Πριν Πας Ύπνο

Πριν Πας Ύπνο

Όταν απόψε πας να ξαπλώσεις,
με της λάμπας το φως χαμηλωμένο,
και το σεντόνι καθαρό, έστω λίγο τσαλακωμένο·
θυμήσου πως τούτη η ευκολία δεν είναι όλων.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάρηκαν πολλά·
ή μάλλον - που δεν χάρηκαν σχεδόν τίποτα.
Τα λίγα που γνώρισαν απ’ τη ζωή,
ήρθαν μέσα από πόνο - του σώματος ή της ψυχής·
και τούτο το λίγο, δεν είχε ποτέ ησυχία.

Εσύ, βεβαίως, είσαι κουρασμένος·
η μέρα σου είχε φροντίδες, ομιλίες,
ίσως και κάποια μικρή χαρά ή θλίψη· τίποτα μεγάλο.

Αλλά αυτοί - εκείνοι - ούτε καν τον ύπνο δεν έχουν.
Ο πόνος τους κρατά ξάγρυπνους·
κάθε βράδυ, με ακρίβεια.
Και το σκοτάδι τους, βαραίνει περισσότερο
όταν δεν έχουν να περιμένουν από το φως.

Μη νιώσεις ενοχή·
απλά, όταν σβήσεις το φως,
να το θυμάσαι αυτό:
Ακόμα κι ο ύπνος, μερικές φορές,
είναι προνόμιο.


(c) Δημήτρης Βραχιολάς

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Με τους Τέσσερις Τοίχους

Στο σπίτι εκείνο το παλιό, το μισοφωτισμένο
μένει σιωπηλός από συνήθεια
κι όχι από κάποια βαθύτερη επιλογή·
τα λόγια του, αν υπήρχαν, δε θα ’χαν κάπου να σταθούν.

Τηλέφωνο πια δε χτυπά, μόνο το ρολόι,
με μια επίμονη, σχεδόν θορυβώδη αδιαφορία,
του υπενθυμίζει ότι υπάρχει ακόμη χρόνος να περάσει,
μα κανείς δεν τον περιμένει.

Ανοίγει πότε-πότε τα παράθυρα
για να δοκιμάσει αν ο αέρας έχει ακόμα δύναμη
να μπει στους χώρους που έμπαιναν κάποτε άνθρωποι.

Στο μικρό τραπέζι
ποτήρια που δεν χρειάστηκαν ποτέ δεύτερο στόμα,
κι ένα βιβλίο μισοδιαβασμένο, από αγανάκτηση,
γιατί οι ήρωές του είχαν περισσότερη συντροφιά απ’ αυτόν.

Ίσως να ήθελε να μιλήσει - αλλά σε ποιον;
Οι τοίχοι, κι αυτοί κουρασμένοι, δεν απαντούν πια·
κι αν καμιά φορά του φαίνεται πως κάτι του λένε,
είναι μόνο η ηχώ απ’ όσα ειπώθηκαν κάποτε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Ο Χρυσοφόρος Υπολογιστής της Λύπης

Στην οδό Φειδιππίδου
- ακριβώς απέναντι απ’ το φαρμακείο με τις ιριδίζουσες βιτρίνες -
ένα παιδί μοιράζει διαφημιστικά
κι ο ήλιος στάζει ροδόνερο
πάνω στα καλώδια του τραμ.

Το απόγευμα, οι άνθρωποι
- φορώντας χαμόγελα σιλικόνης
και παπούτσια οξυκόρυφα από έρημα σουπερμάρκετ -
αγοράζουν
και πάλι αγοράζουν
κι όταν χορτάσουν
αγοράζουν την πείνα.

Μια κυρία με σιδερένια γάντια σκούπισε την καρδιά της
και την έκρυψε στο ντουλάπι με τα σερβίτσια,
δίπλα στο παλιό πορσελάνινο ρολόι
που έδειχνε πάντα οκτώ και είκοσι δύο.
Την ώρα της μεγάλης σιωπής.

Κανείς δεν μιλά πια για έρωτες,
μόνο για επενδύσεις
μόνο για μονάδες αποθήκευσης συναισθημάτων,
μόνο για εκπτώσεις στα όνειρα.
Κρυπτονομίσματα αγοράζουν κρυπτοόνειρα.

Ο Αριστοτέλης
- Ναι ο γνωστός. Αυτός ο αρχαίος. -
μεταμφιεσμένος σε ελεγκτή λεωφορείου
γράφει με κόκκινο στυλό:
“οὐδὲν χρῆμα ἀνθρώπῳ ἀρκεί·
μόνον ἡ ἀνάσα τῆς καρδίας σώζει”

Αλλά κανείς δεν τον διαβάζει,
και κανείς δεν τον πιστεύει,
αφού όλοι έχουνε κάνει mute
τις λέξεις που πονούν.

Κι έτσι το φεγγάρι
κατεβαίνει κάθε βράδυ
να κοιμηθεί στην άδεια αγκαλιά
ενός παλιού, χαλασμένου
ψυγείου.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν ήταν Άνοιξη

Δεν ήταν Άνοιξη

Ζούσε, όπως λένε, μ’ ένα τρόπο ήσυχο.
Λίγος καφές, λίγη εφημερίδα,
συνήθειες φτιαγμένες από σκόνη
και χαμόγελα ευγενικά,
όπως τ’ αφήνουν στις βιτρίνες.

Τα βράδια του είχαν κάτι από νοσοκομείο,
κάτι από ταχυδρομείο που πάντα φτάνεις όταν κλείσει.
Συχνά μιλούσε με τον εαυτό του,
μόνο για να ’χει ήχο η σιωπή.

Μια μέρα, τον είδε μια Άνοιξη
και τον λυπήθηκε.
Λίγη ζέστη στα μάτια,
ένα αεράκι στο πρόσωπο,
πράγματα ανάξια κατάθλιψης.

Τότε το σώμα θυμήθηκε
πως κάποτε ήξερε να θέλει.
Τόλμησε να ονειρευτεί,
τόλμησε να γελάσει.

Τρόμαξε.

Η Άνοιξη έφυγε όπως ήρθε,
κι ο ίδιος επέστρεψε
στην αναμονή των ασήμαντων πραγμάτων.
Πιο μόνος, πιο γερασμένος και 
- το χειρότερο -
απείρως γελασμένος.

Δεν ήταν Άνοιξη.
- Σπανίως είναι. -

Μονολογεί με πίκρα ο δυστυχής
ζώντας ξανά τη γνώριμη ζωή του.
“Το λάθος δεν ήταν η απελπισία.
Το λάθος μου ήταν η ελπίδα.”


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων

Σύλλογος των Πάντα Άτυχων
(Σ.Π.Α.)

Σ’ ένα στενό, πίσω απ’ τα σκηνικά της Warner,
κάθονται οι τρεις που έχουν στήσει
όλες τις παγίδες - και τις πάτησαν.

Ο Τομ, με αυτί τσαλακωμένο,
κουβαλά στη μνήμη του
μια ζωή να κυνηγά το ανέφικτο
(έναν Τζέρυ που πάντα γελά
πριν του ρίξει το σίδερο).

Ο Κογιότ, πιστός πελάτης της ACME,
ανάβει το πούρο-ρουκέτα με φιλοσοφική ηρεμία:
“Η ελπίδα είναι του τελευταίου δυναμίτη”,
ψιθυρίζει, λίγο πριν σκάσει.

Ο Έλμερ, με το καπέλο ριγμένο χαμηλά,
μουρμουράει κάτι για "wabbits" και "season",
μα στο βάθος γνωρίζει :
Ο Μπαγκς δεν είναι λαγός, είναι Ιδέα.
Και δεν πιάνεται.

Κι εκεί, ανάμεσα σε κονσέρβες τόνου και manual επιβίωσης,
συντάσσουν το καταστατικό του Συλλόγου:

Άρθρο 1: Κάθε αποτυχία
οφείλει να είναι θεαματική.

Άρθρο 2: Δεν επιτρέπεται η αυτογνωσία.
Θα έβλαπτε το γέλιο.

Άρθρο 3: Οι φίλοι είναι όσοι γελούν μαζί σου,
όχι μ’ εσένα.

Και στο τέλος της βραδιάς,
ανάβουν φωτιά μ’ απορριφθέντα σενάρια
και ψήνουν μαρσμέλοους πάνω σε ένα καμένο σχέδιο δράσης.

Γιατί κάποτε μαθαίνεις πως
το να πέφτεις ξανά και ξανά
μπορεί να μην είναι θάρρος
μα συνήθεια.
- Ίσως και μάθηση αν είσαι δεκτικός σε αυτήν. -

Κι όμως αυτοί γελούν.
Πάντα γελούν.
Ίσως γι’ αυτό δεν τους ξεχνά κανείς.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Δεν Κοστίζει η Καλοσύνη

Ένα βλέμμα που ακουμπά
χωρίς να ζητήσει.

Ένα χέρι που περνά
αφήνοντας φως.

Δεν ζυγίζεται.
Δεν πουλιέται.
Δεν λυγίζει.
Δεν ανταλλάσσεται.

Κι όμως,
αλλάζει τον κόσμο.


 (c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

Τα Πέντε Σώματα του Έρωτα

1. Όραση
(Στο βλέμμα γεννιέται ο πρώτος ίλιγγος)

Σε είδα,
κι ο κόσμος συρρικνώθηκε.
Ένα φως σα φλόγα,
μια αντανάκλαση εσωτερικού σεισμού.
Ό,τι ήξερα για την ομορφιά
δεν ίσχυε πια.
Είχες διαγράψει τον ορισμό
και τον είχες γράψει από την αρχή,
με χρώματα που δεν υπάρχουν στον κόσμο.

2. Αφή
(Εκεί που τα σύνορα του σώματος γίνονται επιθυμία)

Το δέρμα μου ανασύρθηκε στη μνήμη σου
πριν το ακουμπήσεις.
Η απόσταση ανάμεσα σε δύο χέρια
γίνεται εύφλεκτη όσο σιμώνουν.
Όταν σε άγγιξα
δεν ένιωσα επιφάνεια·
ένιωσα ρίγος.
Σαν να διάβασα μια μυστική γλώσσα
που μόνο το σώμα γνωρίζει.

3. Όσφρηση
(Η μνήμη των πραγμάτων που δεν ειπώθηκαν)

Μύριζες όπως μυρίζουν τα όνειρα.
Δεν ήταν άρωμα, ήταν υπονοούμενο,
κάλεσμα αρχέγονο,
αυτό που η καρδιά αναγνωρίζει
πριν αντιληφθεί.
Μια μόνο ανάσα σου και ήξερα:
η επιθυμία έχει μυρωδιά συγκεκριμένη.
Δική σου.

4. Ακοή
(Ό,τι δεν είπε το στόμα, το πρόδωσε η σιωπή)

Δεν ήταν η φωνή σου,
ήταν το πώς έλεγες το όνομά μου.
Ένας ψίθυρος
που ήθελε να γνωρίζει
για μένα όσα εγώ δεν ήξερα.
Γελούσες,
κι οι τοίχοι άνθιζαν.
Κι όταν σωπαίναμε,
η σιγή σου είχε τόσες αποχρώσεις
όσες και οι λέξεις
που ποτέ δεν χρειάστηκε να πεις.

5. Γεύση
(Στο στόμα το ίχνος του ανείπωτου)

Τα χείλη σου,
όχι καρπός,
μα υπομονετικά καλλιεργημένο χώμα
που άνθιζε όταν τα πλησίαζα.
Η γεύση σου
ήταν αίσθηση και μνήμη.
Μια υπόσχεση του αιώνιου
στο στόμα της στιγμής.
Κάθε φιλί
ένας μικρός αφορισμός
του κόσμου που προϋπήρξε.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Άγγιγμα

Άγγιγμα

Δεν χρειάστηκαν λέξεις·
η ανάσα σου αρκούσε
μια συλλαβή σου κυλούσε στο δέρμα μου
σαν μουσική γραμμένη με χάδι.

Πριν σ’ αγγίξω, σε κρατούσα
μες στην αγκαλιά της προσμονής·
εκεί όπου η αφή ξεκινά
πολύ πριν υπάρξει το σώμα.

Ένας λεπτός ηλεκτρισμός
που ανεβαίνει απ’ τη μέση ως τα βλέφαρα,
μια ανατριχίλα ντυμένη φως,
κι εκείνη η γλυκιά αδημονία
να χωρέσει ο χρόνος σε μια στιγμή.

Το άγγιγμα σου
κάτι πιο πάνω από πράξη, ευχή.
Μια θερμότητα που σιγοκαίει,
σμιλεμένη απ’ την παύση
ανάμεσα στις κινήσεις.

Ήσουν φωνή και σιωπή,
μια τυραννία αναπόδραστα γλυκιά.
Ήσουν ο αέρας που γνώριζε το σχήμα μου
πριν καν εγώ το θυμηθώ.

Σε θέλησα.
Σε ανάσανα. Σε άγγιξα κι εγώ.
Σε ένιωσα σαν ήλιο του μεσημεριού
πάνω στα βλέφαρα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Ο Θεραπευτής

Ο Θεραπευτής

Δεν μίλησε ποτέ του για θαύματα.
Ούτε φοίτησε σε σχολές θορύβου ή καταναγκασμού.
Μονάχα διέσωζε ψυχές που είχαν ξεχάσει να μιλούν.

Η επιμονή του, σιγή.
Η πράξη του, αναμονή.

Μέσα από έτη συντροφιάς στις χαρακιές των άλλων,
έμαθε να διακρίνει
πότε ο άνθρωπος ζητά βοήθεια
και πότε απλά αποσύρεται.

Και τώρα νά τον.
Μπροστά σ’ εκείνον που δεν φωνάζει.
Που ντύνει το άλγος του με ευγένεια,
που φυλάει τη θλίψη του σαν μυστικό.

Και γνωρίζει:
Ο άνθρωπος τούτος πονά βαθιά, σιωπηλά και σταθερά.
Κι όμως, αντιστέκεται στη σωτηρία
σαν να 'ναι μια πράξη βίας.

Η ψυχή του φρουρείται
από σιωπές που βρυχώνται
και από συνήθειες
που τον τρυπούν σα λόγχες.

Η θεραπεία δεν είναι εισβολή.
Είναι πρόσκληση.
Δεν επιβάλλεται, προσφέρεται.

Με έπαρση μηδενική,
χωρίς ανούσιες προσηλώσεις
τοποθετεί την παρουσία του
ανάμεσα στην άρνηση και στη δυνατότητα.

Με την ευγένεια της σταθερότητας,
με την αρετή της υπομονής,
με την προσδοκία όχι του αποτελέσματος,
μα της απελευθέρωσης.

Διότι ακόμη κι αν δεν τον αφήσουν να εισέλθει,
εκείνος θα έχει σταθεί εκεί.
Θα έχει υπάρξει.
Ως φως στο παράθυρο,
που δεν κατηγορεί το σκοτάδι.
Το περιμένει.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς

Η Υπόσχεση

Η Υπόσχεση

Τη μέρα που η σκόνη δεν είχε προλάβει
να καλύψει τα πάντα,
δόθηκε υπόσχεση
- ή έτσι φάνηκε -
σαν άνοιγμα στον τοίχο.

Ήταν υπόσχεση·
όχι θορυβώδης,
μα σαν χαραμάδα από όπου περνά
ένα φως αγνώστου πατρός.

Κι ο χρόνος άλλαξε.
Οι ώρες απόκτησαν αιχμές,
κι οι μέρες ανέμιζαν
σαν υφάσματα σε πρόβα αναχώρησης.

Ο κόσμος ίδιος, οι στέγες βαριές, οι σκιές εκεί.
Μα στο βλέμμα,
υπήρχε κάτι που ήλπιζε
ένα σχεδόν, ένα μακάρι.

Αν το μέλλον επιστρέψει στο χθες
κι αν τα κλειδιά γυρίσουν ξανά
στις κλειδωνιές της συνήθειας,
παράπονο δεν θα υψωθεί.

Διότι ακόμα κι αν η πράξη δε συμβεί
το ενδεχόμενο
- και μόνον αυτό, αρκετό είναι -
κατέστη ικανό να αφυπνίσει.

Κι αυτή η ρωγμή στον τοίχο
συνεχίζει να υπόσχεται όμορφα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς