μάτια σου
ήταν η πιο καθαρή συγκατάθεση που γνώρισα ποτέ.

Κι εκείνα τα μάτια!

Εκείνα τα μάτια
δεν τα είχα δει ποτέ τόσο χαρούμενα,
τόσο ανοιχτά,
σαν να γεννιόταν όλο το Καλοκαίρι μέσα τους.

Κι αν είχα να διαλέξω μια στιγμή από σένα
θα κρατούσα εκείνη:
το κάθισμα στο τρένο,
το φως στα μάτια σου,
και το ντροπαλό σου χαμόγελο
που έλεγε "ναι",
χωρίς να πει λέξη.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Κουβαρίστρες Λουξ

Κουβαρίστρες Λουξ

Δεν ήταν πως δεν είχε προσδοκίες.
Έγραφε τις νύχτες
με πάθος σχεδόν νεανικό,
με την επιμονή εκείνου που πίστεψε
πως είναι φτιαγμένος για άλλα
- πιο μεγάλα -.
Η εργασία στις "Κουβαρίστρες Λουξ"
ήταν προσωρινή, έλεγε·
ως ότου τυπωθεί το σύγγραμμα
και τελειώσει εκείνο το χειρόγραφο
που το 'χε φυλαγμένο, με προσοχή, σε ένα φάκελο μπλε.

Οι μήνες περνούσαν·
με κάτι μικρές αυξήσεις, λίγες υπερωρίες·
και τα σαββατοκύριακα να αρχίζουν να βαραίνουν.

Στην αρχή μιλούσε στους φίλους του
με φλόγα, με λέξεις γεμάτες μέλλον.
Ύστερα, ολοένα και συχνότερα, τους απέφευγε.
Ή και να τους έβλεπε, δεν έλεγε πολλά.
«Τώρα δεν είναι καιρός»,
«είναι δύσκολες εποχές»,
φράσεις τέτοιες, που δεν λένε τίποτα,
αλλά κλείνουν την κουβέντα.

Ένα απόγευμα,
- μεσήλιξ πια -
καθισμένος στο ίδιο γραφείο
με τις ίδιες στοίβες από νήματα,
τους ίδιους φακέλους απογραφής
ένιωσε κάτι παράξενο στο στήθος.
Ένα βάρος απροσδιόριστο.

Δεν το 'πε δυνατά.
Το κράτησε για τον εαυτό του.
Ίσως από φόβο.
Ίσως από ντροπή
που ακόμα ήλπιζε.

Η φίρμα έμεινε·
με τα ίδια γράμματα στην πρόσοψη,
όλο και πιο ξεθωριασμένα.
“Κουβαρίστρες Λουξ”.
Αναμμένη φωτεινή επιγραφή
σαν ειρωνική υπόμνηση.
Σαν κοροϊδία προς το ίδιο το φως.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Η Χαρά που δεν Έμεινε

Εκείνη δεν έμεινε.
Έκανε ένα βήμα πίσω,
σαν να μην της δόθηκε χώρος.

Δίχως κακία·
δίχως άρνηση.
Από μια μνήμη βαθιά,
μιαν αφή παλιά
που ήξερε μόνο τη σκληράδα της πέτρας
και το κενό που τη βαραίνει.

Ένα κεράκι, 
τρεμόπαιξε λίγο 
κι ύστερα έσβησε,
χωρίς καπνό ή παράπονο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Νύχτα Καλοκαιριού

Νύχτα Καλοκαιριού

Ήταν απ’ αυτές τις νύχτες
που δεν πατούν στη γη·
μια σιγανή ανάσα του Αυγούστου
με πέπλα ασημένια στον αέρα
και τον ήχο της θάλασσας
να τρίβεται στους ώμους των βράχων
σαν πρόθυμη ερωμένη.

Η σιγαλιά πλήρης από γεύσεις και αρώματα.
Δροσερή σάρκα ροδάκινου,
λεπτή πίκρα από κουκούτσι κερασιού,
κι εκείνο το διάφανο, σχεδόν άυλο άρωμα
που ανεβαίνει απ’ το αλμυρό νερό
όταν η παλίρροια σωπαίνει.
Οι μυρωδιές πύκνωναν αργά·
μια ελαφριά θέρμη από ψήγματα μελιού,
το άρωμα του βασιλικού να γέρνει στο περβάζι
και μια ιδέα από δαμάσκηνα ώριμα,
εκείνα που σπάνε με το άγγιγμα
κι αφήνουν τη γλύκα τους στα χέρια.

Στον ουρανό, τα αστέρια ψιθύριζαν φως,
σαν σκέψη που δε λέγεται μα στέκει στα χείλη
που λαχταράνε ν’ αγγιχθούν.

Κάποια φώτα μακρυά έμοιαζαν νησιά
που χάνονταν αργά στον ορίζοντα
όπως λιώνει ο πάγος στο ποτήρι,
τούτη τη νύχτα που κανείς δε θέλει να τελειώσει.

Στη βεράντα, ένα τραπέζι χαμηλό·
δυο ποτήρια λευκό κρασί,
που δεν προλάβανε ν’ αδειάσουν.
Μια κουρτίνα λευκή
 - λεπτή σαν αύρα -
σαλεύει απαλά σαν χέρι που τολμά να αγγίξει ένα κορμί
- αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα, μα τόσο ερωτικά -
σε μια μυσταγωγία, αισθαντικής, άνευ όρων παράδοσης.

Και μόνο στο τέλος,
ανάμεσα στις δυο σκιές μας που σχεδόν αγγίζονταν,
με ένα βλέμμα που πήρε το χρώμα του φεγγαριού,
υπήρξε για λίγο η αίσθηση
πως κάποιος  ήταν έτοιμος ν’ αγαπήσει και κάποιος ν’ αγαπηθεί.
Σα να το ’χε γράψει η νύχτα, με κύματα, πάνω στη θάλασσα
και να το γιόρταζαν τ’ αστέρια τ’ ουρανού.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Χρόνος και Λήθη

Χρόνος και Λήθη

Είχαν καθίσει σ’ ένα κοίλωμα της πέτρας
εκεί που ο ήλιος δεν φτάνει ολόκληρος
κι ο ήχος από τα παλιά μοιάζει ζωντανός.

Ο Χρόνος έσκυψε, έγραψε κάτι στο χώμα.
Λέξεις ξεθωριασμένες, 
όπως τα γράμματα στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες
που δεν γνωρίζεις αν μιλούν για ζωή ή για θάνατο.

Η Λήθη περπάτησε λίγο παραπέρα.
Μάζεψε ένα φύλλο.
Το κοίταξε.
Το άφησε να πέσει.

- Δεν είναι ανάγκη να τα θυμάσαι όλα, του είπε.

- Δεν είναι ανάγκη να τα ξεχνάς όλα, της απάντησε.

Σώπασαν.

Από το λόφο ερχόταν ένας άνεμος
σα φωνή που πέρασε
και δεν ακούστηκε σωστά.

Μερικές φορές νομίζουμε πως θυμόμαστε.
Άλλες φορές πιστεύουμε πως ξεχνάμε.
Μα τίποτε απ’ αυτά δε μας ανήκει.

Η πέτρα έμεινε στη θέση της.
Ο ίσκιος της μετακινήθηκε λίγο.

Κάπου εκεί,
ο Χρόνος και η Λήθη
συμφώνησαν.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

Δύο Σκιές στο Φως του Λίθου

- Σε είδα σ’ ένα όνειρο.
Ήσουν κουρασμένος, κρατούσες ένα κλειδί.
Δεν μίλησες.

- Ίσως ήμουν εγώ,
ίσως κάποιος που μου έμοιαζε.
Τον καιρό εκείνο, πολλοί περπατούσαν σκυφτοί
με κάτι κρυφό στην παλάμη.

- Λένε πως πρόδωσες.
Πως έδειξες ένα μονοπάτι με τα δάχτυλα.
Πως δεν κοίταξες πίσω.

- Εσύ τον φίλησες.
Εγώ μόνο πέρασα.
Κανείς δεν άκουσε τα βήματά μου.

- Κι όμως, τα θυμούνται!

 - Με γράφουν στις πέτρες.
Λένε το όνομά μου όπως λένε
μια κατάρα που ξέχασαν από πού ήρθε.

- Το δικό μου δεν το φωνάζουν.
Το ψιθυρίζουν μονάχα,
σαν αέρα που περνά απ’ τις σχισμές των πραγμάτων.
Και μοιάζει μ’ εσένα καμιά φορά
σχεδόν αθώο.

(παύση)

- Νομίζεις πως μας έκριναν σωστά;

- Δεν μας έκριναν.
Απλώς μας θυμούνται
όταν δεν έχουν ποιον άλλον να φωνάξουν
για τα λάθη τους.

(παύση)

Κι ύστερα, η πέτρα.
Ο ήλιος που τη ζεσταίνει.
Κι ο ίσκιος μας
ο ίδιος.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς