Αλισάχνη

Αλισάχνη

Το βλέμμα - όχι φωτιά, πιότερο μοιάζει του δειλινού ο ήλιος
που ακουμπά στο δέρμα απαλά, δίχως εγκαύματα,
μια θαλπωρή που μένει,
όπως το αλάτι, όταν το κύμα ξεψυχά.

Δεν ήταν λόγια. Η σιωπή σου ήταν που μιλούσε
κι εγώ, ένας βράχος βουτηγμένος στο νερό,
τη θέρμη σου ένιωσα ν’ αφήνει
πάνω μου μια μνήμη - χρυσή, σχεδόν αόρατη.

Μ’ αγκάλιασε η αύρα σου.
Όχι σαν άνεμος, μα σαν ανάσα
που ψιθυρίζει χωρίς να βαραίνει,
που αγγίζει χωρίς να ζητά.

Σαν αλισάχνη, που γυαλίζει στο φως
και μαρτυρά πως πέρασε από εδώ μια θάλασσα.


(c) 2025 Δημήτρης Βραχιολάς