Άνθη

Άνθη
(Τριαντάφυλλο ΙΙ)

Οι γυναίκες που γνώρισα
ήταν σαν τα άνθη του αγρού.
Τις άγγιξα, τις μύρισα,
κάποιες ξάπλωσαν πλάι μου για λίγο.
Μ’ αγάπησαν ίσως.
Δε θυμάμαι.

Ήταν τρυφερές,
ή πρόθυμες ή απλώς περαστικές.
Μα εσύ ήσουν άλλο.

Δε σε άγγιξα, ούτε μια φορά,
κι όμως η σκέψη σου
μ’ έκαψε περισσότερο
απ’ όλα τα κορμιά που με ζεστάναν.

Πέρασες όπως περνά η Άνοιξη,
Χωρίς να σταθεί ένα βλέμμα της.
Είπα κάτι, μ’ έκοψες με την ορμή σου.
Γέλασες.

Κι ακόμα σε βλέπω
σε ξένες γυναίκες,
σ’ ένα άρωμα στον δρόμο,
σ’ ένα χρώμα παπουτσιών,
σ’ ένα θλιμμένο προφίλ στο τραίνο.

Κι όλο λέω να σε ξεχάσω.
Πως ήσουν κι εσύ
ένα άνθος που δεν μάζεψα.

Δε γίνεται.
Είσαι το άνθος που δεν άντεξα να κόψω.
Κι από τότε, ό,τι αγγίζω
σου μοιάζει λίγο.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς